[Στίγμα] Η μπάλα είναι πόρνη

Γίνονται εκλογές παντού, σε περίπου έναν μήνα.  Εκλογές όπου συγκρούονται  υποψήφιοι από το ίδιο κόμμα, υποψήφιοι που παλιά ήταν κολλητοί και άλλοι που ήταν συνεργάτες και τα έσπασαν. Συγκρούονται συγγενολόγια, οικογένειες, αντίπαλοι στα χαρτιά αλλά και αντίπαλοι στην πράξη. Αυτό όμως που συμβαίνει στον Πειραιά δεν έχει προηγούμενο. Αυτόνομο ψηφοδέλτιο ποδοσφαιρικής ομάδας κατά κομματικών υποψηφίων είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα αυτής της περιόδου της κρίσης που βιώνουμε.

Αλλη εξήγηση δεν μπορώ να δώσω, όσο και αν του συγκεκριμένου ψηφοδελτίου του «Ολυμπιακού» ηγείται ο Γιάννης Μώραλης που, όσο και να πεις, μόνο άσχετος με την πολιτική δεν είναι. Βασικά ούτε «γκάου» μπορείς να τον θεωρήσεις. Το γνωρίζω το παλικάρι, είναι γιος του, και δικού μου φίλου από «εκείνα» τα χρόνια, Πέτρου Μώραλη, μέλους της «αγίας Τριάδας» (Γεννηματάς, Γείτονας, Μώραλης), των «γεννηματικών», της πιο συγκροτημένης ομάδας/τάσης που υπήρξε ποτέ στη σαραντάχρονη ζωή αυτού του κόμματος.

Ο Μώραλης, ο οποίος στις εκλογές του 2006 ηγήθηκε της εκστρατείας του Παναγιώτη Φασούλα (κέρδισε ο Φασούλας), είναι άτομο πολιτικοποιημένο και μάλιστα αν έπρεπε να τον κατατάξει κανείς με όρους πολιτικούς και όχι παραταξιακούς θα έλεγε ότι κινείται στον χώρο της Κεντροαριστεράς – εξού, υποθέτω, και ανέλαβε επικεφαλής της προσπάθειας.

Στον αντίποδα είναι ο Βασίλης Μιχαλολιάκος. Δεξιός. Πολύ. Από τότε που κατάλαβε τον εαυτό του. Δήμαρχος έως τώρα της πόλης. Λογικά θα έπρεπε να φοβάται, αφού το αντίπαλο ψηφοδέλτιο είναι «κόκκινο» και λογικά επίσης στην πόλη υπερτερούν παντός άλλου οι «γαύροι».

– Μόνο τον Θεό φοβάμαι, κανέναν άλλον, μου είπε με στόμφο χθες το βράδυ.

– Ε, πώς. Αν οι «γαύροι» δεν σας ψηφίσουν, θα χάσετε…

– Υπεραισιόδοξο σας βρίσκω…

– Μα εδώ βλέπω ότι στελέχη σας αποσκιρτούν και εντάσσονται στο ψηφοδέλτιο του Μώραλη…

Μου απάντησε με κάτι περίεργο, που δεν το πολυκατάλαβα:

Εμένα ρωτάς, πήγα να του πω, αλλά τον έκλεισα, διότι σκεφτόμουν πώς θα τα συνδέσω όλα αυτά: μπάλα, εκλογές και Πειραιά. Τελικά την έλυσα την εξίσωση: η «μπάλα είναι πόρνη» δεν λένε οι ποδοσφαιρόφιλοι; Επίσης, όσες ταινίες γνωρίζω για τον Πειραιά πραγματεύονται τη ζωή μίας ή περισσοτέρων πορνών. Από την «Αγνή του Λιμανιού» ώς τα «Κόκκινα Φανάρια» και το «Ποτέ την Κυριακή», όλα εκεί γυρίζουν…

Αρα; Τίποτε το ασύμβατο, σε αυτήν την επί της ουσίας «ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής» ή την «πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου», που λέγαμε παλιά, στα τέλη της δεκαετίας του ’80…

(Αντε και στα δικά μας, στην Αθήνα, εμείς οι Παναθηναϊκοί…)

Ο «βάζελος» και η Ανγκελα

Ασχετο, αλλά μια και το ‘φερε η κουβέντα ο πρόεδρος Αλέξης είναι «πράσινος», «βάζελος», πώς το λένε. Πολύ μάλιστα. Οικογενειακή παράδοση βλέπετε. Ο θείος του, ο αδελφός τού πατέρα του, είχε χρηματίσει, αν δεν με απατάει η μνήμη μου, γενικός αρχηγός της ομάδας. Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ο Αλέξης (μικρή φωτογραφία) είναι Παναθηναϊκός. Επ’ αυτού συμφωνούμε. Αλλά είναι το μόνο. Γιατί σε όλα τα άλλα…

Χθες για παράδειγμα που ήταν στις Βρυξέλλες σε ένα συνέδριο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς είπε κάτι επικολυρικά του είδους «η κυρία Μέρκελ να προετοιμάζεται γιατί σε λίγο θα έχει μια κυβέρνηση που θα διαπραγματεύεται πραγματικά». Μάλιστα. Η προειδοποίηση μου θύμισε το γνωστό ανέκδοτο με τον λαγό και το λιοντάρι στη ζούγκλα αλλά δεν το κάνω θέμα.

