[ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ] Αλλο θυσία, άλλο καταναγκασμός

Μέρες που έρχονται δικαιολογείται μια σύνδεση που, παράλογη ή εξωφρενική, βοηθάει να αναπτύξουμε το σκεπτικό μας. Αν ο Χριστός θυσιάστηκε για να σωθεί η ανθρωπότητα, όσο και αν λιγοψύχησε πάνω στον σταυρό – διαφορετικά τι άνθρωπος ή έστω θεάνθρωπος θα ήταν; – η θυσία υπήρξε επιλογή του. Δεν έπιασε βέβαια τόπο η θυσία του, αλλιώς η ανθρωπότητα για συναπτούς είκοσι αιώνες δεν θα παρουσίαζε τα χάλια που όλοι μας υφιστάμεθα και οι πιο αναίσθητοι ακούνε να γίνεται λόγος γι’ αυτά.

Ολοι μας ακούμε τον Πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να λένε ότι «δεν θα πάνε χαμένες οι θυσίες του ελληνικού λαού», αν και φαίνεται όμως μια φράση  που τιμά τον λαό, στην πραγματικότητα είναι κακοηθέστατη και άκρως προσβλητική. Υποτιμά τη νοημοσύνη ακόμη και του βλακός, χώρια που, αντί να γεφυρώνει την απόσταση ανάμεσα στον λαό και στους κρατούντες, την κάνει βάραθρο απροσπέλαστο.

Επιπλέον, αν η θυσία ήταν κάτι τιμητικό και δεν ήταν κάτι που θα έκανε τους περισσοτέρους τουλάχιστον να τρέμουν θα αφορούσε και τους ίδιους που ξεστομίζουν την επίμαχη φράση. Αντί «για τις θυσίες του ελληνικού λαού» θα έλεγαν «οι θυσίες όλων μας». Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς ότι θεωρούν τη θυσία κάτι τιμητικό και οι ίδιοι έχουν επιλέξει για τον εαυτό τους μια θέση, δεν λέμε άτιμη, αλλά μη τιμητική.

ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ δηλαδή υπογραμμίζουν τη διαφορά ανάμεσα στην εξουσία και στον λαό. Τι θα έπρεπε να λένε λοιπόν; Από τη στιγμή που δεν μπορούν να πουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει, ότι «μας συγχωρείς, ελληνικέ λαέ, αλλά επειδή θα δημιουργούνταν αδιαχώρητο σε περίπτωση που θα ήθελες να περιέλθεις στη δική μας τάξη, την απρόσβλητη από την κρίση», να κρατήσουν μια λιγότερο βαρύγδουπη στάση όπως είναι αυτή της θυσίας της υπογραμμισμένης ως κάτι που μας τιμά.

Οσο και αν το χάπι θα εμφανιζόταν λιγότερο χρυσωμένο, τουλάχιστον δεν θα μας θεωρούσαν τόσο βλάκες ώστε να βαφτίζουν μια καταναγκαστική συνθήκη ως θυσία που την έχουμε  επιλέξει μόνοι μας. Το να χρησιμοποιούμε τις λέξεις με όποιον τρόπο μας συμφέρει οδηγεί τους ανθρώπους που ζούνε στο πετσί τους τη διαφορά ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και στην αντικειμενική πραγματικότητα κατευθείαν στη σχιζοφρένεια.

ΤΟ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΣ πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά κλίμα που ζούμε στις ημέρες μας έχει ακριβώς την αφετηρία του σε ένα πλήθος φαινομενικά ασήμαντων μεταμφιέσεων που αποτέλεσμά τους είναι ο καταναγκασμός να εξαίρεται ως θυσία. Οπως – ένα άλλο παράδειγμα – η διαρκής υπογράμμιση που γίνεται από τα κόμματα ότι τα νέα σε ηλικία πρόσωπα που χρησιμοποιούν σημαίνουν κάτι το άφθαρτο και το ελπιδοφόρο.

Αποκρύβοντας επιμελώς ότι και τα πρόσωπα που αποδείχτηκαν λαμόγια και απατεώνες υπήρξαν κάποτε άφθαρτα και ελπιδοφόρα. Χωρίς μάλιστα ένα κακό προηγούμενο. Αλλο να ξέρεις ότι προκάτοχός σου υπήρξε ένας Παπαναστασίου και άλλο ένα Τσοχατζόπουλος.

Ψύλλοι στα άχυρα βέβαια, με την έννοια ότι μια ολόκληρη ανθρωπότητα δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί στον Χριστό που κατεξευτέλισε τη θυσία του. Πόσω μάλλον πολιτικοί που καθώς ξέρουν ότι είναι με ημερομηνία λήξεως και ότι όταν τους ζητηθεί ο λόγος γιατί δεν καρποφόρησαν οι θυσίες του λαού οι ίδιοι θα έχουν ξεχαστεί.