[Προβολείς] Κωπαΐδα mon amour

Το πρώτο σχέδιο αποξήρανσης καταρτίστηκε το 1834 από γερμανούς μηχανικούς. Σβιν και σβιν τα κουνουπάκια, βρεκεκέξ τα βατραχάκια, πέρασαν δέκα χρόνια κι ακόμα τίποτα. Το 1844 η υπόθεση ανατίθεται σε γάλλο μηχανικό όστις δύο χρόνια αργότερα εκπονεί νέο σχέδιο και ύστερα από δέκα χρόνια το ελληνικό κράτος υπογράφει τη σύμβαση, ουφ. Εν τω μεταξύ σβιν σβιν τα κουνουπάκια, βρεκεκέξ τα βατραχάκια, πέρασαν άλλα οχτώ χρόνια. Εφτά χρονάκια μετά τα οχτώ που σας έλεγα, υπογράφεται νέα σύμβαση με άλλη εταιρεία και επιτέλους εξηράνθη η λίμνη μέχρι τον πάτο. Ελα όμως που δεν της είχαν πάρει σωστά μέτρα κι έτσι, αλλού το μπατζάκι, αλλού ο καβάλος κι αλλού το ρέλι της σκελέας, για να μη σας τα ξαναπολυλογώ μέσα σ’ έναν χρόνο η λίμνη ξανάγινε λίμνη και σβιν σβιν τα κουνουπάκια, βρεκεκέξ τα βατραχάκια κ.ο.κ.

Δέκα χρόνια αργότερα ανέλαβε άλλη εταιρεία η οποία παρέδωσε το έργο σε χρόνο ρεκόρ, ήτοι τριάντα έξι χρόνια παρά κάτι μέρες. Ελπίζω να μη σας ζαλίσω το φρόνημα αν προβώ σε κάποιους εκ του προχείρου παραλληλισμούς. Είναι όμως τέτοια η φύσις των γεγονότων που με αναγκάζουν να φανώ σκληρή. Εάν η υπόθεση Βουδούρη τραβήξει σε μάκρος όσο η ιστορία της Κωπαΐδας και ο εξ αυτής κορακοζώητος οργανισμός, τότε ζήτω που ξαναγίναμε εσείς κουνούπια κι εγώ καταπράσινη και γουρλομάτα.