[Προβολείς] Ο νονός

Βγήκαν προχθές στα Θεοφάνια ομόφυλα ζευγάρια και αντάλλαξαν ασπασμό φωτίσεως ενώπιον του αυστηρού μητροπολίτη Πειραιά και πάσης γαυροσύνης, αλληλούια. Στα ενημερωτικά φυλλάδια που διενεμήθησαν υπήρχε η υπογραφή PoustiRiot και μη μου πείτε πως σας σοκάρει το δεύτερο πιο συνηθισμένο ελληνικό προσηγορικό γιατί τ’ ακούω βερεσέ. Προς το παρόν είμαι συνεπαρμένη από το χιούμορ και την περηφάνια αυτού του ακτιβισμού, μακάρι να ‘χαν κι άλλοι τα κότσια να συστηθούν στον κόσμο με το κοινόχρηστο όνομά τους. Βασικά ούτε κι εμένα μ’ αρέσει το Ρούλα. Αντ’ αυτού θα προτιμούσα να με λένε «Η Ερση, η Μυρτώ, η Μαρίνα, η Ελένη, η Ρωξάνη, η Φωτεινή, η Aννα, η Αλεξάνδρα, η Κύνθια». Καταπώς το λέει κι ο Ελύτης, «τα κορίτσια μου πένθος», δυστυχώς όμως δεν μας βάφτισε ποιητής αλλά ο νονός ο οποίος, Κύριος οίδε, πού είχε εκείνην την ώρα το μυαλό του.

Το σκέφτομαι καμιά φορά, όταν βλέπω μαμάδες να σεκλετίζονται για τον ποιoν ευφημισμό να διαλέξουν για το παιδί τους και καταλήγω ότι όλα θα τα άντεχα εκτός κι αν με είχαν πει Βρασίδα. Αλλά και πάλι, τι είναι το όνομα; Χέρι, πόδι κεφάλι, νιονιό ή ψυχισμός; Να, ορίστε, το λέει και η Wikipedia: Στρατηγός Βρασίδας (422 π.Χ.), αξιωματικός της Σπάρτης, διακριθείς στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Ευχαριστώ, θα το πάρω.