[Στίγμα] Το μαχαίρι και το πεπόνι

Για πολλά πράγματα στη ζωή ισχύει το «όποιος έχει το μαχαίρι τρώει και το πεπόνι» (το πεπόνι διευκρινίζω, όχι τον Πεπόνη, πράγμα που θα με έβαζε σε έναν ακόμη  ατέρμονα «διάλογο» με τον πρόεδρο του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» Π. Καμμένο, και δεν έχω  την παραμικρή  διάθεση). Για πολλά πράγματα λοιπόν ισχύει το προαναφερθέν γνωμικό, αλλά για τις εκλογές ακόμη περισσότερο. Ητοι, στην απλοελληνική, αν είσαι κυβέρνηση κάνεις τις εκλογές όπως και όποτε σου γουστάρουν.

Είχα από μηνών αναφερθεί, όπως θα ενθυμούνται οι τακτικοί (με την έννοια του επιμελούς) αναγνώστες μου, στο πονηρό κόλπο που κάνει η κυβέρνηση με την ημερομηνία των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών προκειμένου το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών να μην είναι αυτό που φαντάζονταν πολλοί ότι θα προέκυπτε από τις κάλπες. Τώρα μπορώ να το αποδείξω και με παραδείγματα:

Στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του 2010, παρότι οι 12 στις 13 περιφέρειες της χώρας κρίθηκαν στον δεύτερο γύρο, η αποχή σε αυτόν τον δεύτερο γύρο ήταν σχεδόν 15 μονάδες μεγαλύτερη από εκείνη του πρώτου γύρου των εκλογών.

Συγκεκριμένα, γιατί εγώ μιλάω με νούμερα (αριθμούς δηλαδή, μην παρεξηγηθούν τα άλλα «νούμερα»!) στον πρώτο γύρο επί 9.836.724 εγγεγραμμένων, η  συμμετοχή ήταν 60,88% και η αποχή 39,12%, ενώ στον δεύτερο γύρο επί 9.003.788 εγγεγραμμένων ψήφισαν 4.203.348 ψηφοφόροι, αριθμός που αντιστοιχεί σε συμμετοχή 46,68% και σε αποχή της τάξεως του 53,32%!

Αν μάλιστα συνυπολογιστεί ότι στην κάλπη τα άκυρα – λευκά που βρέθηκαν σε αυτόν τον δεύτερο γύρο ανέρχονταν σε 11,67%, μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς γιατί αυτή η, «εμπνευσμένη» θα την χαρακτηρίσω, πρωτοβουλία της κυβέρνησης να διεξαχθεί ο πρώτος γύρος των δημοτικών – περιφερειακών εκλογών στις 18 Μαΐου και οι ευρωεκλογές να πραγματοποιηθούν στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών…

Κρίμα πάντως που δεν ζει ο Μένιος (Κουτσόγιωργας) – να τους βγάλει το καπέλο. Μπορώ όμως να τους διαβεβαιώσω, επειδή τον γνώριζα τον άνθρωπο, ότι στα βήματά του και με εντυπωσιακή επιτυχία βαδίζουν…

Θα τον πνίξει Το Ποτάμι;

Ο αρχηγός Σταύρος ωστόσο δεν καταλαβαίνει από αυτά. Οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν Το Ποτάμι του σταθερά τρίτο στις αλλεπάλληλες μετρήσεις που διενεργούνται αυτό το διάστημα, και  το αγόρι με το σακίδιο έχει την πολυτέλεια να δηλώνει «δεν ασχολούμαι με τον Λαζόπουλο» και να μην ανοίγει μύτη.

Εχω όμως την αίσθηση (για να μην πω την πληροφορία) ότι ο Λάκης «ήμουν κι εγώ στο κότερο» Λαζόπουλος δεν πρέπει να εφησυχάζει και να νομίζει ότι ξεμπέρδεψε με τον αρχηγό Σταύρο (τον οποίο προκάλεσε για να λέμε και του… ανοιχτομάτη το δίκιο), όχι. Οσονούπω, θα λάβει την απάντηση «που του οφείλεται» από στέλεχος του Ποταμιού. Και θα είναι, τον ενημερώνω επίσης, «σκληρή», διότι θα καταργεί την πανθομολογούμενη ασυλία που διαθέτει έως τώρα…

Ο Σταύρος και η Σαμπιχά

Ολοκληρώνοντας την περιήγηση του Ποταμιού, θέλω να αναφέρω ότι η πρόσφατη συνάντηση του αρχηγού Σταύρου με την ακτιβίστρια των Ρομά της Θράκης Σαμπιχά Σουλεϊμάν δεν ήταν καθόλου τυπική. Αντιθέτως. Και πως ο αρχηγός εξέτασε σοβαρά το ενδεχόμενο να εντάξει στο κόμμα, και κατ’ επέκταση στο ψηφοδέλτιο, τη Σουλεϊμάν. Αν δεν το έκανε ήταν καθαρά για λόγους τακτικής. Δεν ήθελε να κάνει κάτι το οποίο θα δημιουργούσε ανακλαστικές αντιδράσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, δεδομένου ότι η άλλη πλευρά θα το θεωρούσε αντιδεοντολογικό.

