[Στίγμα] Δύο ξένοι στην ηγεσία του ΙΚΑ

Τα καλά της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠαΣοΚ τα έχουμε δει. Ειδικά δε με αυτή τη μέθοδο της αναλογικότητας, το πράγμα έχει μετατεθεί στο επίπεδο του παζαριού: βάζω τρεις εγώ, βάζεις έναν εσύ. Στο ΙΚΑ, για λόγους που έχουν να κάνουν με την αποδεδειγμένη, και επί σειρά ετών, επάρκεια του Ροβέρτου Σπυρόπουλου, ο άνθρωπος παρέμεινε διοικητής με τη σύμφωνη γνώμη και του Σαμαρά. Τοποθετήθηκε όμως υποδιοικητής ονόματι Κώστας Παπαθανασίου και εκεί άρχισαν όλα: ώς και τα πεζοδρόμια της οδού Αγίου Κωνσταντίνου στην Ομόνοια γνωρίζουν ότι διοικητής και υποδιοικητής δεν έχουν την παραμικρή σχέση. Δεν μιλιούνται. Δύο ξένοι στον ίδιο οργανισμό, σου λέει.

Και άντε, πες, αυτό συμβαίνει και αλλού, διότι πάντα υπάρχει ένας… Ιζνογκούντ που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Εδώ όμως έχουμε θέμα. Με αφορμή μια δήλωση του Ροβέρτου Σπυρόπουλου ότι θέτει την παραίτησή του στη διάθεση της κυβέρνησης μετά τη δίωξη εις βάρος του για χαριστική πράξη υπέρ της αλυσίδας σουπερμάρκετ Αρβανιτίδης, του τηλεφώνησα.

Και τι μου είπε; Οτι ναι μεν αυτός υπέγραψε την απόφαση για τον Αρβανιτίδη, ως ώφειλε, όμως αυτός που εισηγήθηκε στον διοικητή του ΙΚΑ να την υπογράψει ήταν ο εν λόγω Παπαθανασίου. Και ότι – εδώ τώρα τι να πεις; – έχει σοβαρές υπόνοιες ότι ήταν ο ίδιος που καθοδήγησε τον διευθυντή του υποκαταστήματος της Βέροιας να καταγγείλει τον Σπυρόπουλο στην Εισαγγελία Διαφθοράς.

Φυσικά τηλεφώνησα στον υποδιοικητή, τον κ. Παπαθανασίου.

– Εισηγηθήκατε εσείς να γίνει αποδεκτό το αίτημα του Αρβανιτίδη; ρώτησα.

– Οχι, δεν εισηγήθηκα κάτι τέτοιο. Εγώ ρωτήθηκα και συμφώνησα. Τίποτε περισσότερο.

– Ο διευθυντής του ΙΚΑ Βέροιας γιατί κατήγγειλε τον προϊστάμενό του στον Εισαγγελέα Διαφθοράς; Δεν είναι παράταιρο να μη συμφωνεί με μια ρύθμιση η οποία ευνοεί τους εργαζόμενους μιας επιχείρησης που πάει για κλείσιμο;

– Δεν γνωρίζω τους λόγους για τους οποίους διαφωνούσε. Μπορεί να υποθέτω, αλλά δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα. Γνωρίζω όμως ότι την επιστολή την έστειλε στον υπουργό Εργασίας και εκείνος με τη σειρά του την κοινοποίησε, ως ώφειλε, στον Εισαγγελέα…

Κατόπιν αυτού αναζήτησα τον αρμόδιο υπουργό Γιάννη Βρούτση, γιατί μου φάνηκε τρομερό να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στις ημέρες μας. Τον βρήκα επιφυλακτικό. Τουλάχιστον. Ξεκίνησε να μου λέει πόσο εκτιμάει τον Σπυρόπουλο, με τον οποίο έχει συνεργαστεί άψογα όλο αυτό το διάστημα, και πόσο η εμπειρία, η γνώση και η ικανότητα του ανδρός τον έχουν βοηθήσει να ξεπεράσει πολλές καταστάσεις. Μου τόνισε επίσης ότι δεν έχει «το παραμικρό παράπονο» με τον Σπυρόπουλο, αλλά όταν του ανέφερα το επίμαχο ότι κατά τον Σπυρόπουλο άλλος (ο Παπαθανασίου) εισηγήθηκε την άρση της δέσμευσης των λογαριασμών του Αρβανιτίδη και άλλος (ο Σπυρόπουλος) διώκεται για κακούργημα κράτησε αποστάσεις. «Ούτε δικαστής είμαι ούτε να προδικάσω μπορώ» μου τόνισε. Λογικό. Αλλά δεν πρέπει να ασχοληθεί η κυβέρνηση αν υπάρχει θέμα… μπανανόφλουδας;

