[Προβολείς] Εγώ η Λασκαρίνα

Για κάποιο παραστράτημα, για μια παλιοαιτία δεν μπόρεσα να πάω στο Εθνικό και να. Κατεβαίνει άρον άρον και εκτός προγραμματισμού η παράσταση του Πιραντέλο, πριν προλάβει να αποσβέσει, πριν προλάβουμε κι εμείς να διαπιστώσουμε αν έχει δίκιο η κριτική που αποθεώνει τον είκοσι έξι ετών σκηνοθέτη Δημήτρη Καραντζά ή αν είναι καλύτερο να πρυτανεύσει η αισθητική ΥΕΝΕΔ έτσι όπως την είδαμε, έγχρωμη και ξετσίπωτη στην εναρκτήρια παράσταση της νέας διεύθυνσης. Καμπανέλλης ήτανε θαρρώ αλλά μπορεί και να ήταν Καμπάνης – Μακρίδης. Συμβαίνουν ανησυχητικά πράγματα αυτό το διάστημα στην πρώτη σκηνή της χώρας, αλλά ο υπουργός Παναγιωτόπουλος είναι άτομο παροιμιώδους αταραξίας.    

Αλήθεια, τι απέγινε εκείνος ο μαγκιώρος υπουργός Πολιτισμού της πρώτης περιόδου Σαμαρά, Πυργιώτης στην καταγωγή, Τζαβάρας τ’ όνομά του; Αυτός που έμεινε ίσα ίσα για να μας αφήσει αμανάτι τη νέα διοίκηση του Εθνικού και μετά τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι; Ανάψτε, βρε παιδιά, κανά φως να βλέπουμε πού πάμε. Τόσες ροκοκό πλαφονιέρες έχει το ιστορικό κτίριο Τσίλερ. Γιατί να μην ξέρουμε κι εμείς, οι πτωχοί καταναλωτές θεατρικής τέχνης, πού στο καλό πάνε τα λεφτά και η τιμή μας; Αν θέλαμε Μπάντμιντον το είχαμε, Δελφινάριο επίσης. Αν πάλι θέλαμε ΚΑΠΗ στην πλατεία, πουλμανατζήδες στα εκδοτήρια και φωνασκούντα σχολεία στο φουαγέ και απ’ αυτά είχαμε αλλά εκείνα τα χρόνια μας ξίνιζε, βλέπεις, η Ντενίση.