[Ιστορίες] Απλές κουβέντες

Προ εβδομάδας, ανέβηκε σε ιστότοπο που συνδέεται με τους Ταλιμπάν βίντεο που έδειχνε μαχητές να επιδεικνύουν έναν σκύλο «αιχμάλωτο πολέμου». Ηταν ένα βελγικό μαλινουά, ράτσα που χρησιμοποιείται για τον εντοπισμό εκρηκτικών. Εκπρόσωπος των Ταλιμπάν υποστήριξε πως ο «Συνταγματάρχης» αιχμαλωτίστηκε στο Αφγανιστάν έπειτα από μάχη με τις συμμαχικές δυνάμεις στις 23 Δεκεμβρίου. Στο βίντεο φοράει στρατιωτικό γιλέκο, οι Ταλιμπάν λένε πως έφερε GPS και θριαμβολογούν πως «είναι πολύ σημαντικός για τους Αμερικανούς» – παρότι τελικά μάλλον ανήκε σε μονάδα των βρετανικών ειδικών δυνάμεων. Είναι ο πρώτος τετράποδος όμηρος που χρησιμοποιείται στον πόλεμο της προπαγάνδας. Το βίντεο έγινε viral, τα σόσιαλ μίντια πήραν φωτιά, αμερικανικά και ευρωπαϊκά Μέσα αναμετέδωσαν την ιστορία του αιχμαλώτου με το θλιμμένο βλέμμα. Αλλά όλο αυτό το ενδιαφέρον ενόχλησε κάποιους. Τον Μπράιαν Βαν Ριτ, για παράδειγμα, που εξέφραζε χθες στο Ατλάντικ τον θυμό του που ο κόσμος ασχολείται τόσο πολύ με έναν σκύλο την ώρα που ένας άνθρωπος, ο αμερικανός λοχίας Μπόουε Μπέργκνταλ, κρατείται όμηρος στο Αφγανιστάν ή το Πακιστάν από το 2009.

Την Κυριακή, οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου της Κοπεγχάγης θανάτωσαν με μια σφαίρα στο κεφάλι μια υγιή νεαρή καμηλοπάρδαλη, τον Μάριους. Κατόπιν προχώρησαν σε αυτοψία του ζώου μπροστά σε πολυπληθές κοινό, περιλαμβανομένων και πολλών παιδιών. Το έκοψαν κομμάτια, δημοσίως πάντα, που τα πέταξαν στα λιοντάρια. Αγνόησαν και τις χιλιάδες υπογραφές διαμαρτυρίας και τις προτάσεις άλλων ζωολογικών κήπων να πάρουν τον Μάριους. Εκριναν πως τα γονίδιά του δεν ήταν επαρκώς ενδιαφέροντα – τελεία. Η ιστορία και κυρίως οι εικόνες σόκαραν. Αλλά όλος αυτός ο σάλος ενόχλησε κάποιους. Τον Μπαστιάν Παριζό, για παράδειγμα, που εξέφραζε χθες στο Νουβέλ Ομπζερβατέρ την αγανάκτησή του που ο κόσμος ασχολείται τόσο πολύ με μια καμηλοπάρδαλη την ώρα που «οι άστεγοι αυξάνονται στους δρόμους», «γυναικόπαιδα σκοτώνονται σε συγκρούσεις για τις οποίες δεν ευθύνονται» και γενικά «ο ανθρώπινος πόνος γίνεται καθημερινά πιο ορατός».

Γνωστό και παλιό το επιχείρημα. Με όποια αναφορική πρόταση και αν ξεκινάει, καταλήγει πάντα στην αγανακτισμένη ερώτηση «…κι εσείς ασχολείστε με τα ζώα;!». Επειδή όμως αυτή είναι μια ταπεινή στήλη και όχι χώρος να εξηγείται ματαίως η μη επιλεκτική έννοια της «ανθρωπιάς» σε όλους εκείνους τους υποκριτές που στην πραγματικότητα δεν δίνουν δεκάρα ούτε για τα ζώα ούτε για «τα-κακόμοιρα-παιδάκια-που-πεθαίνουν», η απάντηση είναι απλή: «Ναι».