[Αγιογραφίες] Τσαλιμάκια

ΟΠΩΣ και στο ποδόσφαιρο, έτσι και στην πολιτική η δίψα για ρεβάνς είναι μεγάλη. Μόνο που δεν υπάρχει πάντα ευκαιρία για επαναληπτικό ματς. Στη Γαλλία, ας πούμε, περιμένουν να δουν αν το 2017, όταν στήνονται ξανά οι κάλπες για την προεδρική εκλογή, θα είναι ο Σαρκοζί πάλι αντίπαλος με τον Ολάντ. Ποτέ ώς τώρα δεν έχουν βρεθεί αντιμέτωποι δύο πολιτικοί που και να έχουν παίξει ξανά απέναντι αλλά και να έχουν διατελέσει πρόεδροι. Και ο μεν Ολάντ θα είναι δικαιωματικά υποψήφιος. Ο δε Σαρκοζί που το επιθυμεί διακαώς θα πρέπει να καθοδηγήσει τη γαλλική Δεξιά με τρόπο που να του ξαναδώσει το χρίσμα.

ΑΧ, τα χρίσματα! Η απόσταση από το Ελιζέ στη Λιοσίων θυμίζει εκείνο τον στίχο του σουρεαλιστή ποιητή Νικολάου Κάλας: «Ενας στον Ιλισσό. Κανείς στο Quai Voltaire». Ο Αντώνης Σαμαράς είναι πολύ δυνατός στην ποιητική γενιά του ’30. Ωστόσο, λίγο ο πρωθυπουργικός φόρτος – από προεδρία της ΕΕ μέχρι τρόικα -, λίγο η παραταξιακή δυστοκία, το αποτέλεσμα είναι τα χρίσματα για τις αυτοδιοικητικές να μην έρχονται. Χαρακτηριστικό είναι το κενό στην Αθήνα. Ετσι πήρε φόρα – δεν ήθελε και πολύ – ο Νικήτας Κακλαμάνης και έχρισε περίπου εαυτόν υποψήφιο. Καίγεται κι αυτός για ρεβάνς από τον Γιώργο Καμίνη που εκείνος, μη εξαρτώμενος από το χρίσμα κανενός, έχει ήδη δηλώσει ότι θα κατέβει ξανά. Λογικό και γενναίο. Θέλει να υπερασπιστεί τη θητεία του και να δώσει στους πολίτες την ευκαιρία να τον κρίνουν. Μια νέα αναμέτρηση Καμίνη – Κακλαμάνη θα είχε ενδιαφέρον γιατί βάζει απέναντι δύο πολιτικούς που έχουν αμφότεροι υπάρξει δήμαρχοι.

ΦΥΣΙΚΑ, ο Νικήτας εκρίθη το 2010. Και παρότι είχε ευρεία και συστημική υποστήριξη καταψηφίστηκε σε μια ήττα που χαρακτηρίστηκε και ως «εκδίκηση του Κολωνακίου». Ο Καμίνης κατάφερε, μεταξύ άλλων, να κερδίσει και την αστική Αθήνα. Τέσσερα χρόνια αργότερα τα πράγματα δεν είναι εξίσου ρόδινα. Αλλά είναι μήνες τώρα γνωστό ότι ο Νικήτας ενδιαφέρεται. Αν το Μαξίμου ήθελε, δεν υπήρχε απλούστερη λύση. Αλλά το ξενέρωμα είναι δεδομένο. Μόνο που στην πολιτική δεν πάει έτσι. Στην πολιτική αν αφήσεις κενό, πάει κάποιος να το γεμίσει. Κι αυτό έχει συμβεί στην Αθήνα. Εν μέρει γιατί κανείς δεν ήθελε. Ο Δένδιας ήταν πολύ ευγενής για να το πει – μετά «σώθηκε» όταν ανέλαβε να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου της Χρυσής Αυγής για να προστεθούν τα τρομοκρατικά. Ο Βορίδης ήταν επιφυλακτικός, ενώ επιφυλακτικό ήταν και το Μαξίμου. Η Ολγα το απέκλεισε – μέχρι εκεί φθάσαμε. Και τώρα είμαστε στο σενάριο Κωνσταντίνου Μίχαλου που θέλει ως υποψήφιο για την Αθήνα τον ώς τώρα πρόεδρο του ΕΒΕΑ, βέρο δεξιό με σκληρή οικογενειακή παράδοση, η οποία να τον καθιστά ανθεκτικό στην ακροδεξιά λαίλαπα.

ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως ο Νικήταςδεν έχει πειστεί. Θέλει μάλιστα και τετ α τετ με τον Σαμαρά, ενώ είναι γνωστό ότι οι σχέσεις των δύο ανδρών δεν είναι ακριβώς ανέφελες. Αν όλα αυτά έχουν, πάντως, κάποια σημασία είναι ότι συνεχίζονται – αυτή τη φορά με αφορμή τις αυτοδιοικητικές – τα τσαλιμάκια διαφόρων βουλευτών. Κάτι που δεν είναι άσχετο με την πλειοψηφία 150+3 της κυβέρνησης. Πολύ περισσότερο από τις δημοσκοπήσεις, Μαξίμου και Χαριλάου Τρικούπη θα έπρεπε ίσως να ασχοληθούν με το πώς θα ενσωματώσουν στη συμπολίτευση πρόσωπα που θα μπορούσαν να είναι εντός της ώστε να πάει στο 155+. Η πολιτική φάση προσφέρει ευκαιρίες. Και το πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστεί ανασχηματισμός.