[Προεκτάσεις] Κατεύθυνση

Το θέμα είναι παλιό. Ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται να κυβερνήσει μια χώρα της ευρωζώνης ως επικεφαλής κόμματος ένα τμήμα του οποίου δεν θέλει τη χώρα στην ευρωζώνη. Για την ακρίβεια, θεωρεί ότι υπό κάποιες συνθήκες πρέπει να αποχωρήσει με το επιχείρημα «η έξοδος από το ευρώ δεν συνιστά καταστροφή». Ακριβώς το αντίθετο από την περίφημη δήλωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο Τέξας.

Φυσικά δεν είναι κακό να διακινούνται διαφορετικές απόψεις μέσα στα κόμματα – το αντίθετο. Ειδικά σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έχει συνέπεια και εντιμότητα στη διατύπωση της θέσης του. Αλλά καθώς αυτή η διάσταση απόψεων αναδείχθηκε με έντονο τρόπο ξανά στις διαδικασίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου αφήνει ανοικτά μείζονα πολιτικά θέματα.

Αυτό δεν επιτρέπεται για κόμμα που οδεύει προς τις κάλπες με κυβερνητική φόρα. Οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν προτού ψηφίσουν τις οριστικές θέσεις του, χωρίς μισόλογα, αμφισημίες, αστερίσκους και παραπομπές σε μετεκλογικά ξεκαθαρίσματα.

Ενα θέμα αφορά την ουσία του ερωτήματος γύρω από το οποίο επικεντρώνεται η εσωκομματική σύγκρουση στην Κουμουνδούρου: αν είναι ή όχι καταστροφή η έξοδος από το ευρώ. Για μια χώρα σαν την Ελλάδα είναι ακριβώς αυτό: η απόλυτη καταστροφή. Οχι μόνο για οικονομικούς αλλά και για γεωστρατηγικούς λόγους. Αν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να το αποδεχθούν οριστικά και αμετάκλητα ως θέση αρχής και πρέπει να το συζητούν κάθε φορά που συνεδριάζουν, τότε απλώς δεν κάνουν για κυβέρνηση.

Το άλλο θέμα αφορά τον ρόλο του Αλέξη Τσίπρα στον ευρύτερο σχηματισμό που σήμερα είναι αξιωματική αντιπολίτευση και αύριο θέλει να γίνει κυβέρνηση. Ως αρχηγός του κόμματος μπορεί να λαμβάνει υπόψη τους εσωτερικούς συσχετισμούς, να καταφεύγει σε ποσοστώσεις και να δέχεται στα όργανα ή στα ψηφοδέλτια όσους δεν συμφωνούν με τη θέση του για το ευρώ.

Φαντάζεται όμως κανείς τι θα συμβεί αν κάνει το ίδιο και ως πρωθυπουργός – αν γίνει; Δηλαδή να έχει υπουργούς που θα συνεργάζονται με την ευρωζώνη πιστεύοντας ότι η έξοδος από το ευρώ δεν είναι καταστροφή, ή έστω ότι είναι μια λογική επιλογή;

Είναι θεοπάλαβο να διεκδικεί ένας πολιτικός αρχηγός την πρωθυπουργία με τις δικές του απόψεις από τη μια πλευρά και τις εντελώς αντίθετες ενός τμήματος του κόμματός του από την άλλη. Γιατί, όπως έλεγε ο Τσέχοφ, «όταν φωνάξεις “εμπρός” πρέπει να είναι ξεκάθαρο προς ποια κατεύθυνση».