[Κιόσκι] Ο δικός μας τρόπος

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να κάνει κανείς τη δουλειά του δημοσιογράφου. Ενας από αυτούς, είναι ο έντιμος τρόπος του Νίκολας Κριστόφ. Ο αρθρογράφος των New York Times δημοσίευσε χθες στο μπλογκ που διατηρεί στην εφημερίδα, μια επιστολή της Ντίλαν Φάροου με την οποία ισχυρίζεται ότι έχει πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από τον Γούντι Αλεν, τον θετό της πατέρα, όταν η ίδια ήταν επτά ετών. Ο Κριστόφ αισθάνθηκε την ανάγκη να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα. Το πρώτο είναι ότι η Μία Φάροου, θετή μητέρα του θύματος, είναι φίλη του. Επειτα, ότι ο Αλεν δεν οδηγήθηκε ποτέ ενώπιον της Δικαιοσύνης γι’ αυτήν την υπόθεση και ότι πρέπει να του αναγνωριστεί το τεκμήριο της αθωότητας. Και τέλος, ότι η καταγγελία είχε προκαλέσει μια έντονη διαμάχη με ισχυρά επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές. Με άλλα λόγια, ο Κριστόφ δημοσιεύει μια επιστολή χωρίς να υιοθετεί ακρίτως το περιεχόμενό της.

Υπάρχει έπειτα ο επίμονος τρόπος του Στιγκ Ντάγκερμαν. Το 1946, ο σουηδός συγγραφέας ζούσε στο Βερολίνο ως ανταποκριτής της εφημερίδας Expressen. Μια ημέρα, υπενθυμίζει ο μεταφραστής του στην επιθεώρηση New York Review of Books, ένας συνάδελφός του τον συμβούλευσε «για το καλό της αντικειμενικής πληροφόρησης, να διαβάζει γερμανικές εφημερίδες αντί να χώνει τη μύτη του στα σπίτια των Γερμανών». Ο λόγος αυτής της όχι και τόσο κομψής υπόδειξης βρισκόταν στη φιλοδοξία του Ντάγκερμαν να καταγράψει την καθημερινή ζωή των πολιτών στην κατεστραμμένη Γερμανία και μάλιστα σε μια εποχή που οι Γερμανοί δεν ήταν καθόλου δημοφιλείς. Ο Ντάγκερμαν, όμως, έκανε τη δουλειά του όπως πίστευε ο ίδιος. Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά που άρθρα που αργότερα θα εκδίδονταν σε βιβλίο υπό τον τίτλο «Γερμανικό φθινόπωρο».

Η επιμονή του, όμως, είχε κόστος. Ο Ντάγκερμαν τέθηκε κατά κάποιον τρόπο σε καθεστώς απομόνωσης από τους υπόλοιπους συναδέλφους του που δεν μπορούσαν να ταυτίσουν κανέναν Γερμανό με θύμα. Η πίκρα του αποτυπώθηκε σε μια επιστολή προς τον συγγραφέα Καρλ Βέρνερ Ασπενστρομ: «Δημοσιογράφος δεν έχω γίνει ακόμη και όπως φαίνεται δεν θα γίνω ποτέ. Μου είναι δύσκολο να συναντώ συναδέλφους που πιστεύουν ότι μια μικρή απεργία πείνας είναι πιο σημαντική από την πείνα των πολλών. Η δημοσιογραφία είναι η τέχνη τού να φτάνεις πολύ αργά το συντομότερο δυνατόν. Δεν θα τα καταφέρω ποτέ».

Στα μέρη μας ενδημεί ένας άλλος τρόπος. Γεννήθηκε από την ανωνυμία του βαθέος Ιντερνετ, αλλά σήμερα δηλητηριάζει και τον παραδοσιακό Τύπο. Είναι συνωμοσιολογικός και ηθικολογικός, καταγγελτικός και εμπαθής, στρατευμένος και φανατικός, δήθεν αποκαλυπτικός αλλά συνήθως ατεκμηρίωτος. Δεν θυμίζει τόσο άσκηση δημοσιογραφίας όσο μια πολιτισμική βαρβαρότητα που θα άφηνε τον Κριστόφ άφωνο και θα πίκραινε τον Ντάγκερμαν ακόμη περισσότερο.