[Ανάλυση] Πόθοι και πάθη κάτω απ’ τα λιόδεντρα

Σε ποιον ανήκει η Ελιά; Η Κεντροαριστερά θα μπορούσε να είναι σαν δέντρο που ρίζωσε στη μεθόριο δύο χωραφιών, με αποτέλεσμα να το διεκδικούν αμφότεροι οι κτηματίες εκατέρωθεν. Με μόνη διαφορά ότι οι δυνάμει διεκδικητές είναι τρεις. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος για λογαριασμό του ΠαΣοΚ. Οι 58 τιμαριούχοι του συνώνυμου πολιτικού εγχειρήματος. Και ο Φώτης Κουβέλης αν και όχι με συνέπεια, αφού καμιά φορά ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ στρέφει το βλέμμα προς τον κάμπο εξ αριστερών.

Ωστόσο, η διχογνωμία για τη σταυροδοσία στις ευρωεκλογές, ιδίως δε τα «μούτρα» και η δυσφορία πολλών εκ των 58, ανέδειξαν ακριβώς αυτό: τη διάθεσή τους να έχουν εκείνοι τη νομή του ελαιόδεντρου – συγγνώμη του κεντροαριστερού εγχειρήματος. Μάλιστα, η δυσθυμία προκύπτει παρά το γεγονός ότι ο έλεγχος παραδίδεται διά της σταυροδοσίας στο εκλογικό σώμα που μπορεί πλέον να εκφραστεί πιο άμεσα. Είναι κάτι όμως που αφαιρεί τη δυνατότητα χειρισμών και διαπραγμάτευσης από το πολιτικό προσωπικό. Κι αυτό φαίνεται ότι ενοχλεί πολύ περισσότερο τους μικρομεσαίους των 58 από τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο ή τον Λοβέρδο. Λογικό. Οι 58 δεν ήταν παγιωμένο πολιτικό μαγαζί. Υβριδικό ήταν – ένα do tank, όχημα πράξης, που φιλοδοξούσε να λειτουργήσει καταλυτικά και, πάντως, όχι χωρίς στοιχείο ωφελιμισμού εκείνων που το επάνδρωναν. Ως γνωστόν, η πολιτική ούτε με την αγιαστούρα γίνεται, κατά τη φράση του Γιώργου Σεφέρη, ούτε ανυστερόβουλα.

Το συμπέρασμα είναι ότι δεν μπορεί πια να διεξάγεται εύκολα η πολιτική – με διάφορες διευθετήσεις – στο ρετιρέ. Ή μάλλον μπορεί αν κάποιος είναι αρχηγός κόμματος – όπως φάνηκε με τη συμφωνία Σαμαρά – Βενιζέλου που έφερε τα πάνω – κάτω. Διαφορετικά, η βουτιά στη βάση – γιατί τι άλλο είναι η σταυροδοσία στις ευρωεκλογές; – εμποδίζει τα παιχνίδια κορυφής. Οι 58 λοιπόν βρέθηκαν σε ένα γήπεδο που ξαφνικά μεγάλωσε και, με όρους ποδοσφαίρου, δεν κλείνουν 16άδα. Δεν μπορούν – δεν μπορούσαν ποτέ – να κατέβουν μόνοι τους. Δεν μπορούν όμως και να καπελώσουν το ΠαΣοΚ με το άλλοθι ότι διευκολύνουν την ηγεσία σε περίπτωση που το αποτέλεσμα δεν είναι καλό ή ότι ανανεώνουν το προφίλ του με στελέχη από μια κίνηση πολιτών. Το χειρότερο είναι ότι το ΠαΣοΚ δεν είναι καν υποχρεωμένο να πάει σε κεντρική συμφωνία. Ακόμη και να τσιμπολογήσει θα μπορούσε κάποιους από τους 58 για να τους βάλει στη λίστα του – κι όποιος βγει!

Η σταυροδοσία λοιπόν αποκάλυψε προθέσεις και ματαίωσε επιθυμίες. Υπενθύμισε επίσης ότι η πολιτική είναι μαζικό σπορ – όπως και το ότι είναι η προσφυγή στον πολίτη που δίνει πολλές φορές την πιο εύλογη λύση. Επί της ουσίας τα δεδομένα της διαπραγμάτευσης αλλάζουν – ή μάλλον δεν μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση. Ο Βενιζέλος απεγκλωβίστηκε από τη διάθεση των πασοκικών στελεχών να οχυρωθούν πίσω από τα κομματικά τείχη, όπως και από τις σκοπιμότητες – αλλά και τις προσωπικές φιλοδοξίες – πολλών εκ των 58. Η Κεντροαριστερά γίνεται υπόθεση της βάσης, με την πιο διερυμένη έννοια που μπορεί να έχει αυτό, αφού αφορά το εκλογικό σώμα σε εθνική διάσταση.  Κάτι που σημαίνει ότι η πολιτική βγαίνει έξω στον δρόμο.