[ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ] Με ορίζοντα τις εκλογές

Oλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να αλλάζουν, ακόμη και οι πολιτικοί. Oσο μεγαλύτερη όμως είναι η αλλαγή ενός ανθρώπου τόσο συγκλονιστικότερο θα πρέπει να είναι και το σχετικό βίωμα. Αλλάζουμε γιατί «είδαμε» κάτι που δεν το υποψιαζόμασταν ή γιατί καταλάβαμε κάτι που ήταν σαν να μην υπήρχε για μας. Πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν αλλάζαμε, θα παθαίναμε μια πολύ μεγάλη εσωτερική ζημιά. Από το να αλλάζεις όμως γιατί η αλλαγή υπήρξε μια πραγματική ανάγκη ώς το σημείο να αλλάζεις γιατί το προκαλέσανε οι περιστάσεις και οι συγκυρίες – με λίγα λόγια γιατί έτσι σε συμφέρει – η απόσταση είναι αβυσσαλέα.

Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν προέβλεπες ότι θα αλλάξεις, έχοντας οργανωθεί ώστε να έχεις έτοιμες τις δικαιολογίες για όσους θα σε κατηγορούσαν για χαμαιλεοντισμό. Η αλλαγή, η οποιαδήποτε αλλαγή, σταδιακή ή ακαριαία, δεν μπορεί να είναι προβλέψιμη. Είναι πάντα απρόβλεπτη, διαφορετικά είναι εκ του πονηρού.

ΣΗΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ οι μάλλον κοινές αυτές παρατηρήσεις με αφορμή τις μετακινήσεις τις καθαρά κομματικές πολλών εγχώριων, δικών μας πολιτικών, αλλά και του νέου πρωθυπουργού της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς ο οποίος, πρώην αντιδυτικός, δηλώνει σήμερα φιλοευρωπαίος. Στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» της 22ας του περασμένου Μαρτίου (υπάρχουν γεγονότα και ειδήσεις που όσος χρόνος κι αν περάσει θέτουν τεράστια ηθικά ζητήματα), σε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση, διαβάζουμε πως «ο Βούτσιτς εγκατέλειψε την ακραία εθνικιστική ρητορική και τη λατρεία προς το πρόσωπο του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και ομνύει σήμερα στο όνομα της Ευρώπης, βλέποντας το μέλλον της χώρας του στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης».

«Μα δεν έχετε ογκώσει με τις παλινωδίες ελλήνων πολιτικών, που μετακινούνται με έναν τρόπο τόσο προκλητικό, αν και τελικά δεν κερδίζουν τίποτε άλλο από μια ζημιογόνα για τους ίδιους φασαρία ώστε να σας εξεγείρουν “αλλαγές” σε πολιτικούς γειτονικών χωρών;» θα ρωτήσει ο καλοπροαίρετος αναγνώστης. Ενώ ένας δεύτερος, εξίσου καλοπροαίρετος, μπορεί να παρατηρήσει: «Μην μπερδεύετε τα πράγματα. Αλλο πράγμα οι αλλαγές όταν υπαγορεύονται από μια ευρεία πολιτική σκοπιμότητα κι άλλο οι αλλαγές που γίνονται όταν, υπολογίζοντας κανείς το συμφέρον του, μετακινείται σε σχέση με το κόμμα ή την παράταξή του».

Πρόκειται για απολύτως εσφαλμένο συλλογισμό. Η αλλαγή οποιουδήποτε πολιτικού – από τον πρωθυπουργό ώς τον βουλευτή μιας απομακρυσμένης επαρχίας – προϋποθέτει ανθρώπους, ή μάλλον κάτι πολύ πιο σοβαρό: συνειδήσεις. Αν εσύ αλλάζεις χωρίς να σου στοιχίζει, γιατί θεωρείς ότι η αλλαγή αυτή είναι προς το συμφέρον της χώρας σου ή του χωριού σου, δεν μπορεί να εκβιάζεις τους άλλους ν’ αλλάξουν, καθώς μια αλλαγή που δεν έχει βιωθεί δημιουργεί έναν τεράστιο ηθικό μετεωρισμό. Μην ξεχνάμε ότι είναι άλλα τα μέτρα και οι αξίες του πολλού κόσμου – ευτυχώς – και άλλα των πολιτικών, της εξουσίας.

ΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ που γίνεται από συμφέρον, πολύ περισσότερο όταν ο άνθρωπος που την αποφασίζει έχει ένα υψηλό δημόσιο αξίωμα, είναι πάντα εις βάρος των ανθρώπων τους οποίους υποτίθεται εξυπηρετεί. Οση καθίζηση μπορεί να δημιουργήσει σε μια οικογένεια το γεγονός ότι ένα μέλος της έγινε – χωρίς κανείς να το περιμένει – από ασκητικό φιλήδονο, από θρησκευόμενο άθεο, από δημοκράτης φασίστας, το ίδιο μπορεί να πάθει ο πολίτης μιας χώρας όταν είχε εκπαιδευτεί ως εθνικιστής και τώρα οφείλει να εκφράζεται ως φιλοευρωπαίος.

Επειδή υπήρξε ο Σαούλ που μετεστράφη και έγινε Απόστολος Παύλος, δεν σημαίνει ότι η βαθιά και συγκλονιστική αλλαγή μπορεί να αφορά τον καθέναν που κινείται έχοντας ως ορίζοντα τις επερχόμενες εκλογές.