[Αγιογραφίες] Στάλιν

Ακόμη και στον 21ο αιώνα, η Ελλάδα παραμένει μια απίστευτη χώρα. Ας πούμε θα περίμενε κανείς ότι το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να έχει σχέση με τον Στάλιν το 2014 θα ήταν το ομώνυμο μπαρ στο Χαλάνδρι. Παρ’ όλα αυτά στη ΔΗΜΑΡ, το σοφτ κόμμα της Αριστεράς από τα τρία ή τέσσερα ή πέντε που συνυπάρχουν σε αυτόν τον χώρο, ακούγονται κατηγορίες για σταλινισμό.

Επιταχυντής και όχι απλώς πρωτοστάτης στον καβγά είναι ο Γρηγόρης Ψαριανός. Μια sui generis φιγούρα της ελληνικής Βουλής που πριν εκλεγεί είχε ακουστεί στο ραδιόφωνο. Ο Ψαριανός δεν ανήκει στην BCBG («καλή τάξη, καλό γούστο») σχολή της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας. Στα ερτζιανά τα έλεγε χοντρά – με αποτέλεσμα να μπλέξει ο κατά βάση lifestyle σταθμός Best με το ΕΣΡ – πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει δυσκολία και να τα ακούει. Με άλλα λόγια, έχουμε μια κάπως ατυπική διαδρομή που έχει περάσει από ανοιχτούς χώρους και όχι από τα γνωστά λαγούμια του αριστερού δημοσιογραφικού σεχταρισμού. Ο Ψαριανός, εθισμένος λοιπόν στη λογική του μικροφώνου, λέει δυνατά αυτό που αρκετοί στη ΔΗΜΑΡ σκέφτονται: «Πού μας πάει αυτός;». Οπου «αυτός» είναι ο Φώτης Κουβέλης.

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, παρά το μουστακάκι, δεν φαινόταν να έχει προδιαγραφές Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς. Σε ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ είχε, άλλωστε, την εικόνα ενός ήπιου μετριοπαθούς πολιτικού σε αντίθεση με τη δογματίλα του χώρου. Παρ’ όλα αυτά, ως επικεφαλής της ΔΗΜΑΡ ο Κουβέλης εκπέμπει σαφώς έναν δογματισμό ως προσωπικότητα – όχι με την έννοια της ιδεολογίας αλλά σε μια εκδοχή που θέλει το δόγμα του να είναι ο εαυτός του. Κάπως έτσι ο Κουβέλης κατάφερε να μικρύνει τη ΔΗΜΑΡ που έχει αξιόλογα στελέχη. Να τη μικρύνει, με την έννοια μιας μονοφωνίας όχι τόσο σε σχέση με το ποιος μιλάει όσο με το τι λέγεται. Φάνηκε στην ιστορία των 58 όπου όμως η Αγίου Κωνσταντίνου ήταν τυχερή γιατί ναυάγησαν από την άλλη πλευρά των στενών της Κεντροαριστεράς, δηλαδή προς το ΠαΣοΚ.

Ως γνωστόν, ένα μόνο πράγμα είναι βέβαιο για την τύχη. Οτι αλλάζει. Δεν υπάρχει πλέον κάτι που να επιτρέπει στον Κουβέλη να αρνείται να διαπραγματευτεί. Ή μάλλον υπάρχει Το Ποτάμι που δεν ενδιαφέρεται να διαπραγματευτεί με κανένα κόμμα, αντιμετωπίζοντάς τα όλα, μικρά και μεγάλα, με τον ίδιο τρόπο. Αυτό είναι ιδιαίτερα κακό για τη ΔΗΜΑΡ. Το ΠαΣοΚ έχει την κατάρα του Μνημονίου. Η ΔΗΜΑΡ όμως εμφανιζόταν ως εναλλακτική απέναντι σε ένα κομματικό σύστημα κορεσμένο. Τώρα η εναλλακτική αυτή, πολύ πιο φρέσκια και αντισυμβατική, είναι Το Ποτάμι. Η εμφάνισή του συμπίπτει με τη δημοσκοπική καθίζηση της ΔΗΜΑΡ. Η επιτυχία του – τουλάχιστον σε αυτήν τη φάση – είναι αφορμή για γκρίνιες και λύνει τις γλώσσες στην Αγίου Κωνσταντίνου.

Το καλό στην περίπτωση του Ψαριανού είναι ότι δεν έχουν κάτι άλλο να του πουν πέρα από το ότι παραβιάζει την κομματική πειθαρχία και ότι η κριτική στην ηγεσία δεν βοηθάει ενόψει εκλογών. Το κακό είναι πάλι το ίδιο. Η στενότητα της αντίδρασης του προεδρικού πυρήνα σε όσα λέει ο Ψαριανός υποδεικνύει ότι δεν υπάρχει όχι διάθεση αλλά περιθώριο για πραγματική πολιτική συζήτηση στη ΔΗΜΑΡ – τουλάχιστον σε αυτήν τη φάση.