[Διαστάσεις] Η γενιά που θα αλλάξει τον κόσμο

Στους κοινωνιολόγους άρεσε πάντα να παίζουν με τις γενιές. Η πιο διάσημη είναι βέβαια οι baby-boomers, γεννημένοι κατά τα είκοσι χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, γαλουχημένοι με την κουλτούρα της οικογένειας και τον σεβασμό των εργοδοτών τους. Τα πιο διάσημα παιδιά της είναι ο Στιβ Τζομπς, ο Μπιλ Γκέιτς, ο Μπιλ Κλίντον. Οι γενιές που ακολούθησαν βαφτίστηκαν με τα τρία τελευταία γράμματα του λατινικού αλφαβήτου (πώς θα ονομαστεί άραγε η επόμενη;). Η Γενιά Χ, που «εκπροσωπείται» από την Τζένιφερ Λόπες και τη Βικτόρια Μπέκαμ, σημαδεύτηκε από τον πόλεμο του Βιετνάμ και την πτώση του Τείχους. Η Γενιά Υ, ή «Γενιά της Χιλιετίας», είναι πολύ μορφωμένη, πολύ μελαγχολική και πολύ ονειροπόλα. Εδώ ξεχωρίζουν η Μπιγιονσέ, η Ριάνα, ο Γιουσέιν Μπολτ. Είναι μια γενιά που θυσιάστηκε. Και που την ώρα κατά την οποία προσπαθεί να ενταχθεί επιτέλους στην αγορά εργασίας, προσκρούει σε ένα τεράστιο και απροσδόκητο εμπόδιο: τη Γενιά Ζ. Ανθρώπους που γεννήθηκαν μετά το 1990 και δεν γνωρίζουν πώς ήταν η ζωή χωρίς Google, χωρίς facebook, χωρίς έξυπνα τηλέφωνα και χωρίς κρίση. Θέλετε μερικούς  εκπροσώπους της; Είναι οι πιτσιρικάδες που στριφογυρίζουν δίπλα σας. Δεν είναι τόσο ηδονιστές όσο οι προκάτοχοί τους. Πίνουν λιγότερο, καπνίζουν λιγότερο (με εξαίρεση ίσως την Ελλάδα), δεν παίρνουν ναρκωτικά και μπλέκονται σπανιότερα σε καβγάδες. Είναι, ας πούμε, βαρετοί.

Και ίσως να αναδειχθούν στους υπερήρωες που θα σώσουν τον κόσμο.

Η αισιόδοξη αυτή πρόβλεψη δεν ανήκει σε κάποιον νέο και ρομαντικό επαναστάτη, αλλά σ’ έναν δημοσιογράφο των αυστηρών και λιτών «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», τον Μπράιαν Γκρουμ. Η δημόσια ζωή – γράφει στο χθεσινό φύλλο – είναι βουτηγμένη στα σκάνδαλα. Στον χώρο του αθλητισμού, αποκαλύπτεται ότι το Κατάρ κέρδισε τη μάχη για τη διοργάνωση του Μουντιάλ του 2022 χάρις σε πληρωμές κάτω από το τραπέζι. Στον χώρο της οικονομίας, η Κριστίν Λαγκάρντ κατήγγειλε πριν από λίγες ημέρες το τραπεζικό λόμπι ότι εμποδίζει την οικοδόμηση ενός ασφαλέστερου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Στον χώρο της πολιτικής, η απάντηση στη λιτότητα και τη μετανάστευση είναι η άνοδος του ευρωσκεπτικισμού. Αν δεν αναλάβει να καθαρίσει το τοπίο η Γενιά Ζ, ποιος θα το κάνει;

Είναι αλήθεια ότι η γενιά αυτή, όπως κάθε γενιά, αποτελεί περισσότερο μια ομάδα ατόμων με ποικίλα χαρακτηριστικά παρά ένα κίνημα. Είναι νέοι, πολλοί επιλέγουν να μην ψηφίζουν, η επιρροή τους είναι λοιπόν προς το παρόν περιορισμένη. Πρέπει επίσης να έχουν προωθηθεί κάποιες βασικές μεταρρυθμίσεις (από ανθρώπους σαν τον Ματέο Ρέντσι) προτού εκείνοι αναλάβουν τα ηνία. Εχουν όμως ζωτικό συμφέρον να εργαστούν για έναν καλύτερο και καθαρότερο κόσμο. Στο κάτω κάτω θα δουλεύουν μέχρι τα εβδομήντα τους. Και θα ζήσουν πάνω από τα εκατό.