[Αγιογραφίες] Μαγιονέζα

ΣΤΟ τζάκι καις ξύλα για να ζεσταθείς. Και στην πολιτική είναι καλύτερη η ξύλινη γλώσσα. Αλλιώς κινδυνεύεις να βρεθείς στο κρύο.

Ο τελευταίος που το έπαθε είναι ο νεαρός – και όχι κακός – γραμματέας του ΠαΣοΚ Νίκος Ανδρουλάκης. Μιλώντας στο ραδιόφωνο, το πλέον επικίνδυνο για φραστικά ολισθήματα μέσο, ο Ανδρουλάκης είπε επί λέξει τα εξής: «Το πρόβλημα είναι πού εδράζεται το εγχείρημα του κ. Θεοδωράκη. Γιατί εδράζεται στο ίδιο πλαίσιο που εδραζόταν και το εγχείρημα της Χρυσής Αυγής, ότι ο κόσμος πιστεύει πως οι πολιτικοί σήμερα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, ότι η πολιτική έχει απαξιωθεί πλήρως, ότι υπάρχει κρίση εμπιστοσύνης. Λοιπόν αν το παλαιό πολιτικό σύστημα δεν το καταλάβει αυτό και δεν ανασυνταχθεί με θεσμικούς δημοκρατικούς όρους, δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα».

ΜΕ εξαίρεση τα περί ανασύνταξης με θεσμικούς δημοκρατικούς όρους – τι θα πει αυτό; Μια γενικούρα είναι; – που αποτελεί τέλειο άρα ανώδυνο παράδειγμα ξύλινης γλώσσας, όλα τα υπόλοιπα που λέει ο Ανδρουλάκης είναι σκέτο ψαχνό. Εξού και βρήκε τον μπελά του ότι εξομοίωσε Το Ποτάμι με τη Χρυσή Αυγή. Τι είπε; Οτι υπάρχει κρίση εμπιστοσύνης στην πολιτική και ότι αυτή είναι οριζόντια. Οτι επίσης η απώθηση αυτή προς την πολιτική οδηγεί ένα μέρος του κοινού μακριά από τα παραδοσιακά κόμματα.

ΣΩΣΤΟ. Ισχυσε για τη Χρυσή Αυγή. Ισχύει και για Το Ποτάμι. Οπως ίσχυσε ώς έναν βαθμό και για τον ΣΥΡΙΖΑ – τον οποίο δεν ανέφερε ο Ανδρουλάκης – που ως αντίπαλο δέος στο κατεστημένο πολιτικό σύστημα είναι που φούσκωσε και πήγε από το 4%-5% στο 28%-30%. Με μια όμως διαφορά. Τα κόμματα αυτά δεν είναι τα ίδια. Και δεν έλκουν τα ίδια ακροατήρια. Αλλιώς αντιλαμβάνονται την αντισυστημικότητα οι εικοσάρηδες και οι τριαντάρηδες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Αλλιώς οι μποέμ μπουρζουάδες που τραβάει Το Ποτάμι. Και αλλιώς οι λούμπεν θερμοκέφαλοι που το γύρισαν στην Ακρα Δεξιά.

ΜΠΟΡΕΙ σε όλες τις περιπτώσεις να είναι η φυγόκεντρος δύναμη που βρίσκεται πίσω από την άνοδο – σε διαφορετικά μεγέθη – των κομμάτων αυτών. Αυτή όμως δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Ακόμη χειρότερα: ο Ανδρουλάκης ξεχνάει να πει ότι ο δικομματισμός είχε χωνεμένο μέσα του και τον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ και την εθνομισαλλοδοξία των ακροδεξιών και, σε πολύ λιγότερο βαθμό, την προοδευτική διάθεση και τη φιλελεύθερη τάση διαφόρων αστών. Το θέμα, βέβαια, είναι τι γίνεται τώρα. Πώς τα ξαναμαζεύεις πίσω όλα αυτά; Η απάντηση είναι: πολύ δύσκολα. Αν κόψει η μαγιονέζα, δεν ξαναφτιάχνεται. Πρέπει να φτιάξεις καινούργια. Πώς όμως; Και με τι υλικά;

ΕΙΝΑΙ κάτι στο οποίο αι γενεαί πάσαι του ΠαΣοΚ δεν έχουν λύση. Αυτό που έχουν είναι μια – εαρινή – ροπή προς διάφορες συνωμοσίες ώστε να αλλάξουν οι συσχετισμοί στο μαγαζί. Το αν θα επιχειρηθεί ακόμη και αλλαγή κορυφής θα φανεί μετά τις ευρωεκλογές, αναλόγως του αποτελέσματος. Ο Ανδρουλάκης δεν είναι αδαής απέναντι σε όλα αυτά. Εστω κι αν στο ΠαΣοΚ είθισται οι καλές συνωμοσίες να γίνονται είτε ερήμην είτε με την ανοχή του εκάστοτε γραμματέα.