[ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ] Με αφορμή τα κινητά

Το θέμα μοιάζει με παρωνυχίδα αλλά δεν είναι. Υπάρχουν σαφώς άνθρωποι που δεν πηγαίνουν ποτέ στο θέατρο και επομένως όσα πρόκειται να γράψουμε δεν τους αφορούν, ούτε άμεσα ούτε έμμεσα. Ενώ κάθε κείμενο που δημοσιεύεται σε μια εφημερίδα οφείλει, δυνάμει, να ενδιαφέρει τους πάντες. Μακάρι όμως ένα κινητό που ακούγεται να χτυπάει μεσούσης μιας παράστασης να ενοχλούσε μόνο όσους συμβαίνει να το ακούνε.

Η αμέλεια ενός ανθρώπου που έχει ξεχάσει να κλείσει το κινητό του είναι πάντα ενδεικτική μιας γενικότερης αδιαφορίας που θα ταλαιπωρήσει τους άλλους με πολύ πιο οδυνηρό τρόπο σε σχέση με τον φαινομενικά ανώδυνο του άκαιρου κουδουνίσματος. Οι δημόσιες εστίες, όπως είναι τα θέατρα ή οι λογής χώροι καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, συνιστούν τον ασφαλέστερο τρόπο προκειμένου να αποφανθείς για την ποιότητα μιας ιδιωτείας που θέλει να καμώνεται την πολύ καλλιεργημένη και πολύ εκλεπτυσμένη.

ΕΠΙΔΕΙΞΙΟΜΑΝΙΕΣ, φιλοπρωτείες και ένας ναρκισσευόμενος μημουαπτισμός αποκαλύπτουν ότι εσωτερικά δεν έχει μετακινηθεί κανείς ούτε κατά ένα χιλιοστό. Αν και φαίνεται να τον απασχολούν «ανώτερα πνευματικά ενδιαφέροντα», στην ουσία παραμένει τόσο συμφεροντολόγος (δεν το κρύβει άλλωστε) όσο ο πιο αγοραίος στις βλέψεις του άνθρωπος. Η λύσσα για να προβληθεί κανείς σε μια σύναξη 200 ή 300 ανθρώπων που τους ενώνει – υποτίθεται – η τέχνη είναι πολύ πιο εκνευριστική από την ιταμότητα ενός πολιτικού που ολοφάνερα επιδιώκει να κοροϊδέψει χιλιάδες.

Σε ένα γήπεδο ή σε ένα μπουζουξίδικο όσο και αν η ατμόσφαιρα είναι συχνά ζοφερή, είναι τουλάχιστον ειλικρινής. Κανείς δεν υποκρίνεται ότι αυτό που τον ενδιαφέρει είναι οι άλλοι ή η αναζήτηση μιας αλήθειας ουσιαστικής. Ξεκάθαρα και χοντροκομμένα, αλλά και πολύ απλά ταυτόχρονα, τον καθένα τον ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός του και πώς θα περάσει όσο γίνεται καλύτερα. Χωρίς να νοιάζεται και πρωτίστως χωρίς να λέει ότι τον ενδιαφέρει να περνάνε καλά και οι άλλοι, φτάνει να περνάει καλά ο ίδιος, έστω κι αν οι άλλοι δυσανασχετούνε.

Για να καταλάβουμε σε ποιο βαθμό αλλάζουν τα πράγματα δεν χρειάζεται να εντρυφούμε σε εγχειρίδια ή να ακούμε τις ιερεμιάδες των φωστήρων του πνεύματος. Ενα κινητό – μακάρι να ήταν μόνο ένα – που ακούγεται μέσα σε ένα θέατρο αντί για μια μεγάλη ανάγκη μαρτυράει κάτι άλλο: ότι ο κάτοχός του δεν μπορεί να στερηθεί ούτε για ένα λεπτό την προοπτική της επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Δεν αναγνωρίζει στον εαυτό του την εσωτερική «πολυτέλεια» να αλλάξει έστω για δύο ώρες. Φοβάται πως, αν αυτό συμβεί, θα του αμφισβητηθεί η αξία του κόσμου μέσα στον οποίο ζει.

ΕΠΕΙΔΗ ΑΚΡΙΒΩΣ δεν το αντέχει, αφήνει ανοιχτή την «πόρτα» του κινητού ώστε ο κόσμος που το θέατρο θα μπορούσε να του τον ακυρώσει, να έχει ανά πάσα στιγμή το ελεύθερο να ορμήσει μέσα στη ζωή του. Σπάζοντας ταυτόχρονα τη συνέχεια ενός χρόνου όπως μόνο το θέατρο και το βιβλίο μπορεί να τον διασφαλίσουν. Οπως όλα τα φαινομενικώς τυχαία πράγματα έχουν στην ουσία οργανωθεί προ πολλού, έτσι τα συμπτωματικά κουδουνίσματα των κινητών, οπουδήποτε ακούγονται, μαρτυρούν την αδυναμία να αφοσιωθεί ο οποιοσδήποτε ολοκληρωτικά σε κάτι.

Θέλουμε να μας επιβεβαιώνεται διαρκώς η ασυνέχειά μας μέσα σε έναν σπασμωδικό κόσμο ώστε να συμφιλιώνεται με τον κατακερματισμό της ζωής που, αν και μας καταστρέφει, φαίνεται να τον απολαμβάνουμε βαθύτατα.