[Προβολείς] Το άλλο μισό
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ας πάρουμε το καλό σενάριο. Ας υποθέσουμε ότι το πολιτικό σύστημα αποδεικνύεται ικανό να διατηρήσει το δημοσιονομικό πλεόνασμα – ικανό δηλαδή να μην υποτροπιάσει στις έξεις της επιδοματικής χαλάρωσης. Πάλι θα μας μένει να λύσουμε το μισό πρόβλημα.
Πάλι θα ζούμε σε μια χώρα όπου για να διευθετηθεί τελεσιδίκως μια αστική διαφορά θα απαιτείται μια πενταετία. Πάλι θα μας δεσμεύει ένας αναχρονιστικός καταστατικός χάρτης· θα ενορχηστρώνει την πολιτική μας ζωή ένας υδροκέφαλος εκλογικός νόμος· θα απομυζά τους φόρους μας ένα σύστημα κρατικού πολιτικού χρήματος προγραμματισμένο να αναπαράγει τα παλιά κομματικά σχήματα.
Πάλι δεν θα έχουμε καθαρούς φορολογικούς κανόνες ούτε πλαίσιο αξιολόγησης που θα ξεχωρίζει και αμείβει τους δημόσιους λειτουργούς ανάλογα με τις γνώσεις και την προσφορά τους.
Ακόμη κι αν πάρουμε το καλό σενάριο, όπου η Ελλάδα κλείνει την ιστορική πληγή των δημοσιονομικών της ελλειμμάτων, απομένουν τα άλλα, τα πάντοτε χαίνοντα θεσμικά ελλείμματα.
Ομως, ποια Βουλή θα ψηφίσει τη μείωση του αριθμού των βουλευτών; Ποιοι βουλευτές θα συναινέσουν σε έναν εκλογικό νόμο που θα ξεριζώνει τα αρχαϊκά φέουδα των πελατοπατέρων, των συντεχνιαρχών και των τσελιγκάδων τοπικών συμφερόντων; Ποιοι πολιτικοί θα συνυπογράψουν την έξοδό τους από την επαγγελματική θαλπωρή των αξιωμάτων τους;
Αν μέχρι στιγμής το πολιτικό σύστημα βίωνε την κρίση ως ευρωπαϊκό καταναγκασμό, τώρα η ιστορική ανάγκη υπαγορεύει κάτι ριζικότερο: για να αποκτήσει νόημα η αιματηρή δημοσιονομική εξυγίανση το πολιτικό σύστημα έχει χρέος να οργανώσει την εξάρθρωσή του.
Google news
