Μπαλτάκος και Σπηλιωτόπουλος

Ο Αρης Σπηλιωτόπουλος ζήτησε πρόσφατα να διεξαχθεί τοπικό δημοψήφισμα για το εάν πρέπει να ανεγερθεί ισλαμικό τέμενος στον χώρο του Δήμου Αθηναίων. Η πρότασή του αυτή είναι νομικά έωλη, ηθικά αποκρουστική και πολιτικά φαρισαϊκή. Οπως με αφοπλιστική λιτότητα μας υπενθύμισε πρόσφατα στην «Athens Voice» ο δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και αντιπρόεδρος της Δράσης Τάσος Αβραντίνης, ο κ. Σπηλιωτόπουλος ως βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ψήφισε ανεπιφύλακτα τον Νόμο 3521/2006 που προβλέπει την ανέγερση ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα και ως υπουργός Παιδείας ενέκρινε την από 31/8/2009 Προγραμματική Σύμβαση που υπεγράφη μεταξύ του υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, του Δήμου Αθηναίων, του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας και της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου, με αντικείμενο την ανέγερση ισλαμικού τεμένους στον Δήμο Αθηναίων, στον Βοτανικό. Ανήκει στη Νέα Δημοκρατία να υπερασπισθεί τον νόμο που επί κυβερνήσεώς της ψηφίσθηκε και την πράξη του υπουργού της, αν και νομίζω ότι δεν θα βρει την πολιτική οξυδέρκεια να το πράξει, και θα σωπάσει.

Μεγαλύτερο, νομίζω, ενδιαφέρον έχει η σύγκριση του κ. Σπηλιωτόπουλου με τον κ. Μπαλτάκο. Ο κ. Μπαλτάκος έκανε ό,τι έκανε. Μιλώντας και ευρύτερα για την πολιτεία του σε πρόσφατη εκπομπή του βαρέος Τράγκα είπε, ευθέως, ότι αυτός, ως γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου μιας τρικομματικής, τότε, κυβέρνησης, σταμάτησε το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που είχε καταθέσει (και κατ’ εναρμόνιση με νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και προς αποφυγή σχετικής δικαστικής καταδίκης της χώρας) ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης κ. Ρουπακιώτης με το επιχείρημα ότι αυτό θίγει την Εκκλησία και τις Ενοπλες Δυνάμεις, ότι αυτοί οι δύο χώροι είναι προνομιακοί για άντληση ψήφων της Νέας Δημοκρατίας και αυτός, ως μέλος της, δεν μπορούσε να επιτρέψει ένα τέτοιο νομοσχέδιο. Ο κ. Μπαλτάκος ομολόγησε έτσι ότι δεν ενήργησε ως κρατικός λειτουργός μιας τρικομματικής κυβέρνησης που συγκροτήθηκε όχι από γειτνίαση των τριών κομμάτων που τη συγκροτούσαν, αλλά για τους γνωστούς εξαιρετικούς λόγους. Ομολόγησε ότι ενήργησε ως κηδεμόνας των κομματικών του συμφερόντων μέσα στην κυβέρνηση εκείνη (υποθέτω και στη δικομματική της συνέχεια), ακόμη και αν αυτά θα οδηγούσαν σε απόκρουση νομοσχεδίων των υπουργών της ή και σε κυβερνητική κρίση. (Παρεμπιπτόντως, ήδη αυτή η ομολογία του κ. Μπαλτάκου εξηγεί σε σημαντικό βαθμό – ίσως όχι πλήρως, αλλά πάντως σε σημαντικό βαθμό – την απόφαση της ΔΗΜΑΡ του «μπαρμπα-Φώτη» να τους τα βροντήξει. Και αφήνει έκθετες πολλές βαθιές σιωπές διαφόρων, κατά τα λοιπά λαλίστατων…)

Ο κ. Μπαλτάκος δήλωσε σε ανύποπτη στιγμή ότι είναι αντικομμουνιστής. Την αλήθεια είπε, πάντοτε αυτό ήταν, το είχε ήδη αποδείξει από τα φοιτητικά του χρόνια, επί χούντας, με τη – μαρτυρούμενη από τότε συμφοιτητές του – συμμετοχή στα του διορισμένου Διοικητικού Συμβουλίου του συλλόγου φοιτητών της Νομικής. Οι επικοινωνίες του με τη Χρυσή Αυγή που οδήγησαν στην παγίδευσή του από τον κ. Κασιδιάρη σε αυτή την αλήθεια εντάσσονται.

Ο κ. Σπηλιωτόπουλος όμως; Υπό γλυκερό πρόσωπο ενός «φιλελεύθερου» ανοικτού στον σύγχρονο κόσμο πολιτικού, αποπτύει όσα ως βουλευτής και ως υπουργός έπραξε και επιχειρεί, με τη φαρισαϊκή πρόταση για «δημοψήφισμα» για το τζαμί και την άξια θυμηδίας «οργή» του που η Αθήνα δήθεν έγινε «Καμπούλ», να σκυλεύσει εκλογικό κοινό  από την Χρυσή Αυγή. Προσοχή όμως: δεν επιχειρεί να αποσπάσει ψηφοφόρους, αναδεικνύοντας την αδιέξοδη και επικίνδυνη πολιτεία και την εγκληματική δράση πολλών στελεχών της Χρυσής Αυγή, αυτός κινείται προς τα κει, δεν προσπαθεί να τους κινήσει προς τα δω. Προσκαλεί αποδεχόμενος βαθύτερα θεμέλια του ρατσισμού και εν γένει της ιδεολογίας  της Χρυσής Αυγής. Με άλλα λόγια: κι εγώ δικές σας προτεραιότητες θα υπηρετήσω στην Αθήνα, πιο έξυπνα όμως από σας, πιο αποδεκτά, γλυκά γλυκά…

Με τον κίνδυνο να παρερμηνευθώ και την ελπίδα να μη συμβεί αυτό, δεν μπορώ να αποφύγω μία σύγκριση. Η πολιτεία του κ. Μπαλτάκου κόντεψε να γίνει καταστροφική για το κόμμα του, αναίρεσε, περιφρόνησε, κονιορτοποίησε τον υψηλό θεσμικό ρόλο της θέσης που κατείχε – όμως οι εξηγήσεις του δεν ήταν φαρισαϊκές και κατά τούτο, μέσα στον σκοτεινό τους κόσμο, είχαν μια τιμιότητα. Είπε: αυτός είμαι, και αυτός είναι. Η εκλογική πολιτική του κ. Σπηλιωτόπουλου – ουκ εά αυτόν καθεύδειν το του Καμίνη τρόπαιον – είναι πολύ πιο επικίνδυνη. Εκθέτει την παράταξή του, της οποίας ο ρόλος στην αποκατάσταση της δημοκρατίας υπήρξε καίριος, εθίζει, ύπουλα, σε σκέψεις μισαλλοδοξίας και τις καλλιεργεί, προσκαλεί σε ρατσισμό και στον προθάλαμο του ναζισμού.  

Αυτό, το γλυκερό πρόσωπο του μεταναζισμού δεν θα περάσει.

Ο Γιάννης Ζ. Δρόσος είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών