[Ενστάσεις] Μια τόσο μακρινή απουσία

Η σύγχρονη Ευρώπη χρωστά πολλά στην αρχαία Ελλάδα. Αλλά η νέα Ελλάδα πόσο Ευρώπη είναι;

Πάντως, το κέντρο της Αθήνας χθες το απόγευμα δεν θύμιζε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα – και αυτό δεν οφειλόταν στον σχεδόν ανοιξιάτικο καιρό. Με απαγορευμένες τις συγκεντρώσεις, με κεντρικούς δρόμους και κεντρικούς σταθμούς του μετρό κλειστούς και με τα αυτοκίνητα που κινήθηκαν να πηγαίνουν σημειωτόν, η απόσταση από μια κανονική δυτική πρωτεύουσα ήταν πολύ μακριά. Οσο κι αν αναγνωρίζει κανείς (μία ημέρα μετά την απόδραση του Χριστόδουλου Ξηρού) την ανάγκη δημιουργίας συνθηκών απόλυτης ασφάλειας, η έλλειψη λεπτομερέστερου σχεδίου διασφάλισής της και συνεπώς ο παραδοσιακός αυταρχισμός των κλειστών δρόμων αποδεικνύει ότι η βασική πρόνοια της ευρωπαϊκής πολιτικής κουλτούρας, η πρόνοια για τους πολίτες, στην Ελλάδα δεν υφίσταται. Χθες, τουλάχιστον, οι πολίτες ήταν εμπόδιο στο ντεκόρ της υποτιθέμενης ευρωπαϊκής χαράς μας.

Προβληματικό ήταν και το ντεκόρ της γιορτής που στήθηκε γύρω από την τελετή – τουλάχιστον στην τηλεοπτική εκδοχή του. Ιερωμένοι, στρατηγοί, κυρίες αξιωματούχων που επεδείκνυαν τις αμφιέσεις τους δέσποζαν σε πάμπολλα τηλεοπτικά πλάνα, ένδειξη μιας επίμονης και τόσο αναχρονιστικής «ιδιοπροσωπίας». Η θλιβερή επισήμανση του Ηλία Πετρόπουλου για μια Ελλάδα του μέλλοντος, τοπική ευρωπαϊκή επαρχία, ήταν τόσο προφητική.

Εξίσου θλιβερή ήταν και η απουσία μεγάλου τμήματος της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας από τις εκδηλώσεις. Για τα μεν αντιευρωπαϊκά κόμματα, ευνόητα συνεπής. Αλλά για όσα μιλούν στο όνομα της Ευρώπης, για καλύτερο και για κοινό μέλλον, η απουσία, αν δεν σηματοδοτούσε επιπολαιότητα, εξέφραζε καλυμμένο αντιευρωπαϊσμό.

Μια ένωση που διεκδικεί τη δημοκρατική υπερεθνική μετεξέλιξη, αν είσαι ΣΥΡΙΖΑ που όντως πιστεύει στη δημοκρατία και σε μια άλλη Ευρώπη, διεκδικείς να τη διαμορφώσεις ή να την αλλάξεις όχι μόνο με την άρνηση και με τη διαμαρτυρία αλλά και με τη συμμετοχή – στους θεσμούς και στα πανηγύρια και στην κοινοβουλευτική ζωή και παντού.

Κι αν είσαι ο Φώτης Κουβέλης της ΔΗΜΑΡ, αν δηλαδή είσαι περήφανος για την ευρωπαϊκή παράδοση που σε καθόρισε, φροντίζεις την ώρα της τελετής, στις 6 χθες το απόγευμα, να αναβάλεις τη συνέντευξη στους δημοσιογράφους διαδικτυακού ραδιοφώνου Μπάμπη Καρπούζο και Βαγγέλη Αυγουλά, προκειμένου να μας νουθετήσεις «να σκεφτόμαστε και να δρούμε συλλογικά». Καρπούζος, Αυγουλάς και όσοι προσβλέπουμε στο ευρωπαϊκό σου πετραδάκι στον κοινό ευρωπαϊκό κορβανά θα σε ακούγαμε με το ίδιο ενδιαφέρον και μια άλλη ημέρα.