[Προβολείς] Οι γενναίοι της Σαμοθράκης

Κάποτε τα κόμματα είχαν Κεντρικές Επιτροπές και πολίτ μπιρό. Εγώ πρόλαβα και τα «ακτίφ» αλλά μην κατεβάσετε τώρα σκονισμένα παλαιολενινιστικά λεξικά. Εδώ σας έχω! Με Το Ποτάμι μπαίνουμε φουλ στην εποχή του ρεπεράζ. Στη γλώσσα των κινηματογραφιστών, «ρεπεράζ» είναι η χαμαλοδουλειά ορισμένων να ψάχνουν να βρουν χώρους για να τραβήξεις εσύ τα σούπερ ουάου πλανάκια σου. Δεν αντιλέγω. Η Σαμοθράκη είναι  ιδανικό ντεκόρ. Αν σας χαλάει ο παλαιοκομματικός όρος «συνέδριο», δείτε το και σαν προσκοπικό τζαμπορί. Στην εποχή άλλωστε των Κεντρικών Επιτροπών έγιναν πάμπολλες θηριωδίες, χαλαλίστηκαν άνθρωποι, χτυπήθηκαν κινήματα, πήρε σασί η Ιστορία κι ακόμα γέρνει. Δεν είδες εκεί χαΐρια οι κεντροεπίτροποι και οι εκτελεστικάριοι, ο Σκανδαλίδης, ο  Κακλαμάνης, ο Σηφουνάκης και κάνα δυο λιμά της ημετέρας πασοκικής παιδείας μετέχοντες;

Οθεν διόλου δεν κακίζω τον Σταύρο που είπε: «Αν ήθελα, μπορούσα να είχα ορίσει κάποιους Κεντρική Επιτροπή». Σάμπως θέλω εγώ να με ορίσεις; Τόσα χρόνια Δημοκρατία, κακόμαθα και μου κόλλησε η παραξενιά να προτιμώ να «εκλέγομαι». Αλλά και να εκλεγώ, και πάλι… Οι κάτω των 5% θα λογαριάζονται, λέει, πολιτικοί ζουμπάδες και θα απαλλάσσονται από το δικαίωμα του εκλέγεσθαι. Πάλι καλά που για να ράψω πολιτικό κουστουμάκι δεν είναι προαπαιτούμενο η περιφέρεια γοφών και η τάλια. (Τάλια: ο κορμός του φορέματος μετρημένος με τη μεζούρα, γατάκια.)