[Στίγμα] Τα ντεπόν και ο gladiator

Τελείωσε. Αυτό ήταν. Το σχέδιο «ντεπόν θα βρίσκεις πλέον και στα σουπερμάρκετ» δεν υπάρχει πια. Αρκεσε ένας σκληρός καβγάς την Τρίτη το βράδυ στο υπουργείο Οικονομικών, στο γραφείο του Γιάννη Στουρνάρα, μεταξύ εκείνου του Πολ «είμαι ο κουμανταδόρος της τρόικας» Τόμσεν και του Αδωνη «αφήστε με ρε παιδιά να ξεσπάσω μπροστά στις κάμερες» Γεωργιάδη (μεγάλη φωτογραφία), για να υποχωρήσει (!!!) η τρόικα στην απαίτησή της. Ετσι τα ντεπόν και όλα τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα θα εξακολουθήσουν να πωλούνται από τα φαρμακεία. Είχε προηγηθεί ένας απίστευτης ωραιότητας «διάλογος» μεταξύ των δύο, στη διάρκεια του οποίου ο Αδωνις χρησιμοποίησε επιχειρήματα επιπέδου συνοικιακού μπακάλικου, με σαλάμια και τέτοια:

– Δε μου λες, Πόουλ, από σαλάμι ξέρεις; του είπε. Γιατί εάν ξέρεις, τότε θα γνωρίζεις ότι εάν φας αμέσως ολόκληρο το σαλάμι είναι πολύ πιθανόν να πεθάνεις. Ενώ εάν το κόψεις σε φέτες και το τρως σιγά σιγά το απολαμβάνεις. 

Ο διάλογος που εν πολλοίς καταγράφηκε από τον συνάδελφο του πάνω ορόφου «Βηματοδότη», είχε και συνέχεια: τσαντισμένος ο Αδωνις, και αφού είχε πει όσα είχε πει στον Πολ, σηκώθηκε να φύγει, αφήνοντας πίσω του τον Στουρνάρα, τον Χατζηδάκη, τον Σκόδρα, τον Παπασταύρου κ.ά. σε φάση… αλαλίας.

Πριν ανοίξει την πόρτα, τον πρόφτασε ο Πολ, ο οποίος του ζήτησε να μην πάρει τοις μετρητοίς τα «δεν κάνεις τίποτε» που του έλεγε συνεχώς.

– Πώς να μην τα πάρω; ρώτησε ο Αδωνις. Σε μένα απευθυνόσουν…

Πάνω που έδιναν τις (αμοιβαίες) εξηγήσεις, σηκώθηκαν από το τραπέζι και οι άλλοι δύο τροϊκανοί, ο Μορς και ο Μαζούχ. Πλησίασαν και αυτοί τους δυο άνδρες, χαιρέτησαν τον μαχητικό Αδωνη, και επέστρεψαν στο τραπέζι για τη συνέχιση της διαπραγμάτευσης. Είναι gladiator ο άνθρωπος, τελεία και παύλα…

Ρώτησα χθες έναν από αυτούς που έμειναν πίσω στη σύσκεψη για ποιον λόγο η κυβέρνηση επιμένει τόσο να μείνουν τα ντεπόν, τα πονστάν και τα υπόλοιπα στα φαρμακεία και να μην πωλούνται στα σουπερμάρκετ φθηνότερα. Ιδού τι μου απάντησε:

Το σωστό, να λέγεται…

Αγόρι του πνεύματος και της τέχνης

Η στήλη, της οποίας ο διαχειριστής σεμνύνεται να αναφέρει πως κατά το (παραγωγικό) παρελθόν του έχει συγγράψει πέντε βιβλία, καλωσορίζει στον κόσμο του πνεύματος και της τέχνης το αριστερό αγόρι Αλέξη. Και ιδιαιτέρως χαιρετίζει ως παρήγορο το γεγονός ότι δεχόμενος χθες ορισμένους συγγραφείς στο γραφείο του, τάχθηκε υπέρ της διατήρησης της ενιαίας τιμής του βιβλίου, δηλώνοντας ταυτοχρόνως ότι «ο πολιτισμός δεν είναι υπό διαπραγμάτευση».

Θέλω να ελπίζω ότι μετά τη χθεσινή συνάντηση με τους πνευματικούς αυτούς ανθρώπους, θα ενημερώθηκε ότι πλην των κόμικς τύπου «Αστερίξ» και «Λούκι Λουκ», υπάρχουν και λογοτεχνικά βιβλία στα οποία μπορεί να εντρυφήσει προκειμένου να βελτιώσει τα ελληνικά του…

Διαψεύδει τα περί «Ηγερίας»

Ωστόσο το talk of the town νέο της χθεσινής ημέρας είναι το 5,7% που έδωσε στο Ποτάμι του φίλου Σταύρου (Θεοδωράκη) η πρώτη σοβαρή μέτρηση που διενεργήθηκε (Alco, για την ιστοσελίδα Newsit.gr). Και φυσικά η παρατεινόμενη εξάχνωση του ΠαΣοΚ – διαδικασία την οποία θεωρώ περίπου δικαιολογημένη, δεδομένων και των σοβαρών ασχολιών του «υπό τετραπλήν πλέον ιδιότητα» προέδρου του κόμματος, Βαγγέλη: με την Κριμαία να ασχοληθεί ο άνθρωπος ή με τις νομαρχιακές; Τι να πρωτοκάνει; Οχι πείτε μου…

