[Κιόσκι] Το ανεξήγητο μίσος

Δεν είναι εύκολο να οριστεί με ακρίβεια η απόσταση που χωρίζει τον ενθουσιασμό από την οργή. Και είναι ακόμη πιο δύσκολο να εντοπιστεί εκείνο το χρονικό σημείο όπου η οργή δίνει τη θέση της πρώτα στην απογοήτευση και έπειτα στην πλήρη παραίτηση. Αυτή συνήθως είναι μια διαδρομή που κάνουν όσοι πίστεψαν κάποια στιγμή σε έναν Μεσσία, σαγηνεύτηκαν από ένα όραμα που έμοιαζε με μαγική λύση και αφέθηκαν να παρασυρθούν από μια ρητορική η οποία καταγγέλλει τους άλλους με την ίδια ευκολία που υπόσχεται τα πάντα.

Μεσσίες αυτού του είδους έχουμε γνωρίσει πολλούς στην Ελλάδα. Στην Ιταλία τον ρόλο του αυτόκλητου Μεσσία παίζει τα τελευταία χρόνια ένας κωμικός από τη Γένοβα. Ο Μπέπε Γκρίλο μετέδωσε τον  άκρατο ενθουσιασμό του στο κοινό του και μοίρασε με απλοχεριά  την άφθονη οργή του. Δεν ήταν νέος. Αλλά ήταν άφθαρτος. Ηταν κάποιος που μπορούσε να καταγγέλλει τους κλέφτες πολιτικούς, να αποδίδει όλα τα δεινά στη διαφθορά τους, να προκαλεί το σύστημα, να υποστηρίζει ότι η δημοκρατία που έχτισε με κόπο η χώρα του μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν είναι δημοκρατία. Και το αμπαλάζ σε όλα αυτά να είναι ένα μεγαλοπρεπές vaffanculo.

Οπως υποψιάζονταν όμως οι πιο επιφυλακτικοί, ο γενοβέζος κωμικός δεν είναι μόνο άφθαρτος. Οταν καις βιβλία – σημειώνει ο Κούρτσιο Μαλτέζε στη Ρεπούμπλικα -, προγράφεις δημοσιογράφους ή καλείς τους οπαδούς σου να γράψουν στο μπλογκ τους τι θα έκαναν στην πρόεδρο της Βουλής μέσα σε ένα αυτοκίνητο, είσαι μόνο ένα πράγμα: φασίστας. Κανένας άλλος χαρακτηρισμός δεν μπορεί να αποδώσει το νόημα αυτών των πράξεων. Γιατί ο φασισμός κινείται πέρα από τους στοιχειώδεις κανόνες συμπεριφοράς, τον πολιτικό  πολιτισμό, την κοινή λογική. Η πρώτη του ύλη είναι το μίσος.

«Στην αρχή συμφωνούσα με τις ιδέες του. Αλλά τώρα βλέπω άλλον έναν πολιτικό που δεν ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα των συμπολιτών του αλλά με ανοησίες. Δεν πιστεύω πια στους πολιτικούς. Είναι όλοι τους ίδιοι. Με τρομάζει η διαβρωτική δύναμη της εξουσίας, αρνούμαι να παρακολουθήσω όλη αυτή τη χυδαιότητα. Εδώ που ζω βλέπω ανθρώπους με δάκρυα στα μάτια να κλείνουν την επιχείρηση που είχαν ανοίξει με τους κόπους και τις θυσίες μιας ζωής. Και ο Γκρίλο τι κάνει; Γράφει αυτά που γράφει στο μπλογκ του!».

Η Ελενα Λαγκουάρντια εισέπραξε τον ενθουσιασμό του Μπέπε Γκρίλο, συμμερίστηκε την οργή του. Αλλά τώρα ο ενθουσιασμός και η οργή έδωσαν τη θέση της στην απογοήτευση και στην πλήρη παραίτηση. Εκείνο που δεν μπορεί να εξηγήσει και – πολύ περισσότερο – να αισθανθεί είναι το μίσος.