Ευρωεκλογές 2014: Οι υποψήφιοι απαντούν στα «ΝΕΑ»

Ιωάννα Καλαντζάκου-Τσατσαρώνη (ΝΔ)
Περισσότερη δημοκρατία
Η θεραπεία του φαινομένου απαιτεί εντοπισμό των αιτιών που το προκαλούν. Στο πλαίσιο αυτό, είναι πράγματι αληθές ότι η από μέρους της Ενωσης ελλειμματική διαχείριση της κρίσης όπως και η έλλειψη εγγύτητας του πολίτη προς τα κέντρα λήψης των αποφάσεων έχουν ενισχύσει τον σκεπτικισμό για την πορεία της, αν όχι για την ίδια την αξία της. Χρειάζεται, επομένως, αφενός τόνωση των κοινών πολιτικών σε καίριους τομείς – διαδικασία που θα ενισχύσει το αίσθημα της ενιαίας πολιτικής κοινωνίας και της κοινότητας συμφερόντων – και αφετέρου πλήρωση του δημοκρατικού ελλείμματος, δηλαδή ενίσχυση της συμμετοχικής διαδικασίας στη διαμόρφωση των πολιτικών αυτών. Ειδικά στην Ελλάδα, πέραν ασφαλώς της αναγκαίας εξέλιξης των επιταγών περί δημοσιονομικής πειθαρχίας σε συζήτηση για την πολυπόθητη ανάπτυξη και την καταπολέμηση της ανεργίας, είναι αναγκαία η έμπρακτη αναγνώριση των συνόρων μας ως εξωτερικών συνόρων της Ενωσης σε ζητήματα αμυντικής και μεταναστευτικής πολιτικής. Για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της Ευρώπης πρέπει αυτή να συνδεθεί με απτά αποτελέσματα στην καθημερινότητά μας.

Δημήτρης Παπαδημούλης (συριζα)
Διαγραφή χρεών και ανάκαμψη
Η σημερινή Ευρώπη παράγει κρίση και ένταση των ανισοτήτων, με συνέπεια την ενίσχυση του ευρωσκεπτικισμού και της Ακρας Δεξιάς. Γι’ αυτό και πρέπει να αλλάξει η ίδια, άμεσα και ουσιαστικά. Να ξαναθυμηθεί δηλαδή έμπρακτα τις ιδρυτικές της αρχές για ευημερία, αλληλεγγύη και συνοχή με ισχυρό κοινωνικό κράτος και κράτος δικαίου που διαρκώς συρρικνώνονται. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση προχωρά σήμερα α λα καρτ, υπέρ των ισχυρών και εις βάρος των ασθενέστερων και του Νότου. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά, απαλλαγμένη από το παθητικό δόγμα «Ευρώπη να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι», βρίσκεται στον αντίποδα των εθνικιστικών δοξασιών της Ακρας Δεξιάς. Το δικό μας όραμα για την Ευρώπη των λαών και των εργαζομένων διεκδικεί επαναθεμελίωση και νέα αρχιτεκτονική: διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους των χωρών του Νότου και ένα ευρωπαϊκό εναλλακτικό σχέδιο οικονομικής και κοινωνικής ανάκαμψης. Το «δόγμα Μέρκελ» οικοδομεί μια Ευρώπη διευρυνόμενων ανισοτήτων και πρέπει να ηττηθεί. Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει και θα αλλάξει. Αλλιώς θα αποσυντεθεί.

Αφροδίτη Αλ Σάλεχ (ΕΛΙΑ)
Λέμε «όχι» στον ευρωσκεπτικισμό
Η ΕΕ, που φέτος κλείνει 64 χρόνια από την ίδρυσή της και στην πραγματικότητα ήταν μια κορυφαία αντιπολεμική συμφωνία ώστε να σταματήσουν οι λαοί της Ευρώπης να πολεμούν μεταξύ τους, για πρώτη φορά αντιμετωπίζει ισχυρό κύμα ευρωσκεπτικισμού. Η ΕΕ αμφισβητείται από εθνικιστικά, ακροδεξιά, νεοναζιστικά κόμματα, από αριστερά, νεοκομμουνιστικά κόμματα, αλλά και από απλούς πολίτες που αντιμετωπίζουν την οικονομική κρίση. Για να αντιμετωπιστεί ο ευρωσκεπτικισμός, πρέπει να αλλάξουμε την ΕΕ. Να σταματήσει να είναι μια αμήχανη ΕΕ, η οποία δεν προφυλάσσει τα μέλη της και εκχωρεί αρμοδιότητες σε τρόικες που ως δούρειοι ίπποι επιβάλουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές διαλύοντας το αξιακό σύστημα της ΕΕ. Να επαναφέρουμε τις μεγάλες αξίες. Την Ευρώπη της απασχόλησης, της ανάπτυξης, της αλληλεγγύης, την Ευρώπη της σοσιαλδημοκρατίας. Οι εκλογές της 25ης Μαΐου είναι κρίσιμες ακριβώς γιατί καλούμαστε να πούμε ένα βροντερό «όχι» στον ευρωσκεπτικισμό. Καλούμαστε να αλλάξουμε την Ευρώπη λέγοντας «ναι» στην Ευρώπη της σοσιαλδημοκρατίας. Διαφορετικά, θα ξαναμπεί στην ολέθρια περιδίνηση του 20ού αιώνα.      

