[Επιφυλλίδα] Τι φταίει η Ολλανδία;

Στο ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο που μεταφέρει τους επιβάτες από τα κτίρια του αεροδρομίου στο αεροπλάνο, για την πρωινή πτήση προς Ιωάννινα, μια νεαρή γυναίκα ακούγεται να λέει στο κινητό της επί λέξει: «Επιβάλλεται να προβείτε σε αυτήν την ενέργεια προκειμένου να σας ενημερώνουν οι διάφορες εταιρείες. Το image είναι πια τελείως διαφορετικό, γιατί η υπόθεση έχει πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Οπως καταλαβαίνετε το πρόβλημα δημιουργείται γιατί μπλέκεται η Ολλανδία». Ολα αυτά τα έλεγε εις επήκοον το λιγότερο 40 ανθρώπων που χωρίς να δείχνουν ότι συγκινούνται ιδιαιτέρως, αλλά και χωρίς ίχνος αγανάκτησης, θα σκέφτονταν ότι έχουν να κάνουν με το μεγαλοστέλεχος κάποιας εταιρείας.

Ακριβώς γιατί αν και πολύ σαφή και συγκεκριμένα – φαινομενικώς – όσα έλεγε, στην ουσία δεν αποκαλύπτονταν απολύτως τίποτε. Υπαινισσόταν την ύπαρξη απόρρητων στοιχείων που αν της ζητούσε κανείς να τα διευκρινίσει θα τον χαρακτήριζε ως κακοήθη, έστω και αν η ίδια τον προκαλούσε με τον τρόπο της να το κάνει. Βεβαίως κάποιος, λίγο πονηρός, θα ήταν δυνατόν να σκεφθεί ότι επρόκειτο για μια εσκεμμένη ασάφεια ώστε να προκαλεί την εντύπωση της πολύ σπουδαίας γυναίκας, χωρίς να μπορεί να ελεγχθεί αν πραγματικά είναι. Προς τη δεύτερη αυτή εκδοχή συνέτεινε το γεγονός ότι το τηλεφώνημά της ακολούθησε ένα δεύτερο – προφανώς σε φίλη της – στο οποίο, ενώ της εξιστόρησε με την ίδια πάντα ασάφεια το περιεχόμενο του πρώτου τηλεφωνήματος, συμπλήρωσε: «Εγώ πάντως δεν πρόκειται να τρελαθώ. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του». Επειδή υπάρχει πάντα ένας λόγος για το κάθε τι που λέγεται δημοσίως ή ιδιωτικώς – ακόμη και όταν πολλά που ακούγονται σε κοινόχρηστους χώρους θα μπορούσε να ανταλλαγούν αργότερα και μάλιστα ώρες ολόκληρες χωρίς να δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα -, η νεαρή γυναίκα ενδέχεται να μην είχε υπολογίσει αδίκως κατά τούτο: ότι η στιγμιαία εντύπωση που προκαλούμε σε αγνώστους μας, έστω και αν βεβαιωμένα θα μας χαρακτηρίσουν μόλις μας ξαναθυμηθούν μέσα τους ή σε άλλους ως γελοίους, μετράει απείρως περισσότερο για τη συνείδησή μας από το να υπάρξουμε ως ευκόλως προσπεράσιμα άτομα ή ως αδιάφορα.

ΠΑΡ’ ΟΛΑ ΑΥΤΑ δεν γίνεται να μην αναρωτηθείς: τι προσέδιδε στη γυναίκα του λεωφορείου το να τη θεωρούν σπουδαία άνθρωποι που δεν θα υπήρχε καμιά συνέχεια στη σχέση τους με την ίδια; Δεν υπάρχει πιο ύποπτο άτομο από εκείνο που ο  μακρόκοσμος – όπως θεωρούνται οι εταιρείες, το image, η Ολλανδία βεβαίως – μπορεί να υποκαταστήσει τον μικρόκοσμό του και μάλιστα το ομολογεί με στεντόρεια φωνή. Οσο συμπαθές γίνεται ένα άτομο που μιλάει στο κινητό για το παιδί ή τον πατέρα που αρρώστησε και κινδυνεύει – αν και όταν συμβαίνει αυτό η φωνή γίνεται χαμηλότονη – άλλο τόσο αντιπαθής ή μάλλον αποκρουστικός γίνεται ο άνθρωπος που του χρειάζεται η δυνατή φωνή προκειμένου να υπογραμμίσει πράγματα με τα οποία οι άλλοι δεν έχουν καμία σχέση.

Στην ουσία είναι σαν να διαφημίζει κανείς την αναισθησία του. Μια αναισθησία όμως συνώνυμη με τη βλακεία αφού δεν αντιλαμβάνεται πως αν ήταν αυτός που θα μετέφερε κρίσιμης σημασίας λεπτομέρειες θα περιβαλλόταν αντικειμενικά από μια προστατευτικότητα και δεν θα τον έριχναν μέσα σε ένα πλήθος που στριμώχνεται. Το πρωτοφανές με τον κόσμο μας σήμερα είναι τούτο ακριβώς: αν και όλοι ή σχεδόν όλοι χρησιμοποιούμε τα ίδια ακριβώς πράγματα, κινητά, τηλεοράσεις, καταψύκτες, ΙΧ, μετρό, κομπιούτερ, να θεωρεί ο καθένας μας ότι ξεχωρίζει σε σχέση με τους άλλους, σαν να είναι ο μοναδικός για τον οποίο έχουν εφευρεθεί όλα αυτά. Το ακόμη χειρότερο: να θεωρείται ότι τα γενικής χρήσεως πράγματα αναδεικνύουν προσωπικότητες με τα εντελώς ιδιαίτερα και δυσεύρετα χαρακτηριστικά της η καθεμιά!