[Στίγμα] Για την αγορά του Πάσχα

Δεν είναι μόνο ο Δημήτρης Κουφοντίνας που έγραψε βιβλίο για να εξωραΐσει τον σκοτεινό κόσμο της τρομοκρατίας και να αγιοποιήσει το πώς είναι να σκοτώνεις ανυποψίαστους ανθρώπους, συχνά πισώπλατα. Είναι και ο Σάββας Ξηρός  που έχει εκδώσει βιβλίο με τίτλο «Η μέρα εκείνη». Αφορά κυρίως τα όσα ακολούθησαν την έκρηξη στα χέρια του της βόμβας που προσπαθούσε να τοποθετήσει στον Πειραιά.

Αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο έχει μια μικρή ιστορία, η οποία δείχνει και τη διαφορά αντιμετώπισης των τρομοκρατών στον ίδιο χώρο, αυτόν των εκδοτών βιβλίου. Το βιβλίο του Κουφοντίνα το εξέδωσε, ως γνωστόν, ο εκδοτικός οίκος Λιβάνη και από ό,τι φαίνεται σαρώνει σε πωλήσεις. Το βιβλίο του Ξηρού, που θα ήταν και το πρώτο που θα κυκλοφορούσε από μέλος της ματωμένης συμμορίας της 17Ν, το εξέδωσε η σύντροφός του Ρομέρο και διατέθηκε σε λίγα αντίτυπα από έναν μικρό εκδοτικό οίκο των Εξαρχείων (εκδόσεις Αρμός, στην οδό Μαυροκορδάτου).

Είχε προηγηθεί η άρνηση του γνωστού εκδότη Θανάση Καστανιώτη να το εκδώσει, παρά τις επανειλημμένες πιέσεις του Ξηρού. Ο λόγος ήταν ότι τα πρώτα χειρόγραφα που έστειλε στον Καστανιώτη από τη φυλακή ο Ξηρός ήταν γεμάτα φληναφήματα και αναφορές στα δήθεν βασανιστήρια που υπέστη κατά την νοσηλεία του στον Ευαγγελισμό, όπου είχε μεταφερθεί μετά τον βαρύτατο τραυματισμό του στον Πειραιά.

Ο Καστανιώτης διεμήνυσε στον (υποψήφιο) συγγραφέα ότι «αυτά δεν ενδιαφέρουν κανένα» και του επέστρεψε τα χειρόγραφα προκειμένου να τα βελτιώσει. Αλλά και η καινούργια εκδοχή ήταν απογοητευτική. Τα χειρόγραφα ξαναστάλθηκαν στον έγκλειστο Ξηρό, επανήλθαν, υποτίθεται βελτιωμένα, αλλά και πάλι ήταν αδύνατον να δημοσιευθούν, σύμφωνα με τα στάνταρ που είχε θέσει ο εκδότης. Αυτό κράτησε κανένα εξάμηνο, θυμάται ο Καστανιώτης, μέχρι που ξέκοψε την επικοινωνία με τον Ξηρό, δηλώνοντας ότι δεν προτίθεται να εκδώσει το βιβλίο.

Τώρα πρόκειται να κυκλοφορήσει το δεύτερο βιβλίο του, με τίτλο «Πολιτική ευθύνη», από έναν κάπως μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο, τις εκδόσεις Κονιδάρη. Σε κανέναν μήνα μου είπαν. Σωστός. Θέλει να «πιάσει» την αγορά του Πάσχα…

