[Προεκτάσεις] Συνέδριο

Κακό χωριό τα λίγα σπίτια. Και κακό κόμμα οι λίγοι ψηφοφόροι. Το βλέπουμε μετεκλογικά στο ΠαΣοΚ. Η τεχνητή «ικανοποίηση» της ηγεσίας για το αποτέλεσμα της 25ης Μαΐου εξατμίστηκε στην πρώτη κιόλας συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου. Για να προλάβει καταστάσεις εναντίον του, ο Βαγγέλης Βενιζέλος τους πήρε από μπροστά αναγγέλλοντας «συνέδριο της παράταξης» περί το φθινόπωρο.

Αλλά από την επομένη η Φώφη, ο Σκανδαλίδης, ο Ρέππας, ο Γερουλάνος και άλλοι, που δεν έχουν μιλήσει ακόμη, απάντησαν σαν να του τραγουδούσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, το παλιό άσμα της λαϊκής αοιδού Κατερίνας Στανίση: «Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;». Με άλλα λόγια, αμφισβητούν το προνόμιό του να αποφασίζει μόνος για τη ζωή ή για τον θάνατο του Κινήματος.

Στην πραγματικότητα, στη Χαριλάου Τρικούπη αρχίζει το χρονικό μιας προαναγγελθείσας διαμάχης που παραπέμπει στους εικονολάτρες και στους εικονοκλάστες του Βυζαντίου και θα περιστραφεί γύρω από το ερώτημα: υπάρχει το ΠαΣοΚ;

Στις ευρωεκλογές, ο πράσινος ήλιος κρύφτηκε πίσω από το ελαιόδεντρο που απεικόνιζε τη συμμαχία με την οποία πήρε το 8%. Πολύ ή λίγο, το επόμενο ερώτημα άνοιξε μια συζήτηση σαν τη διαμάχη των μοναχών στον Μεσαίωνα για το φύλο των αγγέλων: το πήρε ως ΠαΣοΚ ή ως Ελιά;

Από την απάντηση, πάντως, θα κριθεί αν προηγείται το συνέδριο του ΠαΣοΚ ή αν πρέπει να πάνε κατευθείαν σε ένα είδος ιδρυτικής συνδιάσκεψης της Ελιάς. Προφανώς είναι σαν να ρωτάει κανείς αν μπαίνει μπροστά το άλογο ή το κάρο. Αλλά επειδή δεν υπάρχει σύμπτωση απόψεων ούτε στο ποιος είναι το άλογο και ποιος το κάρο, ο καθένας τοποθετείται ανάλογα με την απόσταση που τον χωρίζει από την ηγεσία.

Ενα συνέδριο ωστόσο δεν μπορεί να γίνει με ατομικές προσκλήσεις. Χρειάζεται συνέδρους. Οργανώσεις βάσης, δηλαδή, για να τους εκλέξουν και, συνεπώς, μέλη που θα τις συγκροτήσουν. Οσο και αν στα παλιά γραφεία του ΠαΣοΚ έχουν μείνει μόνο οι ταμπέλες, είναι λογικό να προηγηθεί το συνέδριό του. Να αποφασίσει πρώτα για τον εαυτό του και μετά να ασχοληθεί με την Ελιά. Αλλιώς η κατάστασή του θα θυμίζει αυτό που έλεγε ο Μαρκ Τουέιν: «Σε ένα μουσείο στην Αβάνα υπάρχουν δύο νεκροκεφαλές του Χριστόφορου Κολόμβου: μία από τότε που ήταν μικρό παιδί και μία από την εποχή που ήταν μεσήλικος».