[Εναλλακτικά] Ατυχήματα κατά συρροήν

ΗΤΑΝ η εβδομάδα που η Μέρκελ ράγισε τη λεκάνη της κάνοντας σκι και ο Ολάντ θρυμμάτισε ερήμην του το ταμπού που θέλει να μη γράφεται τίποτε για τα ιδιωτικά των γάλλων προέδρων ενόσω ασκούν τη θητεία τους!

Την ώρα που στην Αθήνα είχαμε τις τελετές για το ξεκίνημα της ελληνικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ο γαλλογερμανικός άξονας έδινε ρέστα – πάντα σε ευρώ. Αυτή είναι η πολιτική. Απρόβλεπτη και συγχρόνως όλο και πιο «γυμνή» λόγω της παντοδυναμίας της επικοινωνίας. Ο Μιτεράν είχε δεύτερη οικογένεια και καρκίνο όσο ήταν στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Το πρώτο το αποκάλυψε ο ίδιος στο φινάλε. Το δεύτερο του συνέβη από την πρώτη χρονιά, αλλά το απέκρυψε με συνεργία του θεράποντος ιατρού του. Αντίστοιχα, ο Τζον Φ. Κένεντι είχε μέχρι κοινή ερωμένη με τον μαφιόζο Σαμ Τζιανκάνα χωρίς τίποτε να φθάσει ώς το αμερικανικό κοινό, ενώ ο Μπαράκ Ομπάμα, τύπος και υπογραμμός ως οικογενειάρχης, βρήκε ακαριαία τον μπελά του λόγω μιας selfie φωτογραφίας με τη δανέζα πρωθυπουργό στην κηδεία του Νέλσον Μαντέλα.

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έγραψε για τον «Ερωτα στα χρόνια της χολέρας». Τι γίνεται όμως με την πολιτική εν μέσω μιντιακής πανώλης; Το αφήγημα αυτό γράφεται καθημερινά σε χίλια μύρια μέσα. Η εποχή έχει αλλάξει. Μεταξύ αυτών που τα διαπίστωσαν τελευταίοι είναι ο Μιχάλης Λιάπης και ο Πάνος Καμμένος για θέματα εξοχικών. Και ο μεν Λιάπης – ως δευτεραγωνιστής της δημοκρατίας των γόνων – ήταν λογικό να γίνει στόχος, ιδίως μετά το τζιπ με τις πλαστές πινακίδες. Ο αντισυστημικός Καμμένος όμως δεν περίμενε ότι θα βρεθεί απολογούμενος.

Στην πραγματικότητα, το Διαδίκτυο, τα κινητά τηλέφωνα και τα social media έχουν επιφέρει πλήρη ισοπέδωση στο πεδίο της επικοινωνίας όπου ο καθένας – ή μάλλον ο κανένας – μπορεί να καταγράψει και να καταγγείλει τον κάθε επώνυμο, ιδίως αν ασκεί – ή έχει ασκήσει – εξουσία. Ολα αυτά με το κοινό να παρακολουθεί, να απολαμβάνει και ενίοτε να χειροκροτεί, αλλά και τη δημόσια ζωή να έχει μετατραπεί σε ομαδικό αγώνισμα δημόσιας ταπείνωσης.

Κάποτε η πολιτική είχε να κάνει με ιδεολογία. Τώρα έχει να κάνει με τις ατακαριστές απόψεις του κάθε Τατσόπουλου για το ένα ή το άλλο θέμα. Αλλά και με το ποιος είδε ποιον να κάνει τι. Ερώτημα: πώς μαζεύεις τους βουλευτές σου στην εποχή του twitter; Πώς σταματάς (αν θέλεις αν τον σταματήσεις) τον κάθε Διαμαντόπουλο να απαξιώσει με ένα tweet τον Τατσόπουλο και τι έχει περισσότερη απήχηση, το tweet αυτό ή μια δήλωση του εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ;

Συμπέρασμα: στο ξέφραγο αμπέλι της επικοινωνίας η πολιτική και οι πολιτικοί κατασπαράσσονται.