[Αγιογραφίες] Σουξέ

Ομολογουμένως, θα ήταν πιο απλό αν ο Μανώλης Γλέζος δεν μιλούσε καθόλου για την οικονομία. Ετσι δεν θα μπέρδευε τα εισοδήματα με τις καταθέσεις, προκαλώντας σύγχυση και ανησυχία στην κοινή γνώμη με αναδρομές στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στους πολίτες που έδιναν τα τιμαλφή τους στο κράτος. Παρεμπιπτόντως, αυτά έχουν γίνει και πιο πρόσφατα. Τα χρυσά και τα ασημικά τους τα είχαν δώσει στο κράτος οι Κορεάτες στην κρίση του 1998.

Θα ήταν πιο απλό αν ο Γλέζος περιοριζόταν στο – γραφικά ρετρό – θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Είναι ένα σουξέ του αειθαλούς αριστερού πολιτικού, δεδομένου ότι κατάφερε να κάνει ακόμη και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια να το σιγοτραγουδήσει κατά την έλευση του γερμανού ομολόγου του. Τι τα θες τα εσωτερικά δάνεια και τις αναλύσεις για το ποιος θα δώσει πόσα για να πάρει το εθνικό ομόλογο; Και πόσο έξυπνο είναι να μπαίνεις σε μια τέτοια κουβέντα σε μια χώρα που η Εφορία παίρνει ό,τι βρίσκει ενίοτε εισβάλλοντας – τούκα προ! – χωρίς προειδοποίηση στους καταθετικούς λογαριασμούς των φορολογουμένων;

Φυσικά, δεν φταίει ο Γλέζος. Ο Γλέζος είναι ο Γλέζος. Ζει την πέμπτη ή την έκτη ή την έβδομη από τις πολιτικές ζωές του χάρη στο Μνημόνιο και στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ το 2012. Τώρα είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής. Εχει διατελέσει όμως ξανά και βουλευτής και ευρωβουλευτής, μόνο που ήταν με το ΠαΣοΚ. Βλέπετε ο Μανώλης ξέρει να καβαλάει το κύμα – που τη δεκαετία του ’80 ήταν με το πράσινο Κίνημα. Αν ο Γλέζος έχει μια φυσική δημοφιλία – και δεν είναι παράλογο – στον χώρο της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει λόγο να μην τον έχει στις γραμμές του. Οχι όμως μπροστά μπροστά και όχι – Θεός φυλάξοι – στα οικονομικά.

Εκεί αρχίζουν οι ευθύνες του Τσίπρα. Το άρτσι μπούρτσι και λουλάς του ευρωψηφοδελτίου κατέληξε σε ανακύκλωση Γλέζου. Ηταν εύκολη και όχι σπουδαία λύση. Ενώ αποδείχθηκε επίσης λύση με κόστος. Διότι το δυσοίωνο καλοκαίρι του 2012 με το φάσμα της δραχμής και η σφαγή των καταθέσεων στην Κύπρο του 2013 δεν είναι και τόσο μακριά. Πολύς κόσμος δεν τα έχει ξεχάσει όλα αυτά και δεν έχει καμία όρεξη να τα ξαναζήσει προκειμένου να διδαχθεί εκ των υστέρων μαθήματα ιστορίας και πολιτικής οικονομίας από πρόσωπα σαν τον Γλέζο. Διαφορετικά ειπωμένο: εκεί όπου τελειώνει ο Γλέζος αρχίζει ο μεσαίος χώρος. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορέσει να βάλει έστω το πόδι του εκεί, δεν θα μπορέσει ποτέ να διεκδικήσει με αξιώσεις την εξουσία. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί στην Ιταλία να έχουν μπροστάρη τον Ρέντσι και στην Ελλάδα να είναι ακόμη στη σκιά του Γλέζου.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να προσέλθει δομημένα σε εκλογές – θεωρητικά τουλάχιστον – ευνοϊκές για αυτόν. Εκτός αν οι σύντροφοι Τζιώτης και Ρουμπάτης – εφόσον αληθεύει η ωραία αυτή ιστορία – προλάβουν να ομογενοποιήσουν το προϊόν στις τελευταίες δύο εβδομάδες!