Μάθε, παιδί μου, δράματα!

Κατ’ αρχάς, αγάπη μου, χαλάρωσε! Μπορείς να ηρεμήσεις λίγο; Να πάρεις μια ανάσα; Που μας έχει βάλει το κωλοσύστημα να τρέχουμε σαν τον Βέγγο να προλάβουμε – τι; Το απολύτως τίποτα. Γονείς, παιδιά, όλοι σε ένα τριπάκι, λάχα λάχα, με την ψυχή στο στόμα. Με το άγχος στην κωλότσεπη. Να διαβάσει το παιδί. Να ξενυχτήσει το παιδί. Να λιώσει το παιδί. Να κλείνουν τα μάτια πάνω σε άθλια βιβλία. Να καταρρέουν παιδικά κεφάλια πάνω σε άχρηστες γνώσεις. Κι απέξω απ’ το δωμάτιο, ένας τρελός πατέρας κόβει βόλτες στο χολάκι. Και στην κουζίνα, μια τρελή μάνα στύβει το ένα πορτοκάλι πίσω από το άλλο.

Και τα media να σέρνουν τον χορό της παράνοιας: Πρώτη η κοπέλα στη Νομική. Δεύτερο το παλικάρι στους Μηχανολόγους. Τρίτη η πιτσιρίκα στο Μαθηματικό. Μπράβο, συγχαρητήρια, να σε χαίρεται η μανούλα σου, καλή πρόοδο, καλή σταδιοδρομία, καλή λευτεριά, καλός πολίτης. Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες μας πολυβολούν τα ίδια αυτιστικά ρεπορτάζ με τις πρωτιές.

Ποιο ρεπορτάζ ΔΕΝ είδαμε ποτέ: Τους ίδιους αριστούχους 10-15 χρόνια αργότερα. Τι κάνει σήμερα η 30χρονη πια που μπήκε πρώτη το 2002 στη Νομική. Εγινε μεγαλοδικηγόρος; Νομική σύμβουλος σε πολυεθνική; Εχει το σούπερ ντούπερ δικηγορικό γραφείο; Ή εργάζεται για 500 ευρώ σε κατάστημα εσωρούχων και λέει και δόξα τω Θεώ; Το άλλο το αστέρι που μπήκε πρώτος στο Πολυτεχνείο; Χτίζει το ένα σπίτι μετά το άλλο στην Ελλάδα της ύφεσης με παγωμένη την αγορά ακινήτων; Ή σερβίρει ποτά σε μπαρ στου Ψυρή;

Αυτό το ρεπορτάζ θέλω να δω. Οχι ποιος αρίστευσε ΦΕΤΟΣ: Τι κάνει ΤΩΡΑ αυτός που αρίστευσε πριν από 12 χρόνια.

Γι’ αυτό σου λέω, αγαπημένο μου παιδί. Χαλάρωσε. Ηρέμησε. Η ζωή σου ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει με τις Πανελλαδικές. Ολο αυτό το ξενύχτι, όλο αυτό το στρες, όλη αυτή η αγωνία – δεν σου εξασφαλίζει τον άρτον ημών τον επιούσιον. Ούτε τον άρτον σκέτον, μη σου πω: Το ξεροκόμματο.

Ενα άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα παράγει κλώνους που στελεχώνουν όχι πια την αγορά εργασίας αλλά την ουρά ανεργίας. Ενας εφιάλτης που οδηγεί παιδιά στην αυτοκτονία. Φταίνε οι γονείς; Φταίει το σχολειό; Φταίνε παιδεία και παραπαιδεία; Φταίνε δάσκαλοι και καθηγητές; Φταίει η έλλειψη ψυχολόγων (που να στηρίζουν τα παιδιά σε όλες τις βαθμίδες); Φταίει η έλλειψη ειδικά σεμιναρίων ώστε να γίνεται άμεσα η διάγνωση της δυσλεξίας και των μαθησιακών δυσκολιών – πριν στιγματιστούν παιδικές ψυχές; «Φταίει ένα παραπαίον κοινωνικό σύστημα; Φταίνε όλα αυτά μαζί; Φταίει το κακό το ριζικό μας, φταίει ο Θεός που μας μισεί»; Ναι, τελικά, μάλλον φταίει ο Βάρναλης. Για όλα!

Από την άλλη μεριά, η παγκοσμιοποίηση αναγκάζει τις οικογένειες να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για να μπορέσουν να δώσουν κάποια εφόδια στους μελλοντικούς επιστημονικούς μετανάστες. Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Βόρεια Ευρώπη… Γενιές – τυποποιημένα προϊόντα: iPad, του  Desigual, του Cavalli. Στην καλύτερη περίπτωση.

Αλλά και τότε ακόμα: Μήπως να ξανασυστηθούμε με τη… νέα Ευρώπη; Ολοι θα συμφωνήσουμε στο ότι γονείς και καθηγητές έχουμε ευθύνες: Τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα προκάτ περιβάλλον με ένα προκάτ αξιακό σύστημα.

Δεν είναι όμως μόνο το πρόβλημα εκεί: Ποιος φταίει λιγότερο και ποιος περισσότερο. Είδαμε δα και στην υπόλοιπη Ευρώπη… Με τα γαμάτα εκπαιδευτικά συστήματα. Είδαμε πώς οι, υποτίθεται, «μορφωμένοι», καλλιεργημένοι και με όλα του κόσμου τα εφόδια πολίτες έχουν καταλήξει να είναι μάζες χειραγωγούμενες από ανθρωποειδή τύπου Λεπέν.

Ηρέμησε, λοιπόν, αγαπημένο μου παιδί. Δεν έσταξε η ουρά του γαϊδάρου. Δεν τελειώνει εδώ η ζωή. Αυτό που εσύ και η γενιά σου πρέπει να κάνεις είναι αυτό που εγώ και η γενιά μου αποτύχαμε να κάνουμε: Την κοινωνία που οραματιστήκαμε… Και μετά βάλαμε φωτιά στο όραμά μας και το κάψαμε.

Το σημαντικό λοιπόν δεν είναι αν θα βγεις πρώτος, δεύτερος ή θα μείνεις στην απέξω. Ετσι κι αλλιώς όλοι μαζί στο ίδιο μπαράκι θα σερβίρετε μοχίτος. Ολο το ζήτημα είναι τι κοινωνία θέλουμε να είμαστε. Αυτό πρέπει να αποφασίσουμε. 

Και εννοώ το αξιακό σύστημα με βάση το οποίο θα κάνουμε restart. Restart στη ζωή μας, στις ανθρώπινες σχέσεις, στον εργασιακό χώρο, στη γειτονιά μας. Αυτό να συμφωνήσουμε. Και σε αυτό να δώσουμε τα χέρια (είπε η ρομαντική κι έκλεισε τον υπολογιστή της).

Καλό σου κουράγιο και καλή δύναμη!