[Προεκτάσεις] Καλύτερα

Ως τελευταία δήλωση για το 2013, ο υπουργός Οικονομικών επεφύλαξε την εκτίμηση ότι «πήγαμε καλύτερα του αναμενομένου το 2013». Και με το χαρακτηριστικό χαμόγελο της αμεριμνησίας προέβλεψε ότι «το ίδιο θα συμβεί και το 2014».  

Περίφημα. Ο πιο αρμόδιος για τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης καταθέτει την ευτυχία του γιατί «πήγαμε καλύτερα». Θα μπορούσαμε να τη συμμεριστούμε, αν είχε διευκρινίσει κάποια πράγματα.

n Πρώτον. Ποιοι ακριβώς «πήγαμε καλύτερα»; Οσοι έχασαν τη δουλειά τους και δεν έχουν προοπτική να την ξαναβρούν; Οσοι έκλεισαν την επιχείρησή τους αλλά όχι και τους λογαριασμούς τους με το κράτος; Οσοι είδαν το εισόδημά τους να μειώνεται κι άλλο, αλλά τους φόρους τους να αυξάνονται; Οσοι κλήθηκαν να πληρώσουν φορολογία ακινήτων τριών χρόνων, χωρίς να φέρουν καμιά ευθύνη οι ίδιοι;  

Οσοι περιφέρουν τα πτυχία τους και τις προσδοκίες τους χωρίς ελπίδα; Οσοι πήραν τον δρόμο της υπερορίας για να επιζήσουν; Οσοι ξεροστάλιαζαν στις ουρές των δημοσίων υπηρεσιών και στους διαδρόμους των νοσοκομείων; Οσοι ξεπαγιάζουν γιατί οι ίδιοι, ή οι συγκάτοικοί τους, δεν μπορούν να αγοράσουν πετρέλαιο; Ο πρώτος πληθυντικός εν προκειμένω είναι πληθυντικός της μεγαλοπρέπειας – δεν αναφέρεται στο σύνολο της πληθυσμού.

n Δεύτερον. Σε τι ακριβώς «πήγαμε καλύτερα»; Προφανώς ο υπουργός εννοεί τη διαμόρφωση κάποιων δημοσιονομικών δεδομένων. Σ’ αυτό το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα που ακόμη δεν ξέρουμε πώς θα καταλήξει. Στη νομοθέτηση – αλλά όχι και στην εφαρμογή ακόμη – κάποιων μεταρρυθμίσεων. Στην άμβλυνση της κριτικής των εταίρων για τους ρυθμούς εφαρμογής των συμφωνηθέντων.  

Αλλά δεν πήγαμε καθόλου καλύτερα στην απασχόληση, στην ανάπτυξη, στην πορεία της βιομηχανικής παραγωγής, στη λειτουργία του κράτους πρόνοιας. Και δεν κάναμε και πολύ σπουδαία πράγματα στο μέτωπο των αποκρατικοποιήσεων, των επενδύσεων, της διαφάνειας, της διοίκησης, της δημιουργίας παγίου και σταθερού φορολογικού συστήματος.

Το λάθος του Γιάννη Στουρνάρα είναι ότι επιλέγει τομείς και δράσεις για να διατυπώσει α λα καρτ τον ενθουσιασμό του για το έργο του – σαν καλός Σαμαρείτης. Θα ήταν όμως πιο εύστοχος αν μαζί με την διαπίστωση ότι «πήγαμε καλύτερα» σε αυτούς τους τομείς, έλεγε και ότι πήγαμε χειρότερα σε άλλους. Ή ότι οι αριθμοί ευημερούν επειδή οι άνθρωποι πάσχουν. Οι προθέσεις μπορεί να ήταν καλές. Αλλά όπως παρέφραζε την πασίγνωστη γαλλική παροιμία ο αμερικανός ηθοποιός Ουίλιαμ Χόλντεν, «ο δρόμος προς την κόλαση είναι σπαρμένος με καλούς Σαμαρείτες».