Με απασχόλησε περισσότερο το πώς ακριβώς θα προετοιμάζεται η Μέρκελ για τη συνάντηση με τον Αλέξη που θα έχει, φαντάζομαι, τον χαρακτήρα ενός… πρώτου ραντεβού. Υποθέτω πως όταν συμβεί να γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και είναι να βρεθεί με τον πρόεδρο Αλέξη θα ξυπνάει κάθε πρωί, θα στέκεται στον καθρέφτη της μπροστά και θα φωνάζει (σε άπταιστα γερμανικά) «μη φοβάσαι meine Liebe (αγάπη μου), μια ώρα είναι θα περάσει». Ή «έλα meine schatz (κούκλα μου) μην κάνεις έτσι, εσύ διαπραγματεύθηκες με τον Πούτιν και δεν κώλωσες, θα φοβηθείς  ένα αγόρι;». Δοκιμασία…

Υποπτα «σούρτα-φέρτα»

Αναφορικά τώρα με το ίδιο το συνέδριο στις Βρυξέλλες όπου παραβρέθηκε και μίλησε (άγνωστο σε ποια γλώσσα) ο πρόεδρος, αυτό που εντυπωσίασε διαφόρους αλλά όχι εμένα ο οποίος γνωρίζω τι επαναστατική φύση είναι ο πρόεδρος Αλέξης, ήταν η παρουσία σε αυτό των διπλωματικών εκπροσώπων της Βενεζουέλας, της Κούβας και της Νικαράγουας!

Για ποιο λόγο ήταν εκεί δεν γνωρίζω. Ούτε ποιος τους κάλεσε. Εχω όμως την αίσθηση ότι το πράγμα πλέον εκφεύγει εντελώς της πλάκας, όπως και του φολκλόρ.

Ρώτησα την πηγή μου στις Βρυξέλλες, αλλά ούτε και εκείνη ήταν σε θέση να μου εξηγήσει. Διότι εμένα αυτά τα «σούρτα-φέρτα» με τα συγκεκριμένα (τόοοοοσο) «δημοκρατικά» καθεστώτα δεν μου αρέσουν καθόλου. Αντιθέτως με προβληματίζουν. Ας πούμε, όλο αυτό το διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει βρει να πει μια λέξη για τους τριάντα πέντε και βάλε νεκρούς διαδηλωτές στη Βενεζουέλα, πώς είναι δυνατόν λοιπόν ο πρόεδρός του να δέχεται να συναγελάζεται με τον διπλωματικό εκπρόσωπο αυτής της χώρας;

Αμπελοφιλοσοφίες

Αναζητώ ψύλλους στ’ άχυρα, διότι την απάντηση την γνωρίζω: όλοι αυτοί που σκότωσε το καθεστώς ήταν «αντεπαναστάτες», οπότε καλά να πάθουν και η συζήτηση τελειώνει εκεί, και δεν έχει συνέχεια. Οπότε με τη σειρά μου μετακινούμαι αυτομάτως σε άλλο θέμα… χθεσινό. Δέχθηκα τηλεφώνημα του Θεόδωρου Πάγκαλου με αντικείμενο την ερμηνεία  που έδωσα επί του αποφθέγματος του Ηρακλείτου «Ποταμώ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ». Εγώ το ερμήνευσα ότι αφού ψηφίζει μια φορά Ποτάμι θα πρέπει να συνεχίσει να το κάνει όσο αυτό υπάρχει.

«Οχι», μου εξήγησε ο Πάγκαλος, «ο φιλόσοφος ήθελε να πει ότι ποτέ δεν μπαίνεις δεύτερη φορά στο ίδιο ποτάμι διότι τα νερά του κυλούν συνεχώς, άρα αλλάζουν».

Οπως είναι φυσικό, το έριξα πάλι στη μελέτη του «σκοτεινού φιλοσόφου». Μίλησα και με διανοητή, του οποίου δεν θα αποκαλύψω το όνομα. Μετά δίωρο αναζητήσεων στο Διαδίκτυο και  συζητήσεως, είμαι σε θέση να δηλώσω ότι αναγνωρίζω το δίκιο του Πάγκαλου. Οντως ο Ηράκλειτος εννοεί ότι δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στα ίδια νερά του ποταμού, όπως και να αγγίξεις δύο φορές μια φθαρτή ουσία στην ίδια κατάσταση. Γιατί η ουσία καθώς αλλάζει ορμητικά και γρήγορα σκορπάει και πάλι μαζεύεται, ζυγώνει και ξεμακραίνει.

Αμπελοφιλοσοφίες…