[Διαστάσεις] Η εξοικείωση με τον ρατσισμό

Ηταν η τελευταία χάρη που ζήτησε ο Ζαν-Μαρκ Ερό πριν αφήσει την πρωθυπουργία: να μη δημοσιοποιηθεί πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές η έκθεση για τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και την ξενοφοβία. Ο Ερό φοβόταν ότι τα συμπεράσματα θα ενίσχυαν ακόμη περισσότερο τη Μαρίν Λεπέν, και αυτό η Αριστερά δεν θα μπορούσε να το αντέξει.

Χρειάστηκε έτσι να περιμένουμε μέχρι την περασμένη Δευτέρα για να διαπιστώσουμε ότι η εχθρότητα κατά των ξένων είναι στη χώρα αυτή μεγαλύτερη από ποτέ, ενώ η ανεκτικότητα συνιστά μια αξία που κινδυνεύει να εκλείψει. Για το 74% των Γάλλων, ο αριθμός των μεταναστών στη Γαλλία είναι υπερβολικός (πριν από τέσσερα μόλις χρόνια, το ποσοστό αυτό ήταν 56%). Για το 77%, ο μοναδικός στόχος των μεταναστών είναι να εκμεταλλευτούν τα κοινωνικά επιδόματα. Τα ποσοστά αυτά είναι τα ίδια τόσο στις περιοχές όπου οι μετανάστες αποτελούν λιγότερο από το 2% του πληθυσμού όσο και σ’ εκείνες όπου υπερβαίνουν το 5%. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι πια ότι οι μετανάστες μάς παίρνουν τις δουλειές, αλλά ότι μας ενοχλεί η παρουσία τους, δεν μας αρέσουν οι φάτσες τους, το χρώμα τους, η μυρωδιά τους.

Από την έκθεση προκύπτει πως όχι μόνο η ανεκτικότητα στη Γαλλία υποχωρεί για τέταρτη συνεχή χρονιά, αλλά η υποχώρηση αυτή αφορά πλέον όλες τις μειονότητες. Εχθρότητα απέναντι στους ξένους δείχνουν πλέον ακόμη και κοινωνικοπολιτικές ομάδες που ώς τώρα αντιστέκονταν στον «ξενόφοβο πειρασμό». Τα αναχώματα καταρρέουν ακόμη και μεταξύ των ψηφοφόρων της Αριστεράς. Μία από τις ερωτήσεις που έθεσε η δημοσκόπηση ήταν η εξής: «Πιστεύετε ότι οι ξένοι εργαζόμενοι πρέπει να αντιμετωπίζονται εδώ όπως και στην πατρίδα τους, αφού συνεισφέρουν στη γαλλική οικονομία;». Αρνητικά απάντησε το 68%.

Βρίσκεται η Ελλάδα σε μια αντίστοιχη κατάσταση; Θεωρητικά, όχι. Οι δημοσκοπήσεις δεν δίνουν τόσο μεγάλα ποσοστά μισαλλοδοξίας. Από την άλλη πλευρά, η ετήσια έκθεση που έδωσε αυτή την εβδομάδα στη δημοσιότητα το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας δείχνει ότι το φαινόμενο αυτό έχει λάβει τα τελευταία χρόνια εκρηκτικές διαστάσεις: μόνο πέρυσι καταγράφηκαν 166 περιστατικά ρατσιστικής βίας με τουλάχιστον 320 θύματα. Πολλοί από τους τελευταίους διστάζουν να καταφύγουν στην Αστυνομία γιατί φοβούνται ότι κανείς δεν θα τους προστατεύσει.

Το παράδειγμα της Γαλλίας δείχνει ότι πιο επικίνδυνη κι από τον ρατσισμό είναι η εξοικείωση μαζί του. Από την άποψη αυτή, η κατακραυγή που προκλήθηκε για τη συνομιλία του Μπαλτάκου με τον Κασιδιάρη είναι υγιής. Ο Πρωθυπουργός κακώς προσπαθεί να στρέψει τη συζήτηση στο θέμα της οικονομίας και στα όντως σημαντικά επιτεύγματα που έχουν σημειωθεί. Οι πληγές δεν μπορούν να μένουν ανοιχτές. Η πολιτική ατζέντα δεν μπορεί βέβαια να καθορίζεται από τον κάθε Κασιδιάρη. Για να μη συμβεί αυτό, όμως, χρειάζονται καθαρές κουβέντες. Οπως και χρειάζεται να έλθει το ταχύτερο στη Βουλή προς ψήφιση το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, κι ας διαφωνεί ο κ. Καϋμενάκης. Ο Σαμαράς δεν διοικεί πια την Πολιτική Ανοιξη, αλλά τη χώρα.