[Επιφυλλίδα] Ο βιασμός της γλώσσας

Το γεγονός ότι η γλώσσα δοκιμάζεται σκληρά στη δημόσια συμπεριφορά πολλού κόσμου είναι σε άμεση συνάρτηση με το γεγονός ότι κακοπαθαίνει στα χείλη πολλών πολιτικών. Οταν μπορείς να προφέρεις χωρίς κανένα κόστος μια βαριά παραποιημένη λέξη ή ένα αντίστοιχο νόημα και αντί να καταποντιστείς κοινωνικά κάνεις λαμπρή καριέρα, ο καθένας πιστεύει πως μια ανάλογη συμπεριφορά είναι απαραίτητη προκειμένου να επιτύχεις. Υπόδικοι πολιτικοί που ασέλγησαν εις βάρος της γλώσσας – οφείλουμε να το παραδεχθούμε τουλάχιστον μεταξύ μας – αν δεν είχαν τιμωρηθεί θα εξακολουθούσαν να θαυμάζονται, χωρίς κανένας να σκοτίζεται για τη ζημιά που προκάλεσαν στην ίδια τη γλώσσα.

ΜΠΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ στον πειρασμό να συνδυάσει φαινομενικά απομακρυσμένα μεταξύ τους περιστατικά, μήπως και διακριβώσει την ψυχική υποδομή ενός ολόκληρου πληθυσμού και αντιληφθεί τελικά πού μπορεί να οφείλεται το κακό μας το χάλι. Είναι ελάχιστος καιρός που σε μια φημισμένη για την ιστορία της επαρχιακή πόλη διαβάσαμε ως ονομασία ενός εστιατορίου τη λέξη «Μασουλερί». Μας είπαν ότι το μαγαζί υφίσταται από χρόνια, χωρίς ο άνθρωπος τον οποίο κατάπληκτοι ρωτήσαμε να μπορεί να καταλάβει γιατί διαμαρτυρόμαστε. Γιατί όμως χρειάζεται να σέβεται κανείς τη γλώσσα που είναι η ίδια μας η ζωή και να γίνεται αντιληπτό ενστικτωδώς ότι ένας άνθρωπος που κακοποιεί τις λέξεις έχει τόσο χαλαρή ή μάλλον ύποπτη συνείδηση ώστε δεν μπορεί να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός με το τι πρόκειται να δώσει στους άλλους να φάνε;

Οταν δείχνεις ότι οι άλλοι πνευματικά μπορούν να τραφούν με σκουπίδια – όπως είναι η λέξη «μασουλερί» – γιατί θα είσαι ιδιαίτερα επιμελής σε σχέση με την υλική τους τροφή; Και αν ο άνθρωπος που το επιχειρεί δεν το αντιλαμβάνεται, πώς δεν το καταλαβαίνουν οι άλλοι ότι κακοποιώντας τη γλώσσα όλες οι άλλες κακοποιήσεις που μπορείς να κάνεις σου φαίνονται μηδαμινές; Επειδή ο βιασμός της γλώσσας που γίνεται με την κακομεταχείριση των λέξεων μοιάζει να μην έχει πάτο – ίσως μάλιστα την πολιτική ιστορία της ανθρωπότητας να τη μαθαίναμε πολύ καλύτερα αν την εξετάζαμε σε σχέση με τη δοκιμασία που έχουν υποστεί και υφίστανται λέξεις και νοήματα χάρη σε ολοκληρωτικά αλλά και «δημοκρατικά» καμιά φορά καθεστώτα – μένει σήμερα αυτόν ακριβώς τον βιασμό να μπορούμε να τον διακρίνουμε ακόμη και όταν πρόκειται για μία απλώς βάρβαρη έκφραση.

ΤΙ ΑΛΛΟ από βιασμό της γλώσσας σημαίνει το να πληροφορείσαι ή να αντικρίζεις, όπως ο τούρκος Πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, τους 274 νεκρούς της έκρηξης στο ορυχείο της πόλης Σόμα και να δηλώνεις: «Λυπάμαι, αλλά αυτά συμβαίνουν». Το να μπορείς να ξεστομίζεις κάτι που αντί την ίδια ακριβώς στιγμή να σε καθαίρει, όχι ηθικά, στη συνείδηση των άλλων – αυτό τελικά δεν έχει καμιά σημασία – αλλά πρακτικά, να σε παραδίδει δηλαδή σε μια οργή ικανή να σε λιντσάρει, χωρίς να κινηθεί χέρι ανθρώπου  εναντίον σου και χωρίς η ασφάλειά σου να μπορεί να επέμβει, χρεώνεται ακριβώς στον βιασμό της γλώσσας, όπως τον υπογραμμίσαμε.

Ενας βιασμός που χαρακτηρίζει ως «ατύχημα» τον θάνατο 274 ανθρώπων σ’ ένα ορυχείο – ανάμεσά τους και ανήλικα παιδιά -, ενώ αν κάποιος οργισμένος με τον θάνατο αυτόν «σαν κάτι που συμβαίνει» σήκωνε ένα περίστροφο και «καθάριζε» τον Ερντογάν η πράξη αυτή θα χαρακτηριζόταν ως «δολοφονία».