ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ

Η ανάπαυλα των εορτών δεν αρκεί, προφανώς, για να εξαφανιστούν από τον ορίζοντα της καθημερινότητάς μας οι συνέπειες της κρίσης.
Ωστόσο, η προοπτική της απεμπλοκής μας, εντός του έτους, από το Μνημόνιο, μια πιθανή ευνοϊκή ρύθμιση του χρέους και η εκμετάλλευση των νέων μηχανισμών βοήθειας και δανειακής συνδρομής, οι οποίοι θεσπίζονται από την Ευρωπαϊκή Ενωση, θα μπορούσαν να σημαίνουν ότι οι μεγάλες δυσκολίες πέρασαν. 
Η προοπτική της εξόδου από την κρίση θα ήταν η ισχυρότερη πιθανότητα αν στηριζόταν σε ένα θεσμικά θωρακισμένο πολιτικό σύστημα, στο πλαίσιο του οποίου τα κόμματα θα εναλλάσσονταν στην εξουσία χωρίς να απειλούνται με απροσδόκητες αλλαγές οι κανόνες του παιχνιδιού. Αν, δηλαδή, δεν υπήρχε πάντα ο κίνδυνος διασάλευσης της πολιτικής σταθερότητας. 
Λογικά, θα ανέμενε κανείς, όλες οι πολιτικές δυνάμεις του αποκαλούμενου συνταγματικού τόξου να επενδύουν σε αυτή την πολιτική σταθερότητα. Οι δυνάμεις του σημερινού κυβερνητικού συνασπισμού, οι οποίες θα μπορούν να κεφαλαιοποιήσουν τα μετρήσιμα μεγέθη μιας εξόδου από την κρίση.
Αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι ενδεχόμενο να κληθεί να κυβερνήσει, να διαχειριστεί δηλαδή τα προβλήματα που θα κληρονομήσει με ρεαλισμό και σύνεση.
Ενα από τα χαρακτηριστικά της Μεταπολίτευσης, βασικός τρόπος αυτοσυντήρησης των κομμάτων, ήταν η καλλιέργεια κλίματος πόλωσης. Πάντα οι επόμενοι παρελάμβαναν καμένη γη από τους προηγούμενους. 
Η πρακτική αυτή πρέπει να αλλάξει. Το πολιτικό μάθημα από την κρίση ήταν η ανάγκη εμπέδωσης της συνεργασίας στη διαχείριση του κράτους, που εξασφαλίζει τη σταθερότητα.
Χωρίς σταθερότητα και ισχυρούς θεσμούς, μπορεί, στον πρώτο κλυδωνισμό, να επανέλθει το κλίμα της αστάθειας και της αβεβαιότητας στη χώρα. Αυτό θα έπρεπε να απεύχονται όλες οι συνετές πολιτικές δυνάμεις. 
Είθε το 2014 να είναι έτος κυριαρχίας της λογικής, στη στέρεη βάση της οποίας μόνο μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα, περήφανη Ελλάδα. Μια χώρα που θα μπορεί να κερδίσει ξανά το μεγάλο στοίχημα για την πρόοδο και την ευημερία.