Η «μικρή ΔΕΗ» και τα… τόπια

Η κυβέρνηση ενημέρωσε ότι εντός της προσεχούς εβδομάδας πρόκειται να κατατεθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου ΠΕΚΑ για την κατάτμηση της ΔΕΗ και τη δημιουργία της λεγόμενης «μικρής ΔΕΗ». Τη σχετική δήλωση έκανε ο αρμόδιος υφυπουργός Ασημάκης Παπαγεωργίου, αλλά ξέχασε να μας πει πότε θα ψηφιστεί. Θα ρωτήσει κάποιος – πονηρεμένος εν προκειμένω: από τον Ασημάκη εξαρτάται πότε θα ψηφιστεί το εν λόγω νομοσχέδιο; Θα σπεύσω να απαντήσω ένα μεγαλοπρεπές «όχι» και θα προσθέσω ότι οι σφοδρές αντιδράσεις που προκαλεί ήδη (στο ΠαΣοΚ, ας πούμε) η κατάτμηση της ΔΕΗ οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το νομοσχέδιο αυτό δεν πρόκειται να ψηφιστεί. Δεν λέω ποτέ, λέω όχι πριν από τις εκλογές. Διότι, πλην των άλλων, ουδείς από την κυβέρνηση θα αποτολμούσε την ψήφιση ενός τέτοιου νομοσχεδίου προεκλογικά και να βάλει «φωτιά στα τόπια», που λέγανε παλιά…

Το μαύρο σκοτάδι

Ευκαιρίας δοθείσης, έχει ακούσει κανείς τι έχει γίνει με εκείνο το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το οποίο στις ημέρες του (όταν δηλαδή γινόταν συζήτηση για την κατάθεσή του στη Βουλή) παραλίγο να βάλει… μπουρλότο στα θεμέλια της τρικομματικής κυβέρνησης; Τελικά ήρθε το μαύρο στην ΕΡΤ που έδωσε τη λύση με την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, το νομοσχέδιο κατατέθηκε στη Βουλή, και μάλιστα πέρασε και τις διαδικασίες από την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή. Στην Ολομέλεια όμως δεν έφτασε ποτέ. Το έφαγε – και αυτό – το μαύρο σκοτάδι…

Και ντιμπέιτ και Τσάμπιονς Λιγκ

Επιτέλους θα δούμε να ξεδιπλώνονται οι (ανεξάντλητες) αρετές του Τσίπρα, για να κλείσουν τα στόματα μερικών μερικών που εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι ο πρόεδρος Αλέξης είναι ένα ημιμαθές κατασκεύασμα των μίντια – θέση την οποία φυσικά και καταγγέλλω. Διότι ο πρόεδρος προτίθεται να μετάσχει σε τρία διαφορετικά τηλεοπτικά ντιμπέιτ με τους αντιπάλους του στην κούρσα για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης: ήτοι τον Ζαν – Κλοντ Γιούνκερ του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, τον Μάρτιν Σουλτς εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και τον Γκι Φέρχοφστατ του Κόμματος των Ευρωπαίων Φιλελευθέρων.

Το πρώτο ντιμπέιτ θα μεταδοθεί στις 15 Μαΐου – προσέξτε με, παρακαλώ – από τη… ΝΕΡΙΤ (αίσχος! σημειώνω), αλλά δεν φταίει αυτός, ευθύνεται το γεγονός ότι το οργανώνει η EBU, άρα τι να κάνει ο άνθρωπος; Να πει δεν έρχομαι γιατί θα μου βάλει χέρι η Ζωή «έχω δώσει αγώνες για την ΕΡΤ» Κωνσταντοπούλου ή ο Καλφαγιάννης; Δεν γίνεται.

Για την ιστορία του πράγματος αναφέρω ότι το δεύτερο ντιμπέιτ θα πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο και θα το οργανώσουν τα ευρωπαϊκά συνδικάτα, ενώ το τρίτο στις Βρυξέλλες από το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο. Τέλεια, θα τα βλέπουμε εναλλάξ με το Τσάμπιονς Λιγκ…

Ποιος πληρώνει τους καφέδες;

Παρακολουθώ αυτή τη γελοία δημόσια συζήτηση που εξελίσσεται αναφορικά με το κυλικείο της Βουλής και το αν πρέπει ή όχι να πληρώνουν τους καφέδες ή τα νερά οι βουλευτές. Τη θεωρώ εντελώς αναξιοπρεπή αυτή τη συζήτηση και πολλαπλά αποπροσανατολιστική. Το πρόβλημα του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα είναι αν η Βουλή ανάμεσα στα άλλα πληρώνει και 10.000 ευρώ ετησίως για καφέδες των βουλευτών ή το πώς θα εξασφαλιστεί η ανεπηρέαστη από κάθε εξωγενή παράγοντα λειτουργία του νομοθετικού έργου;

Φρονώ, δηλαδή, ότι θα ήταν πιο χρήσιμο οι συζητήσεις του Προέδρου της Βουλής και των εκπροσώπων των κομμάτων να αναλώνονταν σε ουσιαστικά πράγματα, όπως αυτό που προανέφερα, και λιγότερο σε ανοησίες και λαϊκισμούς του τύπου «κόψτε τον καφέ από τους βουλευτές». Να το πω πιο απλά: με το πώς θα κοπεί το μαύρο πολιτικό χρήμα θα γίνει κάτι ή….

