[Προεκτάσεις] Σύνταγμα

Αν οι πληροφορίες είναι ακριβείς, ο Πρωθυπουργός προτίθεται να καταθέσει  πρόταση για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, ο Βαγγέλης Βενιζέλος έκρινε ότι οι συνθήκες – αλλά και οι συσχετισμοί – δεν προσφέρονται για τέτοια πρωτοβουλία. Η απάντηση από τη ΝΔ ήταν ότι δεν απαιτείται σύμφωνη γνώμη του αντιπρόεδρου γιατί ο Σαμαράς θα καταθέσει την πρόταση ως πρόεδρος της ΝΔ. Αυτό φυσικά δεν αλλάζει την ουσία των επιχειρημάτων του προέδρου του ΠαΣοΚ.

Δεδομένου ότι και τα λοιπά κόμματα της Βουλής, από την αξιωματική αντιπολίτευση ώς το  μικρότερο, δεν συμφωνούν με την πρωθυπουργική πρωτοβουλία – ή, έστω, την πρωτοβουλία του πρόεδρου της ΝΔ – δημιουργείται η εξής κατάσταση:

Πρώτον. Ενώ ο συνταγματικός νομοθέτης απαιτεί για τις αλλαγές στον καταστατικό χάρτη της χώρας ευρύτερες συγκλίσεις πολιτικών δυνάμεων, η ΝΔ επιμένει ότι μπορεί να προχωρήσει χωρίς καν τη σύγκλιση του κόμματος με το οποίο συνεργάζεται στη διακυβέρνηση της χώρας. Και δεδομένου ότι ούτε στη ΝΔ ως κόμμα έγινε συζήτηση επί του θέματος, η πρωτοβουλία Σαμαρά έχει περισσότερο προσωπικά χαρακτηριστικά και, αν μπορούσε να υλοποιηθεί, θα οδηγούσε σε ένα είδος Συντάγματος Ι.Χ.!

Δεύτερον. Στις τελευταίες εκλογές το κόμμα του οποίου ηγείται ο Αντώνης Σαμαράς έλαβε 29% των ψήφων. Αυτό το ποσοστό δεν του έδινε τη δυνατότητα να κυβερνήσει και αναγκάστηκε να συνεργαστεί με δύο ακόμη κόμματα για να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οταν, λοιπόν, ένα ποσοστό δεν είναι αρκετό για να σχηματιστεί κυβέρνηση, μπορεί να είναι αρκετό για να προταθούν αλλαγές στο Σύνταγμα της χώρας;

Τρίτον. Τα δύο κόμματα που κυβερνούν σήμερα έχουν κατοχυρώσει ένα μίνιμουμ συναίνεσης  μεταξύ τους βάσει ενός πλαισίου συνεργασίας που συναποδέχθηκαν οι επικεφαλής τους – και ο ένας εκ των δύο μάλιστα το επικαλείται συχνά. Σε αυτό το κείμενο ουδέν αναφέρεται για το – μείζον – θέμα των συνταγματικών αλλαγών. Πώς είναι δυνατόν να αλλάζει μονομερώς η βάση στην οποία θεμελιώθηκε μια κυβέρνηση – η οποία μάλιστα πήγε και πολύ καλά κατά τους ισχυρισμούς της – και το ένα κόμμα να παίρνει μια πρωτοβουλία για την οποία δεν βγαίνουν οι αριθμοί ώστε να υλοποιηθεί χωρίς το άλλο;  

Πού καταλήγουμε; Πουθενά. Ή, μάλλον, σ’ αυτό που έλεγε ο άγγλος συγγραφέας και πολιτικός Οράτιος Γουόλποουλ (1717-1797): «Μιλούν για το Σύνταγμα, αλλά ξεχνούν πως το Σύνταγμα είναι μια χαρά και θα συνεχίσει να είναι αν το αφήσουν στην ησυχία του».