Ο Σταύρος Θεοδωράκης και ο Τσε

Δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω ολόκληρη την -πολυδιαφημισμένη, οφείλω να ομολογήσω – συνέντευξη του παιδιού με το σακίδιο στην τηλεόραση του Alpha, με θέμα το απολύτως γαργαλιστικό «τι έχει μέσα στο σακίδιο» ο αρχηγός του Ποταμιού. Μου είχε πέσει βαρύ, έως και εξοντωτικό μπορώ να πω, το βράδυ της Τετάρτης το ντέρμπι Ατλέτικο – Μπαρτσελόνα, και προτίμησα να κοιμηθώ έπειτα από λίγο. Πληροφορήθηκα όμως ότι ο αρχηγός Σταύρος είπε πολλά και διάφορα, μεταξύ των οποίων και τη μικρή πικρή του ιστορία με το ΠαΣοΚ – τελικά, όπως έχω καταλάβει, όλοι έχουν να παρουσιάσουν μια τέτοια ιστορία – όπου πραγματοποίησε τη μεγάλη αποκάλυψη ότι το ΠαΣοΚ το 1981 ήταν πολύ δεξιό για να τον χωρέσει! Και όπως συνέβη και με άλλους λαϊκούς αγωνιστές, φυσικά τον διέγραψε – α, ρε Ανδρέα, για πόσο ακόμη θα πληρώνουμε τις δεξιές (λέμε τώρα…) πολιτικές σου…

Για του λόγου το αληθές, μεταφέρω ως έχει το αποκαλυπτικό απόσπασμα των δηλώσεων του παιδιού με το σακίδιο:«Στα 17 μας βλέπαμε αλλιώς τα πράγματα. Μόλις βγήκε το ΠαΣοΚ, το ’81, με διέγραψαν για επαναστατικές ιδέες. Εγώ ονειρευόμουν ένα πολιτικό σύστημα α λα Τσε Γκεβάρα» (αυτό που με έχει μπερδέψει λιγάκι είναι ότι ήθελε «ένα πολιτικό σύστημα α λα Τσε Γκεβάρα». Επειδή δεν το βρήκα πουθενά καταγεγραμμένο αυτό το «σύστημα», εξ όσων συμπεραίνω είναι μια προσωπική ανακάλυψη του αρχηγού Σταύρου, και για την οποία υποθέτω ότι θα γίνει πιο σαφής και αναλυτικός σε κάποια επόμενη τηλεοπτική του εμφάνιση).

Ο Κουμουτσάκος και   η μητέρα της ανθυποψηφίου

Συνέβη λίαν προσφάτως, στο Κολωνάκι (όπου περιφέρω το σαρκίον μου αρκετές ώρες της ημέρας), και αν το μεταφέρω εδώ είναι για να επισημάνω το άγχος των υποψηφίων ενόψει της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Το οποίο μάλιστα είναι πολλαπλάσιο ειδικά όταν δεν είσαι αναγνωρίσιμος, όπως ο Κουμουτσάκος…

Σε καφέ της πλατείας, λοιπόν, κάθεται με ορισμένους συνεργάτες του ο υποψήφιος της ΝΔ Γιώργος Κουμουτσάκος και καταστρώνει σχέδια για το πώς θα διαρρήξει το πέπλο της αφάνειας που τον περιβάλλει (τι λέω ο άνθρωπος…). Αιφνιδίως βλέπει να διέρχεται κυρία, η οποία κάτι του θυμίζει. Σηκώνεται, την πλησιάζει και… μα ναι, θυμήθηκε, είναι η πρώην βουλευτής Τζούλια Τσιριμώκου, της γνωστής οικογενείας. Τη χαιρετά θερμά, εκείνη ανταποκρίνεται, και τότε ο υποψήφιός μας συστήνεται:

– Γεια σας, είμαι ο Γιώργος Κουμουτσάκος, υποψήφιος περιφερειάρχης.

– Χαίρομαι, απαντάει η θαλερή κυρία Τζούλια.

