[Διαστάσεις] Επικίνδυνες σχέσεις

Σύμφωνα με τη μία εκδοχή, την οποία υποστηρίζουν πολλοί σοβαροί αναλυτές, ο Μπαλτάκος βρισκόταν σε διατεταγμένη υπηρεσία. Είχε επαφές με τη Χρυσή Αυγή προκειμένου να την ελέγχει καλύτερα, να αλιεύει πληροφορίες, να την παραπλανά, να την αποπροσανατολίζει, άρα να την αποδυναμώνει. Ηταν ένας political operator, όπως έγραψε χθες ο Στάθης Καλύβας. Οι υπόγειες επαφές του ήταν επί της αρχής, αν και όχι σε όλες τους τις λεπτομέρειες, γνωστές στον Πρωθυπουργό. Διατηρώντας δηλαδή τις αποστάσεις, ο Σαμαράς έκανε με τους έλληνες νεοναζί ό,τι έκανε στο παρελθόν η ισπανική κυβέρνηση με τους τρομοκράτες της ΕΤΑ ή η βρετανική κυβέρνηση με τους αντάρτες του IRA. Οι κυβερνήσεις εκείνες δεν ανέθεταν βέβαια στον γενικό γραμματέα τις «επικίνδυνες σχέσεις», αλλά εδώ είναι Ελλάδα, και όλα τα κάνουμε our way.

Σύμφωνα με την άλλη εκδοχή, την οποία υποστηρίζουν η επίσημη Νέα Δημοκρατία και οι δορυφόροι της, ο Μπαλτάκος είχε «ξεφύγει». Μετά τη δολοφονία του Φύσσα, και την απόφαση του Πρωθυπουργού να εφαρμοστούν επιτέλους οι νόμοι απέναντι σε μια οργάνωση με σαφώς εγκληματικό χαρακτήρα, εκείνος πέρασε σιγά σιγά στο περιθώριο και άρχισε να αναλαμβάνει προσωπικές πρωτοβουλίες. Επεισε τον εαυτό του ότι είχε μια πατριωτική αποστολή: να υπερασπιστεί την Εκκλησία και τον Στρατό από τα επικίνδυνα στοιχεία. Στην πραγματικότητα, ταυτιζόταν σιγά σιγά με το τέρας.

Ή το ένα συμβαίνει ή το άλλο. Και οι δύο εκδοχές δεν μπορεί να ισχύουν. Αν ισχύει η πρώτη, ο Πρωθυπουργός ψευδώς δήλωσε άγνοια όταν δημοσιοποιήθηκε το επίμαχο βίντεο. Οφειλε, αντίθετα, να υπερασπιστεί την επιλογή του. Η αντιπολίτευση θα έβγαινε και πάλι στα κάγκελα, αλλά πολλοί θα ήταν εκείνοι που θα υπερασπίζονταν την ελληνική εκδοχή της «ρεαλ-πολιτίκ». Ο συνδυασμός καταστολής και διαλόγου αποτελεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, μια έξυπνη και αποτελεσματική πολιτική.

Αν πάλι ισχύει η δεύτερη εκδοχή, αυτό σημαίνει ότι ο Πρωθυπουργός έχει κατανοήσει τα σφάλματα του παρελθόντος, έχει διαγράψει τις ακρότητες του Δικτύου 21 και της Πολιτικής Ανοιξης, και είναι πλέον ηγέτης ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κεντροδεξιού κόμματος. Στην περίπτωση αυτή, δεν κρατά τόσον καιρό τον Μπαλτάκο στη θέση του. Δεν διορίζει τον Χριστόφορο Γιαλλουρίδη πρόεδρο του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού. Δεν περιλαμβάνει τον Φαήλο Κρανιδιώτη στο ευρωψηφοδέλτιό του. Και δεν επιλέγει ως διάδοχο του Μπαλτάκου τον Φώτη Καϋμενάκη. Αν θέλει να πείσει, προβαίνει σε άλλες κινήσεις, τόσο ουσιαστικού όσο και συμβολικού χαρακτήρα.

Αλλά ο Πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να πείσει. Το επίπεδο της ελληνικής πολιτικής ζωής είναι τόσο θλιβερό – με τον έναν να διακηρύσσει ότι αγαπά τον καημένο που παραστράτησε και καταλαβαίνει τον γιο του που θύμωσε, την άλλη να φωνάζει ότι κλείνουν αθώους στη φυλακή και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να υιοθετεί πλήρως τους ισχυρισμούς του Μπαλτάκου – ώστε αυτό που επικρατεί να είναι το μη χείρον.