[Κιόσκι] Οι πιστοί της «μεγάλης συνωμοσίας»

Δεν είναι γνωστό σε ποιον ανήκει η πατρότητα της ιδέας που λέει ότι πίσω από κάθε κοινωνική αναταραχή, κάθε διαμαρτυρία και κάθε διεκδίκηση βρίσκονται κάποια ξένα κέντρα που συνήθως ελέγχονται από τη CIA, τους Εβραίους, τους μασόνους και τους λοιπούς συνήθεις υπόπτους. Ξέρουμε, όμως, ποιοι έχουν κάνει κατάχρηση της βολικής θεωρίας το τελευταίο διάστημα, ποιοι επιχειρούν να πείσουν ότι εάν δεν τους επιβουλεύονταν οι κακοί ξένοι, στις χώρες τους δεν ακουγόταν ούτε μισό σύνθημα. Είναι ο Νικολάς Μαδούρο, ο Ταγίπ Ερντογάν, ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Μπασάρ αλ Ασαντ.

Σύμφωνα με τον Μαδούρο, στη Βενεζουέλα δεν υπάρχει έλλειψη βασικών αγαθών – ή αν υπάρχει δεν συνιστά λόγο διαμαρτυρίας. Για τον Ερντογάν πάλι το σκάνδαλο διαφθοράς στο οποίο είναι βουτηγμένος ο ίδιος και τα παιδιά του δεν δικαιολογεί τη γενικευμένη οργή. Ο Πούτιν δεν βλέπει κανένα πρόβλημα στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στη νοθεία των εκλογών ή στη φίμωση της αντιπολίτευσης – οι Ρώσοι μπορούν να ζήσουν και χωρίς αυτές τις περίεργες δυτικές συνήθειες. Και για τον Ασαντ η υγιής αντίδραση των σύρων πολιτών θα ήταν η πλήρης υποταγή στο βίαιο καθεστώς του.

Γιατί οι Σύροι δεν αντιδρούν υγιώς; Τι κάνει τους Βενεζουελάνους να κατεβαίνουν κάθε μέρα στους δρόμους παρά τους είκοσι και πλέον νεκρούς που μετράνε; Τι έπιασε τους Τούρκους; Και οι Ρώσοι – ή έστω κάποιοι Ρώσοι – γιατί παίρνουν το ρίσκο να βρεθούν πίσω από τα σίδερα της φυλακής ως πολιτικοί κρατούμενοι; Μα γιατί είναι ενεργούμενα κάποιας διεθνούς συνωμοσίας, οι εμπνευστές της οποίας θέλουν να υπονομεύσουν τους λαοπρόβλητους ηγέτες.

Το επιχείρημα επαναλαμβάνεται σαν μια μονότονη μελωδία που θα ‘θελε να είναι επική. Οι Μαδούρο και οι Ερντογάν αυτού του κόσμου υψώνουν το λάβαρο της αντίστασης κατά του αόρατου εχθρού. Μόνο που επειδή οι μυστικοί πράκτορες, οι Εβραίοι και οι μασόνοι δεν είναι εύκολοι, αυτοί που την πληρώνουν συνήθως είναι οι υπερασπιστές των ατομικών δικαιωμάτων. Στη λογική των Πούτιν αυτού του κόσμου, αλλά και όσων γοητεύονται από αυτούς, ο ακτιβισμός αυτού του τύπου είναι ανεξήγητος – κι επειδή είναι ανεξήγητος είναι και ύποπτος.

Ο πρώην διευθυντής του περιοδικού Νιούζγουικ Μόιζες Ναΐμ συμμετέχει αφιλοκερδώς στο διοικητικό συμβούλιο δύο διεθνών οργανώσεων για την προώθηση της δημοκρατίας. Οπως γράφει στο περιοδικό Ατλάντικ, δεν έχει δεχθεί πίεση ή οδηγίες από οποιαδήποτε κυβέρνηση σχετικά με τη δραστηριότητά του. Δεν διαθέτει ενδείξεις ότι κάποια κυβέρνηση καθορίζει την ατζέντα των οργανώσεων στις οποίες συμμετέχει ή ότι υπαγορεύει τις αποφάσεις τους. Το γράφει ξέροντας ότι οι πιστοί της «μεγάλης συνωμοσίας» δεν θα τον πιστέψουν ποτέ.