[Διαστάσεις] Τι συμπέρασμα βγάζουν;

Είμαι Γάλλος. Διαβάζω στη «Φιγκαρό» μια ολοσέλιδη ανταπόκριση από την Αθήνα με τίτλο «Ο έλληνας κακός μαθητής στο τιμόνι της Ευρώπης». Ο διοικητής του πιο παλιού νοσοκομείου της Αθήνας μιλά στη γαλλίδα απεσταλμένη ανάβοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο παρόλο που έχει πάθει οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. «Πολλή πίεση», της λέει. Και αφού δηλώνει φιλελεύθερος, κατακεραυνώνει τους τεχνοκράτες της τρόικας που ξεπουλάνε την Ελλάδα. «Από το 2010, έχουν σημειωθεί 4.000 αυτοκτονίες εξαιτίας της κρίσης», βεβαιώνει. «Αυτό το σχέδιο διάσωσης είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας!» Στη συνέχεια διαβάζω την άποψη ενός ενδοκρινολόγου, που προειδοποιεί την Ευρωπαϊκή Ενωση να προσέχει γιατί η Ελλάδα απομακρύνεται σταδιακά από αυτήν. Το μόνο που λειτουργεί, πληροφορούμαι, είναι τα συσσίτια της Χρυσής Αυγής, όπου καταφεύγουν «γέροι, νέοι, περιθωριακοί και εκπρόσωποι της μεσαίας τάξης». Τι συμπέρασμα βγάζω;

Είμαι Γερμανός. Μαθαίνω ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Ελλάδας (αλλά και της Ιταλίας) έχουν πλημμυρίσει από χυδαία σχόλια για τον τραυματισμό της καγκελαρίου Μέρκελ στο σκι. Να ψοφήσει, είκοσι χρόνια να μείνει ανάσκελα όχι είκοσι μέρες, αντί να πέσει αυτή σε κώμα έπεσε ο Σουμάχερ, τέτοια. Μπορώ να κατανοήσω την κριτική για την πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης, μπορώ να δικαιολογήσω τη δυσαρέσκεια και την οργή, αλλά τόσο μίσος, τόσος φανατισμός; Τι συμπέρασμα βγάζω;

Είμαι Αμερικανός. Πληροφορούμαι ότι ένα μέλος της γνωστότερης τρομοκρατικής οργάνωσης της Ελλάδας, που έχει καταδικαστεί εξάκις σε ισόβια για συμμετοχή σε οκτώ δολοφονίες, ληστείες και εκρήξεις, δεν έδωσε το «παρών» σε αστυνομικό τμήμα, ως όφειλε, στη διάρκεια εννιαήμερης άδειας που έλαβε για τις γιορτές. Ο δικηγόρος του έκανε λόγο για πολιτική απόδραση, που είναι συνεπής με την πολιτική του δράση και τις απόψεις του για τη δολοφονία. «Μπόρεσε και ξέφυγε», είπε, «όπως κάθε επαναστάτης οφείλει να κάνει». Τι συμπέρασμα βγάζω;

Το συμπέρασμα που κατά πάσα πιθανότητα βγάζουν ακόμη και οι καλόπιστοι ξένοι που παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Ελλάδα είναι ότι η χώρα μας δεν σώζεται. Οχι μόνο επειδή το κράτος της είναι διεφθαρμένο, ο δημόσιος τομέας αναποτελεσματικός, η γραφειοκρατία παντοδύναμη, οι δικαστές φοβισμένοι, η κυβέρνηση ανίκανη, η αντιπολίτευση εκτός τόπου και χρόνου. Αλλά και επειδή οι πολίτες της αναδεικνύονται μερικές φορές στους χειρότερους πρεσβευτές της. Δεν είναι μόνο ότι δεν έχουμε εμπιστοσύνη στους πολιτικούς και στους θεσμούς. Είναι ότι αντιπαραθέτουμε συνεχώς τα συμφέροντα της χώρας με τα δικά μας. Είναι ότι είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε οποιαδήποτε αυθαιρεσία (π.χ. 4.000 αυτοκτονίες λόγω της κρίσης), οποιαδήποτε παράλογη σύγκριση (π.χ. ενός τρομοκράτη με έναν επαναστάτη), οποιαδήποτε θεωρία συνωμοσίας. Είναι ότι η ιστορική φράση του Τομπούλογλου («Δεν είμαι εγώ ο μαλάκας να ‘κονομάνε όλοι από δουλειές και εγώ να μην παίρνω μία») κατά βάθος μάς εκφράζει.