[Μουντιολόγιο] Φεζουάδα

Ηταν τόση η αγωνία των Βραζιλιάνων για το πρώτο ματς της εθνικής της στο Μουντιάλ της που ξεχάσαμε πόσο ενδιαφέρον θα ήταν να τη δούμε και εμείς, οι φίλαθλοι του υπόλοιπου κόσμου, επιτέλους σε πραγματική δράση. Γιατί τέσσερα χρόνια φιλικά, τα περισσότερα με ομάδες τύπου Παναμά, δεν ήταν και πολύ διαφωτιστικά. Ιδίως για επίδοξους παγκόσμιους πρωταθλητές.

Τους είδαμε λοιπόν τους επίδοξους. Και το πιάτο που μας σέρβιραν περισσότερο με φεζουάδα, το παραδοσιακό και λίγο φολκλορικό βραζιλιάνικο πιάτο, έμοιασε. Η νοικοκυρά – λέει ο μύθος, γιατί φαντάζομαι ότι η σημερινή βραζιλιάνα μαμά φτιάχνει φεζουάδα όσο συχνά και η ελληνίδα φασολάδα – βάζει στο τηγάνι ό,τι της περισσεύει – ρύζι, κρέας, σταφίδες, φασόλια, μπαχαρικά – τα ανακατεύει και ταΐζει, πριν και μετά τους αγώνες, μικρούς και μεγάλους Νεϊμάρ. Αντίθετα από άλλες λιχουδιές, η φεζουάδα σε χορταίνει με τα βασικά. Δεν πεινάς, αλλά και δεν ξερογλείφεσαι (εκτός αν τη φας στον Κίτρινο Σκίουρο των Ιλισίων).

Τέτοιου είδους μπάλα μας σέρβιραν στο Σάο Πάολο με τους Κροάτες οι παίκτες του Σκολάρι. Τα υλικά που περιμέναμε ήταν στη θέση τους: κλάμα και απίστευτη ένταση στον ύμνο, άνεση και δέσιμο στο παιχνίδι, ένας Νεϊμάρ που κάνει τη διαφορά με χωρίς φεουζάδα – και η διαιτητική βοήθεια όταν χρειαστεί. Αλλά και άμυνα χωρίς αμυντικούς, λίγες άλλες προσωπικότητες – εκτός ίσως από τον Οσκαρ, που ήταν ο καλύτερος του αγώνα αλλά όχι ακόμα μεγάλος παίκτης – και δύο επιθετικοί – Φρεντ και Χουλκ – σχεδόν αόρατοι.

Το ότι οι Βραζιλιάνοι ξεπέρασαν την ψυχρολουσία του αυτογκόλ και του άγχους τους, έστω και με ένα οριακό πέναλτι, είναι σημαντικό και θα τους δώσει αυτοπεποίθηση. Ο δικός τους κόσμος συνεχίζει να τους πιστεύει και ο υπόλοιπος να τους φοβάται. Το τρίτο γκολ ήταν σαν ένα πρώτο κλείσιμο του ματιού της μοίρας. Αλλά η ομάδα χρειάζεται πολύ περισσότερα έως το Μαρακανά. Αλλαγή γεύσης, αν όχι πιάτου.

Φιλαθλέων