[Κιόσκι] Να δίνεις χωρίς σταματημό

Σκέφτομαι το θέμα των ονομάτων και το πόσο ταιριαστά μπορούν να είναι. Κάποτε ονόμασα ένα πρόσωπο Κ (Μάικλ Κ) με σκοπό να πάρω πίσω το γράμμα της αλφαβήτου που είχε κάνει δικό του ο Κάφκα. Το όνομά σου είναι η μοίρα σου. Οιδίπους: πρησμένο πόδι. Το μοναδικό πρόβλημα είναι ότι το όνομα μιλάει για τη μοίρα σου με τον τρόπο που το κάνει η Σίβυλλα: υπό τη μορφή αινίγματος. Μόνο στο κρεβάτι του θανάτου θα αντιληφθείς τι σήμαινε να είσαι ο Ταμερλάνος, ο Τζον Σμιθ ή ο Κ.

29 Αυγούστου 2009. Αγαπητέ Τζον,

Στην 57η Δυτική Λεωφόρο υπάρχει ένα μεγάλο κτίριο στο οποίο ο παππούς μου είχε το γραφείο του (έντονες μνήμες από την παιδική μου ηλικία όταν εκείνος μου επέτρεπε να παίζω με τη γραφομηχανή του). Το ίδιο κτίριο φιλοξένησε για πολλά χρόνια το New York Review of Βooks (έντονες μνήμες από τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσής μου όταν συζητούσαμε με τον Μπομπ Σίλβερς για τα κομμάτια που είχα γράψει). Αρκεί λοιπόν να μνημονεύσει κανείς την 57η Λεωφόρο για να αποκαλυφθεί μια ολόκληρη αρχαιολογία του παρελθόντος μου. Γινόμαστε τα ονόματα που μας έχουν δώσει, παλεύουμε εναντίον τους. Μέχρι να καταλάβουμε ότι είμαστε τα ονόματά μας.

22 Απριλίου 2011. Αγαπητέ Τζον,

Πριν από μερικές ημέρες μού αποκαλύφθηκε ξαφνικά η επίδραση που έχει η αλληλογραφία μας πάνω μου. Είναι σχεδόν τρία χρόνια τώρα και αυτό το διάστημα έγινες αυτό που θα όριζα ως «ο άλλος απών», ένα είδος εξαδέλφου πιο ώριμου από τους φανταστικούς φίλους που επινοούν τα παιδιά. Κατάλαβα ότι όταν είμαι έξω, συχνά μιλάω μέσα μου με σένα. Θα ήθελα να ήσουν μαζί μου για να σου δείξω εκείνον τον αλλόκοτο τύπο που συνάντησα στον δρόμο, να σχολιάσουμε κάτι που άκουσα ή να σε πάω στο μαγαζάκι που συνήθως αγοράζω φαγητό. Λατρεύω αυτό το μέρος.

5 Μαΐου 2011. Αγαπητέ Πολ,

Κάθε τόσο σε σκέφτομαι στο διαμέρισμά σου. Το φαντάζομαι βαμμένο λευκό, καλά φωτισμένο και χωρίς παράθυρα. Τα πόδια πάνω στο τραπέζι, τα δάχτυλα στη γραφομηχανή. Το να σε βλέπω έτσι με κάνει να αισθάνομαι μια αδελφική τρυφερότητα για σένα και το πεισματάρικο, ανομολόγητο θάρρος σου. Φυσικά ξέρω ότι έχεις και ένα άλλο πρόσωπο, το δημόσιο. Αλλά είμαι σίγουρος ότι η εικόνα σου, αυτή του εθελοντή φυλακισμένου της Μούσας, είναι πιο ακριβής. Να γράφεις σημαίνει να δίνεις, να δίνεις, να δίνεις χωρίς σταματημό.

Αποσπάσματα από την αλληλογραφία του Πολ Οστερ και του Τζ. Μ. Κούτσι που διάβασαν οι ίδιοι οι συγγραφείς στο αμφιθέατρο του Μουσείου Επιστημών της Λισσαβόνας και αναδημοσίευσε η «Ρεπούμπλικα»