[Προεκτάσεις] Ανωριμότητα

Δημόσιο χρέος είπατε; Η εικόνα είναι η εξής: ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης λέει ότι είναι βιώσιμο, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης λέει ότι δεν είναι και ο Πρωθυπουργός δεν λέει τίποτε – ακόμη.

 Από μια άποψη όσοι τοποθετούνται στο θέμα θυμίζουν τους πιστολέρος στα παλιά  γουέστερν-σπαγκέτι: πρώτα πυροβολούν και μετά ρωτάνε. Πρώτα αποφαίνονται για το μέλλον του χρέους και μετά θα το συζητήσουν με τους δανειστές. Δηλαδή  παρακάμπτουν ότι στα ζητήματα δανεισμού έχει περισσότερη σημασία τι λέει ο δανειστής, παρά ο δανειζόμενος. Εν τω μεταξύ το χρέος κόβει βόλτες στην περιοχή των 75 εκατοστιαίων μονάδων πάνω από το ΑΕΠ.

  Αυτή η εικόνα είναι χαρακτηριστική της ανωριμότητας του πολιτικού συστήματος σε ό,τι αφορά την υποχρέωση των βασικών παραγόντων του να συντονίζονται στα μεγάλα θέματα. Ευτυχώς που τα τελευταία χρόνια δεν έχει προκύψει μείζων κρίση, σαν αυτές που έφεραν παλαιότερα τη χώρα στα πρόθυμα πολεμικής σύρραξης με τους  ανατολικούς γείτονες. Οι απέναντι να απειλούν ότι θα μπουκάρουν και στην Αθήνα να  ανταλλάσσουν δηλώσεις ο Σκουρλέτης με τη Βούλτεψη. Πιο απλά: πότε περιμένουν τα δύο μεγάλα κόμματα να συνεννοηθούν μεταξύ τους, αν δεν το κάνουν για το χρέος;  

Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι έχοντας ο καθένας τη δική του θεωρία μπορεί να  εκληφθεί η χώρα ως αξιόπιστος συνομιλητής, όταν θα τεθεί το θέμα στο τραπέζι; Ποιος είπε ότι είναι μια υπόθεση που θα διεκπεραιώσει ένας υπουργός μιας κυβέρνησης με την αντιπολίτευση σε άλλη γραμμή – ή και σε άλλον κόσμο; Τι νόημα έχουν οι συζητήσεις του Τσίπρα με τον Ντράγκι αν δεν είναι στοιχημένες σε κοινή κατεύθυνση με την κυβέρνηση;  

Πότε θα αποφασίσει λοιπόν ο Πρωθυπουργός, που έχει και τον πρώτο λόγο, να καλέσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να τον ενημερώσει υπεύθυνα – όπως ήδη πρότεινε δημόσια η Ντόρα Μπακογιάννη; Πώς γίνεται για ένα θέμα επιβίωσης της χώρας οι κορυφαίοι πολιτικοί της παράγοντες να μην έχουν συζητήσει ούτε μια φορά; Χωρίς να διαμορφώσουν κοινή πολιτική ο Σαμαράς με τον Τσίπρα, πώς θα στηρίξει η κοινωνία τη διαπραγμάτευση και κυρίως πώς θα αποδεχθεί το αποτέλεσμά της;

Τελικά, η πραγματική εικόνα για το χρέος είναι αυτή που περιγράφει μια ατάκα του  αμερικανού ηθοποιού Τζορτζ Γκάρλιν: «Κάποιοι βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο και κάποιοι άλλοι μισογεμάτο – εγώ το βρίσκω πολύ μεγάλο».