Ομως ότι ήρθε κοντά με τη Σουλεϊμάν, ήρθε. Ειδικά μετά τη λάσπη που της έριξαν, με τους τόνους, της γυναίκας…

Ο Αρης, το τζαμί και οι «ημίτρελοι»

Στο μεταξύ, παρακολουθώ με έντονη περιέργεια – εξάπτει πλέον την πολιτική μου φαντασία – την επιμονή του Αρη «εγώ ήμουν σε άλλο κότερο, για φωτογράφιση» Σπηλιωτόπουλου να μη δημιουργηθεί τζαμί στην Αθήνα. Πάλι χθες το πρωί στην εκπομπή των Καμπουράκη – Οικονομέα μίλησε για την απόφασή του (αν εκλεγεί δήμαρχος) να διοργανώσει δημοψήφισμα για την κατασκευή του τζαμιού, και τέτοια.

Αυτή η επιμονή του ήταν που με έκανε, σχετικά πρόσφατα, να τον ρωτήσω γιατί το κάνει. Τον πέτυχα στο Da Capo ένα μεσημέρι την περασμένη εβδομάδα, αποκαμωμένο από τις περιοδείες.

– Γιατί επιμένεις; Είναι λάθος αυτό που κάνεις. Δεν έχουν δικαίωμα να έχουν έναν δικό τους τόπο λατρείας τόσες χιλιάδες μουσουλμάνοι που ζουν εδώ;

– Εχουν, μου απάντησε.

– Τότε;

Κατάλαβα ότι οι δημοσκοπήσεις είναι αυτές που καθοδηγούν τη στάση του και δεν το συνέχισα, παρότι το πιστεύω πως κάνει λάθος. Αλλά ποιος είμαι εγώ που θα αλλάξω στρατηγική στον Αρη; Και τώρα μάλιστα που κλείνει και η ψαλίδα που τον χώριζε από τον Καμίνη…

Το άλλο που θέλω να επισημάνω είναι η δήλωσή του στο Mega για τους «ημίτρελους» που κλείνουν τους δρόμους: «Δεν κάνω δεύτερες σκέψεις για τους ημίτρελους διαδηλωτές. Οι δέκα που θα κλείσουν την Πανεπιστημίου και θα φωνάζουν “λευτεριά στην Παλαιστίνη” είναι ψυχικά υγιείς; Θέλω να τελειώνουμε με την ομηρεία της Αθήνας». Τον ενημερώνω ότι τα τελευταία χρόνια δεν υπήρξε ούτε μία τέτοια διαδήλωση. Αντιθέτως, υπήρξαν διαδηλώσεις από ανθρώπους που έχασαν τη δουλειά τους, το ψωμί τους, την ασφάλειά τους και την εμπιστοσύνη  τους στην Πολιτεία. Για να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή και να μην τα ισοπεδώνουμε όλα…

Ξέρεις από Ιnstagram;

Αλλοι διεξάγουν προεκλογικό αγώνα και άλλοι, όπως ο Γιώργος Βουλγαράκης, φτιάχνουν το αρχείο τους. Από σπόντα το μάθαμε, από το Instagram, χθες το πρωί, όταν το παλικάρι «ανέβασε» μια… προπολεμική φωτογραφία του στην οποία εικονίζονται επίσης, σε φάση προεκλογικής δράσης, η αγαπημένη Ντόρα, η εξίσου αγαπημένη Γιάννα και ο γιατρός του μητσοτακαίικου Σωτήρης Ράπτης.

Δεν θα πω πότε είναι τραβηγμένη η φωτογραφία, θα αναφέρω εν είδει κουίζ  ηλικίες: τότε λοιπόν ο Βουλγαράκης ήταν 28, η Ντόρα 32, η Γιάννα 30 και ο Ράπτης δεν ξέρω.

Και θα προσθέσω και κάτι ακόμη: ότι επειδή τα σχόλια που εισέπραξε ο έχων την πρωτοβουλία για το «ποστάρισμα» (και κατέχων και το σχετικό φωτογραφικό αρχείο) ήταν πολλά και κολακευτικά, όπως ο ίδιος μου είπε, σχεδιάζει να το συνεχίσει το «σπορ»!

Τέλεια, αν και πολλούς/ές οι παλιές φωτογραφίες τούς
καταθλίβουν…