[Προβολείς] Η σιέστα και η δημοκρατία

Δεν θέλω να ρίξω λάδι στη φωτιά. Το ανασύρω για αρχειακή χρήση. Με είχε στενοχωρήσει πολύ η επιφυλακτικότητα με την οποία μερίδα του πολιτικού και του νομικού μας κόσμου υποδέχθηκε τότε τις πρώτες συλλήψεις των χρυσαυγιτών. Από τη μια ο Μιχαλολιάκος με τις χειροπέδες κι από την άλλη μια δημοκρατία που ήθελε οπωσδήποτε να σκάψει τον λάκκο της εγείροντας, πάνω στο καλύτερο, ενστάσεις και δικονομικά επιχειρήματα. Το ομολογώ. Κατάφεραν να μου σπάσουν τα κόκαλα, να μην ξέρω προς στιγμήν ποιος ήταν αυτός που πανηγύριζε μέσα μου. Ο δημοκράτης άνθρωπος ή ο απόλυτος κάφρος; Σήμερα που εκείνη η δυσφημισμένη πρωτοβουλία έχει ως αποτέλεσμα να σκορπίζουν οι νεοναζί για τον φόβο των συνεπειών του νόμου, μπορώ επιτέλους να το πανηγυρίσω ανεπιφύλακτα, όχι γιατί μου αξίζει αλλά γιατί υπήρξα τυχερή. Ούτε ψύλλος στον κόρφο μου αν είχαν πιάσει τόπο οι προειδοποιητικές φωτοβολίδες ορισμένων ειδικών, αν δεν είχε βγάλει κι ο Κασιδιάρης εκείνες τις selfies με το σορτσάκι και την καραμπίνα τη διμούτσουνη.

Λένε πως η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, εκτός κι αν τα δημιουργήσει από μόνη της. Εγώ, όσο ζω, αυτή τη δημοκρατία αξιώθηκα να γνωρίσω. Τη δημιουργική, την παιχνιδιάρα, την μπόσικη. Αυτήν που οι πραξικοπηματίες την πιάνουν αξημέρωτα με τις πιζάμες για να νιώσουμε, οι υπόλοιποι, αντιστασιακοί την ώρα της σιέστας.