[Ιστορίες] Ρίξ’ τη βόμβα

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, η Ράνια Μπαντάουι, μία από τις κεντρικές παρουσιάστριες του αιγυπτιακού σταθμού Αλ Ταχρίρ, εμφανίστηκε στο γυαλί κάπως αναστατωμένη. Χειρονομώντας έντονα, ενημέρωσε τους τηλεθεατές πως επρόκειτο να παρακολουθήσουν ένα βίντεο που υποδηλώνει, αν δεν το αποδεικνύει κιόλας, «ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Συρία ήταν προσχεδιασμένο».

Ακολούθησε, σε κλίμα απόλυτης σοβαρότητας, ένα απόσπασμα 80” από ένα επεισόδιο των Σίμσον, της γνωστής αμερικανικής σειράς κινουμένων σχεδίων. Το επίμαχο επεισόδιο είχε προβληθεί το 2001, το επίμαχο απόσπασμα έδειχνε το πρώτο και μοναδικό βιντεοκλίπ που πρόλαβε να γυρίσει ο Μπαρτ συγκροτώντας, μαζί με τρεις ακόμα φίλους του και υπό την αιγίδα ενός σκιώδους μουσικού παραγωγού, ένα boy band. Το τραγούδι λεγόταν «Drop da Bomb», «Ρίξ’ τη Βόμβα». «Φασαρίες σε κάποια μακρινή χώρα / Να μπούμε σε σχηματισμό αγάπης είναι ώρα / Η αγάπη σου είναι πιο φονική από τον Σαντάμ / Γι’ αυτό πρέπει να drop da bomb!» τραγουδούσαν τα παιδιά από το Σπρίνγκφιλντ ενώ πετούσαν, στο βιντεοκλίπ, με μαχητικά, βομβαρδίζοντας, κάτω στο έδαφος, μια ομάδα ένοπλων Αράβων.

Λίγο πιο κάτω στο επεισόδιο, αποδεικνύεται πως ο «μουσικός παραγωγός» είναι στην πραγματικότητα στρατιωτικός και το boy band ένα ύπουλο τέχνασμα του «θείου Σαμ» για την προσέλκυση νεοσύλλεκτων. Αλλά την Μπαντάουι άλλο την ενδιέφερε: στην πόρτα του τζιπ που χρησιμοποιούν οι «κακοί» Αραβες φαίνεται μια σημαία ίδια με εκείνη που χρησιμοποιεί σήμερα η συριακή αντιπολίτευση. «Δεν υπήρχε αυτή η σημαία το 2001!» διακήρυξε και αυτό, αποφάνθηκε, είναι αρκετό ώστε να «εγείρονται πολλά ερωτήματα όσον αφορά την Αραβική Ανοιξη και το πότε άρχισε αυτή η παγκόσμια συνωμοσία».

Στην πραγματικότητα, οι Σίμσον σατιρίζουν στο επίμαχο επεισόδιο τον αμερικανικό μιλιταρισμό – και είναι Φεβρουάριος του 2001, επτά μήνες πριν από την 11η Σεπτεμβρίου. Στην πραγματικότητα, η σημαία της συριακής αντιπολίτευσης υπήρξε σημαία της Συρίας για σχεδόν τρεις δεκαετίες, μέχρι το πραξικόπημα των Μπααθιστών το 1963. Η συνωμοσιολογία βέβαια είναι άσχετη με την πραγματικότητα. Και συχνά γίνεται κωμική. Αλλά το Αλ Ταχρίρ βγήκε στον αέρα τον Φεβρουάριο του 2011, μόλις λίγες ημέρες μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ. Υποσχέθηκε, τότε, να δώσει βήμα στους νεαρούς επαναστάτες που γέμιζαν ασφυκτικά επί 18 ημέρες την Πλατεία Ταχρίρ, ζητώντας δημοκρατία, ελευθερία, αλήθεια. Κι έτσι, το κωμικό γίνεται τραγικό.