Περιπέτεια στην Αλάσκα

Είναι ένα σαπισμένο λεωφορείο, χωμένο μέσα στην άγρια φύση της Αλάσκας, σκουριασμένο από τον χρόνο, στοιχειωμένο από τη μνήμη ενός ανθρώπου που άφησε εκεί την τελευταία του πνοή. Ο μόνος τρόπος πρόσβασης είναι η διάβαση από «το μονοπάτι του Πανικού» και η διάσχιση του συχνά θανατηφόρου ποταμού Τεκλανίκα.  Παρ’ όλα αυτά το Μαγικό Λεωφορείο μαγνητίζει επισκέπτες από κάθε άκρη του κόσμου. Και κάποιοι από αυτούς, αναζητώντας να πατήσουν στα χνάρια του Κρις Μακάντλες, τελικά διακινδυνεύουν την ίδια τους της ζωή. «Είναι σαν κάτι από μέσα τους να τους διατάζει να φτάσουν στο λεωφορείο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να θέλει κάποιος να ακολουθήσει τα ίχνη ενός ανθρώπου που πέθανε επειδή ταξίδεψε απροετοίμαστος», αναρωτιέται ένας από τους δασοφύλακες, οι οποίοι κάθε χρόνο οργανώνουν επιχειρήσεις διάσωσης για να γλιτώσουν τους επισκέπτες από τα φουσκωμένα νερά του ποταμού. Το 2010 η 29χρονη Κλερ Ακερμαν, μια φιλόδοξη προσκυνήτρια, έχασε τη ζωή της στο ποτάμι.

Αυτοί που ψάχνουν το Μαγικό Λεωφορείο δεν αντιλαμβάνονται τον Μακάντλες ως κάποιον που «απλώς πέθανε», αλλά ως κάποιον που «πραγματικά έζησε». Το 1990 ο Κρίστοφερ Μακάντλες απέρριψε τον σύγχρονο τρόπο ζωής, εγκατέλειψε τη γενέτειρά του Βιρτζίνια και ξεκίνησε για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή στην Αλάσκα, η οποία συχνά προσελκύει ταξιδευτές που αναζητούν το άγνωστο. Χωρίς πυξίδα, χάρτη και χρήματα, ο 24χρονος Κρις (αυτοπαρουσιαζόταν ως «Αλεξ, ο τέλειος πλάνης») ήταν εξοπλισμένος μόνο με ένα τουφέκι, 4,5 κιλά ρύζι και βιβλία του Λέοντος Τόλστοι και του Τζακ Λόντον. Τα τελευταία λόγια που απηύθυνε σε άνθρωπο ήταν: «Δεν θέλω να ξέρω τι ώρα είναι. Ούτε τι μέρα είναι ούτε πού είμαι. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει σημασία». Στις 6 Σεπτεμβρίου 1992 βρέθηκε πεθαμένος από ασιτία, κουκουλωμένος στον υπνόσακό του μέσα στο λεωφορείο 142, το οποίο αποτελούσε γι’ αυτόν μόνιμη κατοικία. Επειτα από έναν χρόνο οι περιπέτειες του Μακάντλες αποτυπώθηκαν στο βιβλίο «Into The Wild» από τον Τζον Κρακάουερ, και το 2007, με τον ίδιο τίτλο, μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη από τον ηθοποιό Σον Πεν.

Εκτοτε ολοένα και αυξάνονται αυτοί που ταξιδεύουν στην Αλάσκα με σκοπό να φωτογραφιστούν έξω από το λεωφορείο ή να κατασκηνώσουν εκεί, ακόμα και να στερηθούν τροφή, αντιγράφοντας την ασκητική ζωή του Κρις. «Για τους πιο παθιασμένους από αυτούς η εμμονή τους με τον Μακάντλες θυμίζει θρησκεία. Τον εξιδανικεύουν. Κάποιες φράσεις που σημειώνουν στο ημερολόγιο (που έχει τοποθετηθεί στο λεωφορείο για τους επισκέπτες) είναι ανατριχιαστικές».

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ. Οι κάτοικοι της περιοχής πολλές φορές αντιδρούν έντονα στον εκθειασμό ενός ανθρώπου που στα μάτια τους είναι είτε «σχιζοφρενής» είτε «άπειρος» ή «αυτοκτονικός». Αλλά σφοδρή κριτική έχουν δεχθεί και οι «προσκυνητές» του Μακάντλες, που πρόσφατα χαρακτηρίστηκαν από τοπικό δημοσιογράφο «εγωκεντρικοί αστοί Αμερικανοί, οι οποίοι, αποκομμένοι από τη φύση όσο κανένας άλλος λαός στην παγκόσμια Ιστορία, προσκυνούν έναν αυτοκτονικό νάρκισσο».

Ενας από αυτούς, ο Κρις Ινγκραμ, ο οποίος επιχείρησε τη δική του εμπειρία επιβίωσης στην άγρια Αλάσκα, χωρίς να φτάσει στο λεωφορείο, συμπέρανε ότι «η άγρια φύση δεν ενδιαφέρεται για τις ανησυχίες, τις ελπίδες, τις σκέψεις και την ευτυχία σου. Υπάρχει μόνη της, ανεπηρέαστη από τα όνειρα ή τις έννοιες του ανθρώπου».

Ολα είναι δρόμος
Ενας ταξιδευτής, ο οποίος το μόνο σπίτι που γνωρίζει είναι ο δρόμος. Αφοσιωμένος σε έναν αγώνα εξόντωσης του απατηλού εαυτού του
Ο Κρις Μακάντλες σε μια «διακήρυξη ανεξαρτησίας»