[Προβολείς] Καρδιά στο τσιγκέλι

Παρατηρώ ημέρες τώρα στο κέντρο της Αθήνας την αφίσα για τον «Φάουστ» του Μιχαήλ Μαρμαρινού – μια ανθρώπινη καρδιά ψηλοκρεμαστή με τις φλέβες της, την αορτή της, τη στεφανιαία αρτηρία της, τη βαλβίδα, τους κόλπους, τις κοιλίες της και τα όλα της – κι έτσι μου ‘ρχεται να πουλήσω την ψυχή μου στον διάβολο όπως ο ήρωας του Γκαίτε. Αν ήταν ελισαβετιανό θέατρο, μπορεί και να το ‘πιανα το υπονοούμενο, τώρα όμως ομολογώ ότι δυσκολεύομαι κάπως.

Καταλαβαίνω ότι μια αφίσα πατάει με το ένα πόδι στην Τέχνη και τ’ άλλο στην προπαγάνδα, αλλά σάμπως κι αυτή η πόλη κάνει τίποτα το διαφορετικό; Τραμπα-τραμπαλίζεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας με τα τραύματά της ορθάνοιχτα μέχρι παρεξηγήσεως. Αν ζούσα αλλού, αν ήμουν π.χ. καμιά ανέμελη Βερολινέζα ή τίποτα άλλο χειρότερο, θα τον δεχόμουν ευχαρίστως αυτόν τον αιματηρό αισθητισμό,  μπορεί και να γούσταρα κιόλας. Τώρα μετρώ τα βήματά μου και προσέχω όταν περνάω κάτω από κολόνες της ΔΕΗ μη στάξει αίμα στο κεφάλι μου. Από αυτήν τη χαμηλή σκοπιά αναλαμβάνω την ευθύνη να κατατρομοκρατηθώ. Σαν να μη μας έφταναν τα καμένα κτίρια, η βία και ο εξανδραποδισμός του δημόσιου χώρου, μας την πέφτει τώρα και η Τέχνη. Οταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά, κατέβα όμως τώρα να δεις τα χάλια μου.