Καμία επαφή με την πραγματικότητα
Η αμηχανία του «συστημικού» πολιτικού… συστήματος, τόσο αποκαλυπτική μπροστά στα στοιχεία που δίνουν οι δημοσκοπήσεις μόλις δύο μήνες προ των εκλογών, είναι ίσως πολύ σημαντικότερη από αυτά τα ίδια τα ευρήματα των ερευνών. Διότι φανερώνει ότι το σύνολο σχεδόν των κομμάτων που σήμερα αποτελούν τον πολιτικό χάρτη της χώρας αδυνατούν να εξηγήσουν τη ρευστή εικόνα που καταγράφεται και η οποία καθιστά απαγορευτική κάθε είδους πρόβλεψη για το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών – τόσο καθοριστικό για τη συνέχεια και για τις εξελίξεις στη χώρα.
Είναι δε τόσο έκδηλη αυτή η αμηχανία ώστε η μεν συγκυβέρνηση δείχνει να εναποθέτει τις ελπίδες της σε κάποια αφανή επί του παρόντος μεταστροφή της πλειοψηφίας των πολιτών υπέρ της, η οποία πλειοψηφία αιφνιδίως θα δεχθεί – μέσα στο δίμηνο που ακολουθεί – ότι η κυβέρνηση πράττει το σωστό στη διαχείριση της κρίσης, άρα πρέπει να επιβραβευθεί στις κάλπες.
Η δε αντιπολίτευση, και ειδικά η αξιωματική, όταν δεν επιτίθεται – κλασικά – στις εταιρείες δημοσκοπήσεων ότι «μαγειρεύουν» τις δημοσκοπήσεις διότι είναι μέρος του συστήματος και απόλυτα εξαρτώμενες από τα κρατικά κονδύλια (μιλάμε για κανονικό ανέκδοτο στην παρούσα φάση…), ισχυρίζεται ότι διαθέτει δικές της έρευνες από τις οποίες προκύπτει ισχυρό προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ κατά το δοκούν: 5, 6, 7, 8 μονάδες και πάει λέγοντας…
Λυπάμαι, αλλά η δική μου γνώμη είναι ότι και οι δύο έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Οταν το 40% των πολιτών εμφανίζεται αναποφάσιστο, είναι φανερό ότι τίποτε ή σχεδόν τίποτε από το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να τους δώσει μια πραγματική, αληθοφανή, και εν τέλει βιώσιμη λύση για την απαλλαγή τους από την τραγωδία που βιώνουν οι ίδιοι – και στο σύνολό του ο τόπος. 
Και επειδή στις σχεδόν τέσσερις δεκαετίες που είμαι δημοσιογράφος έχω παρακολουθήσει πλήθος εκλογικών αναμετρήσεων και γνωρίζω – νομίζω, τουλάχιστον – καλά τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος παραμονές εκλογών, με την έννοια ότι μπορώ να πιάσω τα «σημάδια», αυτή τη φορά δηλώνω πλήρη αδυναμία. Διότι δίπλα στην παραδοσιακά χαλαρή ψήφο των ευρωεκλογών έρχονται να ορθώσουν το ανάστημά τους η επιφυλακτικότητα, η απόρριψη, η καχυποψία, που θεωρώ ότι ανατρέπουν κάθε κομματικό σχεδιασμό. Και όποιος διαφωνεί ας ρίξει μια ματιά στα δημοσκοπικά ευρήματα για Το Ποτάμι του Θεοδωράκη – ας εξετάσει το «φαινόμενο», γιατί περί φαινομένου πρόκειται, και ας βγάλει τα συμπεράσματά του…