[Προβολείς] Και σκλάβα θα μείνω

Εμείς οι φεμινίστριες, που κάναμε κάποτε φύλλο φτερό τους αλγολαγνικούς στίχους της, έχουμε κι εμείς δικαίωμα στην Τζένη Βάνου, και να σας εξηγήσω αμέσως από πού κι ώς πού. Στην πραγματικότητα δεν τη χάσαμε ποτέ από τα μάτια μας, παρά τα χρόνια και τα λόγια τα χαμένα που μας χώρισαν, γιατί συνέτρεχαν λόγοι σοβαροί για να χωρίσουμε. Και πού το ξέρω εγώ αν στο μεταξύ δεν πόθησε να πει κι αυτή τους «Τρεις δολοφόνους» του Χατζιδάκι και το «να σεβαστείς το άβατο να μη με κυνηγάς», στο άκουσμα των οποίων μερακλώναμε εμείς τα κορίτσια της άλλης πλευράς; Εγώ λέω πως το πόθησε και κυρίως πως το εδικαιούτο, αλλά εκείνα τα χρόνια ελάχιστη γενναιότητα υπήρχε στην αγορά. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, η γενναιότητα είναι το πρώτο αγαθό που χάνεται από τα ράφια όταν γύρω τριγύρω σφίγγουν τα πράγματα.

Ντάλα Μεταπολίτευση τη φωτογράφισα σε μια σούδα στην Πλάκα. Ψυχή στο μαγαζί. Κόλλησα το αριστερό μου προφίλ στο τζάμι κι έστησα αφτί. «Δεν ξέρω πού πάω – δεν ξέρω τι κάνω – και τι θ’ απογίνω». Μόνη της τα λέει μόνη της τ’ ακούει, κι από κάτω, όρθιο, ένα γκαρσόνι με παπιγιόν, να απολαμβάνει το πριβέ κοντσέρτο, γιατί η αναδουλειά έχει κι αυτή τα καλά της. Θα το θυμάμαι.