– Θα ήθελα να σας ζητήσω να με ψηφίσετε στις εκλογές…

– Θα σας απογοητεύσω, του απαντάει εκείνη. Στις εκλογές θα ψηφίσω την κόρη μου την Αννα που είναι υποψήφια με τον Γιάννη Σγουρό.

Τα υπόλοιπα δεν τα καταγράφω, είναι αυτονόητα. Θα σημειώσω μόνο ότι η Αννα Παπαδημητρίου – Τσάτσου, κόρη του αείμνηστου Δημήτρη Τσάτσου και σύζυγος του και δικού μου φίλου Γιώργου Παπαδημητρίου, που έφυγε αναπάντεχα πριν από πέντε χρόνια από τη ζωή, είναι αντιπεριφερειάρχης Κεντρικού Τομέα Αθήνας…

Κατά τα λοιπά, ένα έχω να σημειώσω (προς υποψηφίους): προσοχή, διότι τέτοια ατυχήματα συμβαίνουν καθημερινά στους δρόμους της Αθήνας…

Ας κρατήσουν οι χοροί…
Η επιτυχής έξοδος της χώρας στις αγορές ύστερα από μια περίοδο τεσσάρων ετών αναγκαστικού αποκλεισμού προφανώς αντανακλά και στην εσωτερική πολιτική επικαιρότητα. Και δεν το πιστοποιούν μόνο οι θριαμβευτικοί τόνοι που δίνουν με τις δηλώσεις τους ήδη από την Πέμπτη τα κυβερνητικά στελέχη. Είναι και η  αμήχανη στάση των στελεχών της αντιπολίτευσης και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ που εγκαθιστά την έξοδο στις αγορές κεντρικό ζήτημα του προεκλογικού αγώνα ο οποίος έχει ήδη αρχίσει.
Για την κυβέρνηση είναι μάλλον λογικό. Στριμωγμένη στη γωνία επί τόσο καιρό, αναγκασμένη να παίρνει συνεχώς αντιδημοφιλή μέτρα, βλέπει στην έξοδο στις αγορές την απόλυτη ευκαιρία για να αλλάξει την ατζέντα της καθημερινότητας και να δημιουργήσει συνθήκες μεταβολής του αρνητικού πολιτικού κλίματος. 
Αλλά η αντιπολίτευση, και ειδικά η αξιωματική; Αυτή που κατακεραύνωνε (και συνεχίζει να το κάνει) τα Μνημόνια και τους δανειστές που τα επέβαλαν, τι στάση είναι αυτή που κρατάει; Πώς είναι δυνατόν να επιμένει στην εξακολούθηση του δανεισμού με 1,5% και 2%, όταν αυτό συνεπάγεται νέο μνημόνιο, το οποίο από την άλλη δεν αποδέχεται – όπως και τα προηγούμενα; Και πώς είναι δυνατόν να καταγγέλλει  τον δανεισμό με κάτι λιγότερο από 5%, όταν αυτοί που έως τώρα μας δάνειζαν λόγω του μηχανισμού στήριξης για να μας δανείσουν με 1,5% και 2%, δανείζονταν με 5,5% και 6%;
Πρόκειται για μια σχιζοφρενική αντίληψη: έρχεται να ενισχύσει την άποψη ότι η καταγγελτική στάση της αντιπολίτευσης – και πρωτίστως του ΣΥΡΙΖΑ – όλα αυτά τα χρόνια οφειλόταν και οφείλεται σε απόλυτα μικροκομματικούς υπολογισμούς στο πλαίσιο της προσπάθειας κατάληψης της εξουσίας πάση θυσία.
Αν όμως η αντιπολίτευση κάνει αυτό που έκαναν όλα τα κόμματα που βρέθηκαν στην αντιπολίτευση έναντι της εκάστοτε κυβέρνησης, ζήτημα υπάρχει και με τους πανηγυρικούς τόνους της παρούσας κυβέρνησης. Πρέπει να ξεκαθαριστεί λοιπόν ότι η έξοδος στις αγορές δεν σημαίνει και το τέλος της κρίσης. Ούτε επιστροφή στο παρελθόν. Η έξοδος στις αγορές είναι ένα, δύο, τρία, πέντε βήματα από τα εκατό που πρέπει να γίνουν για να μπορέσει η χώρα να επανέλθει στον δρόμο της ανάπτυξης. Κατά συνέπεια… ας κρατήσουν οι χοροί. 
Εχουμε δρόμο ακόμη…