Γεράσιμος Γεωργάτος (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ)
Οι πολίτες 
να δουν οφέλη
Πρέπει οι πολίτες να δουν απτά και συγκεκριμένα οφέλη για να αναχαιτιστούν ο ακροδεξιός κυρίως αλλά και ο αριστερός ευρωσκεπτικισμός και οι καταστροφικές τάσεις επανεθνικοποίησης. Η συντηρητική πλειοψηφία στη σημερινή Ευρώπη αποδιαρθρώνει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Εντείνει την απόκλιση αντί για τη σύγκλιση. Η αλληλεγγύη έχει ελαχιστοποιηθεί αλλά, ευτυχώς για τη χώρα μας, με τη δημιουργία των Μηχανισμών Στήριξης, μας διέσωσε από τη χρεοκοπία και τον όλεθρο της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Ομως αυτό δεν αρκεί. Χρειάζεται να ενισχυθούν και να πλειοψηφήσουν οι δυνάμεις των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών για περισσότερη και καλύτερη Ευρώπη απέναντι στις προκλήσεις του διεθνούς ανταγωνισμού και των αγορών, όχι με μονομερή λιτότητα, αλλά με περισσότερη αλληλεγγύη, κοινή οικονομική και όχι μόνο νομισματική πολιτική, στήριξη της εργασίας ενσωματώνοντας γνώση και καινοτομία, χωρίς κοινωνική περιθωριοποίηση, εμβάθυνση της δημοκρατίας και της πολιτικής ολοκλήρωσης. Η οπισθοχώρηση στην εθνική περιχαράκωση είναι καταστροφικό σύνδρομο. 

Νίκος Αμπατιέλος (κκε)
Να δυναμώσει 
η διαμαρτυρία
Εξαρτάται τι εννοεί ο καθένας με τον όρο «ευρωσκεπτικισμός». Ως «ευρωσκεπτικιστικές» εμείς αντιλαμβανόμαστε εκείνες τις δυνάμεις, όλων των αποχρώσεων, οι οποίες χωρίς να αμφισβητούν την ΕΕ ή τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες γενικά, χωρίς να εναντιώνονται στον καπιταλισμό, εκφράζουν τμήματα του κεφαλαίου, που ζητάνε μια διαφορετική διαχείριση. Πάντα με κριτήριο τα δικά τους συμφέροντα και εις βάρος των λαών. Εχω κατά νου, για παράδειγμα, το ακροδεξιό κόμμα της Βρετανίας ή το κόμμα των βιομηχάνων στη Γερμανία. Αντίθετα, πιστεύουμε ότι η λαϊκή διαμαρτυρία ενάντια στην ΕΕ και την πολιτική της είναι και δίκαιη και πρέπει να δυναμώσει, με την καταδίκη εκείνων των δυνάμεων, ΠαΣοΚ – ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, που είπαν ψέματα στον λαό για την ΕΕ και σήμερα τον κοροϊδεύουν ότι αυτή η ένωση του κεφαλαίου μπορεί να εξανθρωπιστεί. Θετικές εξελίξεις μπορούν να υπάρξουν δυναμώνοντας το ΚΚΕ παντού, που εναντιώνεται στα δεσμά της ΕΕ και των μονοπωλίων συνολικά. Και όχι στηρίζοντας εκείνες τις δυνάμεις που είτε αποδέχονται την ΕΕ είτε της κάνουν άσφαιρη κριτική. 

Μίλτος Κύρκος (ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ)
Λύσεις σε 
τρία ζητήματα
Εχουμε τον αντιευρωπαϊσμό που προπαγανδίζει την επιστροφή στα εθνικά κράτη αλλά έχουμε και τη φυσική αποστασιοποίηση των πολιτών που αισθάνονται αποξενωμένοι και απογοητευμένοι από τις Βρυξέλλες. Χρειάζεται περισσότερη πολιτική και λιγότερη εξουσία, χρειάζονται λύσεις στα τρία κορυφαία πολιτικά ζητήματα της ΕΕ: δημοκρατικό έλλειμμα, ποσοστό της ανεργίας και αβεβαιότητα για τη μελλοντική ταυτότητα της Ενωσης. Αυτή είναι και η μοναδική απάντηση στους εθνικισμούς και στον λαϊκισμό που στηρίζουν την αντιευρωπαϊκή πολιτική. Η Ευρώπη δεν αντέχει άλλη γραφειοκρατία και φτώχεια. Μια ματιά γύρω στον κόσμο, στις τεράστιες παγκόσμιες δυνάμεις που συγκρούονται για κυριαρχία, πείθει ότι και να μην υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ενωση θα έπρεπε να την ανακαλύψουμε, γιατί κάθε κράτος μόνο του είναι ανίσχυρο ενάντια σε τέτοιον ανταγωνισμό. Χωρίς προσήλωση στο δημοκρατικό ευρωπαϊκό όραμα δεν θα καταφέρουμε να ενισχύσουμε το μοναδικό εργαλείο επιβίωσης που έχουμε στα χέρια μας. Κι ας μην είναι ακόμη πραγματικότητα η «άλλη Ευρώπη» που επιθυμούμε και παλεύουμε γι’ αυτήν.