[Προβολείς] Κάθε μέρα τ’ Αγιαννιού

Δεν γίνεται να μαντέψω τι θα μεσολαβήσει μέχρι να τυπωθούν αυτές οι γραμμές. Νομίζω όμως ότι το μαλαισιανό αεροπλάνο και η κακή του μοίρα ήρθε για να απελευθερώσει μαγικές δυνάμεις μέσα μας. Τα κινητά τηλέφωνα που συνεχίζουν να χτυπούν και οι συγγενείς που περιμένουν στο ακουστικό τους είναι κάτι που μπορεί να συμβεί και σε λιγότερο απελπιστικές συνθήκες. Το μέσον, άπαξ και λειτουργεί, υποκαθιστά την επικοινωνία,  την κάνει να μοιάζει εφικτή, ερήμην της διαθεσιμότητας ή της δυνατότητας του άλλου να ανταποκριθεί και να την εκπληρώσει. Το ίδιο σκέφτομαι όταν διαβάζω τα λιγομίλητα ιατρικά ανακοινωθέντα για τον Σουμάχερ ή για τους αγνοούμενους της μιας και της άλλης ιστορικής θηριωδίας. Από εδώ σιτίζεται η ελπίδα, η προσπάθεια, η άρνηση (τις πιο πολλές φορές) να παραδεχτείς το αποτρόπαιο. Δεν θέλω να σας μαυρίσω την ψυχή. Τα λέει καλύτερα το διήγημα του Χρήστου Χριστοβασίλη «Ο γυρισμός του ξενιτεμένου». Η κάκω – Μήτραινα, η Ηπειρώτισσα, σαράντα χρόνια περίμενε τον γιο της από την Αμερική αλλά ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Στον τεσσαρακοστό χρόνο απάνω, ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, πήγε εκεί που τον είχε αποχαιρετήσει κι έμπηξε τις φωνές, «Γιάννη – ωωωωρέ Γιάννη». Το θαύμα έγινε αλλά ο γέροντας που φάνηκε δεν ήταν ακριβώς ο ίδιος με το παιδί που χάθηκε. Ο χρόνος παίρνει, ο χρόνος δίνει τις απαντήσεις.