[Προβολείς] Η κυρά μας η μαμμή

Το γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν έχει τον θεό του δεν τον κάνει αυτομάτως άθεο. Θέλει κι άλλα εφόδια για να πάρεις τον τίτλο, δεν αρκεί να νικήσεις στα μπαράζ τον κάθε πικραμένο της ΝΔ. Δεν ξέρω κιόλας αν θα τον καταδέχονταν στις παρέες τους η Εμα Γκόλντμαν ή ο Κρίστοφερ Χίτσενς ή ο Πρίμο Λέβι ή αυτός ο γκρινιάρης ο Ουελμπέκ. Γι’ αυτή τη μεγάλη σύγχυση – από ‘δώ οι άθεοι της πλάκας κι από ‘κεί οι θεοσεβούμενοι του λάιφσταϊλ – φταίμε κυρίως εμείς οι δημοσιογράφοι. Πότε ήταν τότε που δεν μπορούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μας; Απαξ και λησμονούσες να ρωτήσεις τον συνεντευξιαζόμενο αν του αρέσει το μαγείρεμα ή αν πιστεύει στον Θεό, ζήτημα να σου έκανε εγγραφή η ΕΣΗΕΑ. Για τις πανεπιστημιακές σχολές δημοσιογραφίας, ούτε λόγος. Τα μισά της χιλιάδας περνούσαν από το στομάχι και τα άλλα μισά έπεφταν κατευθείαν από τον ουρανό: μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγόνια από μακριά τον χαιρετούν κι από κοντά του λένε.

Πολλοί τα ρίχνουν στον μακαριστό, ξεχνούν όμως ότι η ιστορία ξεκίνησε παλιά, πολύ παλιά. Από τις ξεματιάστρες και τα πρωθυπουργικά κομποσκοίνια ώς πίσω βαθιά, στις εικόνες σοκ με τους βασιλείς πρηνηδόν κάτω από την εικόνα της Μεγαλόχαρης. Κάπως έτσι μας πήρε ο διάολος και συνεχίζει, φίλε μου, με αμείωτο ενθουσιασμό.