Επανέρχομαι όμως στην… κοίτη του «ποταμού», διότι ενώ ο φίλος Σταύρος έχει πάρει πάνω του όλο το εγχείρημα, ύπουλη φημολογία περιέρχεται ανά τας οδούς και τα ρύμας, ότι πίσω του, σε ρόλο Ηγερίας, βρίσκεται η Αννα «είμαι παντού δικτυωμένη» Διαμαντοπούλου.

Οπως ήταν φυσικό, της μετέφερα τις φήμες στις οποίες και εγώ προσέκρουσα, περιερχόμενος τα καφέ της μικρής μας πόλης. Ηταν κατηγορηματική.

Δεν κάνει τίποτε…

Η επανάσταση μπορεί να περιμένει

Εμένα αυτός ο κύριος Σταθάκης (μικρή φωτογραφία) του ΣΥΡΙΖΑ – ελπίζω να μην παρεξηγηθώ… πολύ – μου αρέσει. Δηλαδή τι μου αρέσει σε αυτόν; Οτι δεν παραμυθιάζει (τον κόσμο) και δεν παραμυθιάζεται (με την εξουσία). Χθες στη Θεσσαλονίκη έβαλε τέλος και σε έναν ακόμη μύθο: ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση θα καταργήσει (αφού σκίσει το Μνημόνιο σε δημόσια τελετή στο Σύνταγμα) τη δανειακή σύμβαση. Τι είπε ο άνθρωπος; «Είναι απόλυτα σαφές, δεν θα επαναδιαπραγματευθούμε το Μνημόνιο, θα επαναδιαπραγματευθούμε τη δανειακή σύμβαση (…) Επιζητούμε μία λύση βιωσιμότητας του χρέους, επιζητούμε μία αναστολή τριών χρόνων, έως ότου η οικονομία επιστρέψει σε ρυθμούς ανάπτυξης και μία μεγάλη αναδιάρθρωση του χρέους σε βάθος χρόνου».

Ητοι σύντροφοι… η επανάσταση μπορεί να περιμένει!

Προχωρημένες συζητήσεις

Ποιος είπε ότι έχουν διακοπεί ολοσχερώς οι σχέσεις μεταξύ ΠαΣοΚ και ΔΗΜΑΡ; Εγώ μαθαίνω ότι τα δυο κόμματα έχουν προχωρημένες συζητήσεις – σε επίπεδο… τεχνικών εμπειρογνωμόνων, όπως θα ανέφερε και κάθε σοβαρό ανακοινωθέν που σέβεται το όνομά του – για την υποστήριξη κοινών υποψηφίων στις περιφερειακές εκλογές.

Στο πλαίσιο αυτών των συζητήσεων έχει επιτευχθεί ήδη η υποστήριξη του υποψηφίου Γιώργου Ζάψα στην Περιφέρεια Ηπείρου και του καθηγητή καρδιοχειρουργού Νίκου Τσιλιμίγκα στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Και βρίσκονται σε εξέλιξη αναζητήσεις (όχι πάντως μέσω του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού) για την ανεύρεση προσώπου που θα τεθεί υποψήφιος στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Οπου ούτε το τοπικό ΠαΣοΚ ούτε η τοπική ΔΗΜΑΡ θέλουν να βλέπουν ζωγραφιστό τον περίφημο Τατούλη με τα συνέδρια με λεφτά του ΕΣΠΑ στο «Costa Navarino» (δεν ξεχνάω εγώ Πέτρο μου, με τίποτα…).

Στα γλιστερά μονοπάτια της διάσπασης

Αλλά εμένα η σταθερή μου αγάπη, έρωτας κανονικός, είναι οι 58. Οπως ενημερώθηκα εγκύρως από στέλεχος της πρωτοβουλίας, παρά τη συμμετοχή και την ομιλία του καθηγητή Βούλγαρη στο αυριανό φόρουμ της Ελιάς στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, η άρνηση του ιδίου και όσων συμπίπτουν με τις απόψεις του να συμμετάσχουν και στις εκλογικές διαδικασίες του εγχειρήματος, οδηγεί τους 58 στα γλιστερά μονοπάτια της διάσπασης. Κατά το κορυφαίο στέλεχος που μου ζήτησε να μην το κατονομάσω, οι πρωτοβουλίες της… πρωτοβουλίας σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Χανιά, Αρτα, Κω, Βόλο, Πειραιά, Δυτική Μακεδονία ετοιμάζονται να δημοσιοποιήσουν κείμενο με το οποίο θα γνωστοποιούν τη συμμετοχή τους στις διαδικασίες και τη διαφωνία τους με τον καθηγητή Βούλγαρη.

Κακό χωριό τα λίγα σπίτια, δεν λένε; Ε, ναι, το λένε!