[Προβολείς] Παρλεβού φρανσέ;

Παρακολουθώ το γαϊτανάκι στο γαλλικό προεδρικό μέγαρο κι αναρωτιέμαι. Τι θα γινόταν εδώ αν άνοιγε το ίδιο Τριώδιο νωρίτερα απ’ ό,τι το έχουν προβλέψει τα κομματικά επιτελεία; Τι θα έκαναν φερ’ ειπείν οι δημοσκόποι και τα συγκρουόμενα συμφέροντα αν έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του κι άρχιζαν αιφνιδίως Σαμαράς ή Τσίπρας παρόμοιες καρναβαλικές εκδηλώσεις; Ξέρω, ξέρω, η ελληνική κοινωνία δεν μασάει από τέτοια αλλά σάμπως και η γαλλική ήταν από γεννησιμιού της τόσο μυγιάγγιχτη; Ποσώς. Αν αναλογιστεί κανείς την ελευθεριότητα της κουλτούρας της θα έπαιρνε όρκο πως όχι, jamais, rien de rien, κι όμως. Ηταν γραφτό να κοκκινίσει ο ποπός του Ντομινίκ Στρος-Καν από τις έντεκα χιλιάδες βέργες του Απολινέρ και να μείνουν και μερικές ξυλιές για τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς πισινούς, μέσα και ο δικός μας. Προσωπικά δεν τολμώ να φανταστώ πώς θα ήταν οι ευρωπαϊκοί συσχετισμοί αν ήταν σήμερα πρόεδρος της Γαλλίας αυτός – αυτός, ο λιμπερτίνος, ο γεροσάτυρος. Πόσες γλίστρες θα είχαμε αποφύγει, πόσα άκαρπα Μνημόνια, πόση λιτότητα στου κασίδη το κεφάλι. Ακόμα και η ίδια η Μέρκελ μπορεί να είχε γλιτώσει την τούμπα στο σκι, γιατί θα ‘χε μάθει να μετράει το έχει της και να υπολογίζει σωστά τα βήματά της. Για κάποιο παραστράτημα, για μια παλιοαιτία, για ένα ρουμ σέρβις του κερατά. Για την κακή μας τύχη.