[Προβολείς] Ο Βούδας και η Δημοκρατία

Ψιλοτζαρτζαρίστηκαν τις προάλλες Κουβέλης με Βενιζέλο και αυτό με έκανε πολύ να ανησυχήσω. Αφού το ξέρεις και το ξέρω ότι υπάρχει λόγος σοβαρός που κάνουμε όλοι την πάπια. Αρθρον πρώτον. Δεν τσακωνόμαστε ποτέ μεταξύ μας Ελιά, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι γιατί αύριο μεθαύριο με τι μούτρα θα καθήσουμε στο ίδιο φαρδύ τραπέζι της Κεντροαριστεράς; Επιπροσθέτως, δεν την πέφτουμε jamais στον Σαμαρά γιατί αυτός στο κάτω κάτω μάς κακονοικοκύρεψε και επ’ ουδενί τη σπάμε στον Τσίπρα γιατί θα μουτρώσει και μετά άντε βγάλ’ τα πέρα. Συμπληρωματικά, ουδέποτε ενοχλούμε το ΚΚΕ μπας και ξεκουνηθεί και ροκανίσει καμιάν ακρούλα από τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν πειράζουμε ποτέ τον Φώτη Κουβέλη γιατί πώς θα γίνει μια μέρα Πρόεδρος της Δημοκρατίας αν προηγουμένως τού έχουμε σούρει τον αναβαλλόμενο; Για να δω; Ξέχασα κανέναν; Ουφ, όχι, όλα εντάξει και τα σκυλιά δεμένα.

Να, αυτό τo σκυλάκι είναι που με φοβίζει. Το λούτρινο του θυμού, που όσο τον πηγαίνεις με το λουρί στον σβέρκο άλλο τόσο αυτός γιγαντώνεται και αφηνιάζει. Απωθημένο συναίσθημα θαρρώ πως το λένε οι ψυχίατροι, αλλά τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Εγώ λέω ότι «το σκυλί σου και το παιδί σου, όπως τα μάθεις» και τα ρέστα, χύτρα ταχύτητας με βαλβίδα ασφαλείας για τα νευράκια. Ορίστε. Μια πιθαμή απέχω από το να ασπαστώ τον βουδισμό.